Ομηρικές Πύλες

Σύλλογος ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ, Ομηρική Πολιτεία:

ΟΜΗΡΙΚΑ  ΈΠΗ

6.00 μ.μ Β. Πελασγός Γούσιος:

 Η σημασία των Ομηρικών Επών στη

διαπαιδαγώγηση των Ελληνοπαίδων.

6.15 μ.μ Αστραία:

 Οι 4 χαρακτήρες "Πυλώνες" των Ομηρικών Επών, 

Αχιλλέας, Μενέλαος, Νέστωρ, Οδυσσέας. 

6.30μ.μ συζήτηση μέχρι τις 8

29 Μαρτίου 2014, 6-8 το απόγευμα

Θεσσαλονίκη, βασ.Ήρακλείου 28

(Άριστοτέλους), 2ος όρ.,γρ.11

Οι Θεματοφύλακες

ΟΙ 4 ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΟΜΗΡΙΚΏΝ ΕΠΩΝ

" όλοι για ένα και ένας για όλους"

Αχιλλέας, το θάρρος, η ανδρεία, η πολεμική αρετή

Μενέλαος, η μελέτη , η νηφαλιότητα, η φιλοσοφία

Νέστωρ, η επιστήμη , η έρευνα, η σοφία, η εμπειρία, η μέθοδος

Οδυσσέας, η πολύχρωμη  πολυμήχανη σκέψη, η στρατηγική

Το πορτραίτο του Μενελάου, ο πολεμιστής φύλακας στην Πύλη της Ανατολής

ΜΕΝΕΛΑΟΣ
Ο ξανθός ξιφοφόρος Μενέλαος
ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς, ὤρνυτ’ ἄρ’ ἐξ εὐνῆφι βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος εἵματα ἑσσάμενος, περὶ δὲ ξίφος ὀξὺ θέτ’ ὤμῳ, ποσσὶ δ’ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα, βῆ δ’ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο θεῷ ἐναλίγκιος ἄντην, 310

Σαν εφάνη πρωινή η Ανατολή με την ροδοδάκτυλη Ηώς αυγή στην “ κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν” δ Οδυσσείας στίχοι 1, πρόβαλε ο Μενέλαος όμοιος με θεό εξερχόμενος από τον θάλαμο του, φόρεσε τα καλά του πέδιλα στα λαμπερά του πόδια ,πέρασε το ξίφος στον ώμο του και με δυνατή βοή αυδή είπε στο Τηλέμαχο τον ανδρειωμένο ήρωα: Πες μου ειλικρινά νημερτές « δήμιον ἦ ἴδιον», για σένα ή του δήμου την υπόθεση ήλθες ες την θεία Λακεδαίμονα στης θάλασσας τα νώτα ;

Ποιος είναι ο Μενέλαος ο σύζυγος της Ελένης και γαμβρός του Διός;

Ο κυδάλιμος ένδοξος Μενέλαος είναι αυτός που μένει με τον λαό προσδίδοντας του σφρίγος ορμή και μένος , παρ΄ όλο τον ήπιο χαρακτήρα του « Ἀτρεΐδη Μενέλαε διοτρεφές, ὄρχαμε λαῶν» , τον αποκαλεί ο Τηλέμαχος. Θυμώνει όμως εξοργίζεται πολύ με αυτά που ο γιος του φίλου του, του εξιστορεί. Την μνηστηριακή κατάχρηση διαφθορά και διαπλοκή στο παλάτι της Ιθάκης από αγήνορες υπερφίαλους άντρες χωρίς καμία αιδώ και ντροπή.

Δεν είναι τόσο αλαζονικός όπως ο αδελφός του ο Αγαμέμνων που εμμένει καταστροφικά σε μία θέση και εμμονή, δεν είναι τόσο απόλυτος όπως ο ημίθεος Αχιλλέας . Μεγάλος πολεμιστής με μάρτυρες τον Οδυσσέα και τον Έκτορα μονομαχεί με τον Πάρη τον νικά , πληγώνεται όμως από Πάνδαρο, αυτόν που δέρνει τους πάντες και ο Μαχάων τον θεραπεύει παιανικώς αποτελεσματικά. Εκστρατεύει Ανατολικά για να φέρει πίσω την κλεμμένη Γνώση και Ομορφιά μόλις αντιληφθεί την μεγάλη ληστεία και κλοπή από τους Τρώες όλων των εποχών, τις τρόικες και όλα τα τρωκτικά. Συλλαμβάνει τον πρώτιστο Πρωτέα που γίνεται λιοντάρι δράκος δένδρο , νερό και φωτιά και πως να γυρίσει πίσω τον ερωτά. Γνωρίζει τον μεγάλο ουρανοκατέβατο ποταμό τον Νείλο και με το παλαιό του όνομα τον αποκαλεί, Αιγύπτιο κάτωθεν της Αιγηίδος να σταθεί ”Αἰγύπτοιο, διιπετέος ποταμοῖο”,473.

Ο Μενέλαος είναι το παιδί του λαού, διαλλακτικός συνεργάσιμος κοντά στον λαό αγαπητός και προσφιλής, χωρίς να καταντά λαϊκιστής γιατί είναι το καλύτερο παιδί του Ελληνικού λαού βγαλμένο από τα σπλάχνα του, έχει παντρευτεί την καλοσύνη και την όμορφη ανθρωπιά και στα Ηλύσια ηλεκτρομαγνητικά Πεδία με δροσερή Ζεφύρου αύρα την αιθερική του ζωή περνά “ἐς Ἠλύσιον πεδίον καὶ πείρατα γαίης ἀθάνατοι πέμψουσιν” στιχ 563.

Μενέλαος, ο αρχηγός βασιλιάς του Λακωνικού Λακεδαίμονος Λαού.

Είναι φίλος, σύντροφος και συμπολεμιστής του Οδυσσέα. Μαζί θα κλειστούν στον Δούρειο Ίππο και όταν η Ελένη θα κάνει τον γύρο τρεις φορές μιμούμενη τις φωνές των γυναικών τους, κανείς δεν θα ξεμυτίσει με αυστηρή την οδηγία του Οδυσσέα.
Στο παλάτι του, στην ατείχιστη πόλη της Σπάρτης, υποδέχεται τον γιο του με τιμές, τον αναγνωρίζει από το καθαρό και μεγάλο μέτωπο και το βλέμμα που του μοιάζει. Και όταν ο Τηλέμαχος ακούει τις ιστορίες της Τροίας και θλίβεται αγωνιά για την τύχη του πατέρα του η Ελένη με το νηπενθές που τους κερνάει θεραπεύει την καρδιά του και τις τραυματικές της παιδικής του ηλικίας, πληγές.

Ο Μενέλαος είναι μεγάλος πολεμιστής, που μένει κοντά στο λαό, μόνο που του κλέβουν πάντα την γυναίκα και το κάλος της γνώσης και οφείλει να
εκστρατεύσει ανατολικά για να φέρει πίσω την κλεμμένη ομορφιά.

Για την αγάπη της όμορφης κόρης του Διός
και ένα λευκό πουκάμισο φορεμένο με αξιοπρέπεια και τιμή,
ο Μενέλαος με τον κλέφτη και της φιλοξενίας καταχραστή
έξω από τα τείχη των Τρώων  κυνηγός του χρόνου μονομαχεί.

Ποιος είναι ο Νέστωρ ο Γερήνιος Ιππότης της Πύλου;

Ο Νέστωρ είναι φύλακας στην Πύλη Πύλο της Δύσης.

Οι πολεμιστές της Δύσης στην μαγική ώρα του δειλινού ανάμεσα σε δύο παράλληλους κόσμους ονειρευτές του χώρου, την σχισμή του, διαπερνούν και στην δεύτερη προσοχή περνούν.

 Ο σιωπηλός μάρτυς, όλων των γεγονότων του πνεύματος,
ο γέρος που νεύει με νεύματα καθόλου φλύαρα για την σιωπηλή γνώση,
 δεν ομιλεί και ατέλειωτα για την σιωπή.Είναι πιο απρόσιτος από το καλό παιδί του λαού, τον Μενέλαο γιατί την Πύλη της Δύσης στην Πύλο φρουρεί με την σοφή λογική.
Και η γυναίκα του η Ευρυδίκη, Αναξίβια παραμένει σύζυγος ,βασίλισσα σωστή.
Ορθολογιστής, αριστοτελιστής, επιστήμων,ή δονχουανιστής σαμανιστής ρήτωρ γλυκομίλητος, συνδυάζει σοφά την φυσική και την εξήγηση της πλατωνικής την μεταφυσική με σπονδές στο Ποσειδώνα και σε αιγιαλό εκατόμβης μακρύ. Του Αγαμέμνονα και Αχιλλέα σεβάσμιος συμφιλιωτής.
Ο Τηλέμαχος, περνά δυο φορές από την θέση της αντίληψης ,
του συμπολεμιστή του πατέρα του, στον δρόμο για την Σπάρτη
κατόπιν συμβουλής της Αθηνάς που τον συνοδεύει ,ως Μέντωρ.
Η κόρη του η Πολύκαστη ,τον γιο του Οδυσσέα σε λουτρό τον βοηθά να καθαριστεί.
Λούζει τον Τηλέμαχο, τον αλείφει με λάδι και να ντύνει με όμορφα ρούχα, χλαμύδα και χιτώνα. Μαζί του ο Πεισίστρατος ο μικρότερος γιος του, ταξιδεύει σε άρμα για το παλάτι της Σπάρτης και στην επιστροφή για την Ιθάκη, ο Θεοκλύμενος ο μάντης του Απόλλωνα, τον ακολουθεί προφητεύοντας την μνηστηροσφαγή.
Εργάζεται πίσω τα φώτα, διακρίνοντας στο σκοτάδι μετά την Δύση του Ηλίου, πίσω από την δημοσιότητα και την σκηνή, σεμνά ,αθόρυβα σκληρά και μεθοδικά, αφανείς ήρωες , χωρίς πολλές επιδείξεις και αυτοπροβολές.
Αφουκράζεται την καρδιά του Τηλέμαχου που για τον πατέρα του ψάχνει και αγωνιά.
Με την κύρια ιδιότητα προσήλωσης στον Σκοπό και την λειτουργία ενός εργαστηρίου, την οργανωτική.
Την διαύγεια την υπερβολική, σαν εχθρό της γνώσης κατατροπώνουν, την υπεροπτική.
Ο Νέστωρ ο Γερήνιος , ανδρείος πολεμιστής του πνεύματος και της ορθής σοφίας την Πύλη της Δύσης άγρυπνα φρουρεί και δια τον ορθό Λόγο όταν χρειάζεται , ομιλεί.

Ποιος είναι  ο Αχιλλέας φρουρός στην Πύλη του Βορρά;

Βορράς ! Ο δύσκολος άνεμος. Η δράση και η ισχύς!
Κυριάρχη ιδιότητα και θεϊκή λειτουργία, η διάβαση από την πύλη αυτή, των θνητών.
Η σκληρή ώρα του μεσημεριού και οι Πράξεις των πολεμιστών σε υλοποιητική εφαρμογή.
Ο Ήλιος στο ζενίθ να καίει και να πυρπολεί κοιμισμένες συνειδήσεις και κοιμισμένες βασιλοπούλες παθιασμένα να φιλεί!
Ο υπερβόρειος Αχιλλέας και Αλέξανδρος το ακριβές αντίγραφο του, ο μέγας εκπολιτιστής!
Οι Βόρειοι πολεμιστές είναι φιλόδοξοι σε επιθετική πολιτική ,
ως την καλύτερη άμυνα και γραμμή.
Αδιάλλακτοι σε θυμό και οργή φοβερή.
Καθόλου μετριοπαθείς και διπλωματικοί, υπεράνω όλων η τιμή και η πατρίς.
Δεν πιάνουν ψιλή κουβεντούλα , ούτε συζήτηση με τον Δαρείο διαλογικής υφής. Λίγα λόγια, τα απαραίτητα και έργα πολλά.
Τα υπόλοιπα είναι περιττά.
Είναι πάντα στην πρώτη γραμμή και μάχονται με ασυγκράτητοι ορμή. Στις υπερβολές τους έχουμε κορώνες υπερβολικά εθνικιστικές και γίνονται τρωτοί.
Αν ο Μενέλαος πρέπει να νικήσει τον φόβο , σαν τον πρώτο εχθρό της γνώσης και τους μικρούς τυράννους του οίκτου και του αυτοοίκτου,
ο Αχιλλέας πρέπει να αναμετρηθει με την δύναμη
και η άλλη πλευρά του Αγαμέμνονα “τυράννου ” στην μήνι του να μην αναδυθεί.
Οπωσδήποτε οι γάμοι με την Ιφιγένεια να τελεστούν και οι ορμέφυτες δυναμικές ορμές αρμονικά στην σωστή κατεύθυνση να διοχετευθούν. Ο Ταύρος να μην σφαγιασθεί ούτε ο Κριός να θυσιαστεί.
Η Λεοντή κατάλληλα να φορεθεί.Ο Οδυσσέας συνομιλεί με τον Αχιλλέα στην κάθοδο του στην Άδη και πολλά συνειδητοποιεί από τον διάλογο αυτό .
Τα όπλα του Αχιλλέα στην μονομαχία με τον Αίαντα κατακτά και φυλά στο νου του προσεχτικά.

Ο Αχιλλέας , μέγας πολεμιστής φύλακας  στην Πύλη του Βορρά , αμείλικτος κυνηγός, τον τροχό του χρόνου από το κέντρο του κόσμου ενεργοποιεί την κατάλληλη ώρα και στιγμή.

Ποιος είναι ο Οδυσσέας που έρχεται ΝΟΤΟΘΕΝ;

Ο Νότος!Ο Οδυσσέας είναι πολεμιστής φύλακας  στην Πύλη του Νότου.
Οι Πολεμιστές του Νότου, επωάζουν ένα Έρωτα Φάνητα Ωόν ,ακόμη και στην παγωνιά του χειμώνα σε Αλκυονίδες ημέρες τον καιρόν. Το φροντίζουν, το προστατεύουν, το ανατρέφουν , το διατρέφουν, το κυοφορούν γιατί βαθιά, σταθερά το αγαπούν.
Χορεύουν μαζί του και του τραγουδούν.
Είτε μιλούν, είτε σιωπούν, όλος ο χώρος γύρω τους διαποτίζεται από μια αύρα Απολλώνιας ζεστασιάς, εκτυφλωτική και ο χρόνος από μια Διονυσιακή οκτάβα μουσικής, υπερβατική.
Συνδέουν, ζευγαρώνουν το "ναγουάλ με το τονάλ", ενέργεια και ύλη και είναι πραγματικοί δημιουργοί.
Με το άψογον των «μη πράξεων» τους, καλούν το πνεύμα να εμφανισθεί στην μεγάλη του κόσμου την σκηνή ,κυνηγοί και ονειρευτές αποτελεσματικοί.
Ο δισέγγονος του Ερμή, έρχεται από τον Νότο, την Κρήτη όπως δηλώνει στην Πηνελόπη σε μια ιστορία μισή αλήθεια και μισή ψέματα , μεγάλος παραμυθάς ,που εξιστορεί. Τυλιγμένος σε μια κόκκινη χλαίνη και στην ζεστασιά μιας νύχτας με την προστατευτική την προβιά στο παλάτι που ξενυχτά. Παρ όλο που έχει ξαναχρησιμοποιήσει την ενδυμασία προβάτου στου Κύκλωπα την σπηλιά, απέχει πολύ από την νοοτροπία αυτή του «αμνού». Δεν είναι τόσο καλό παιδί όσο ο Μενέλαος ο μετριοπαθής, δεν είναι τόσο απρόσιτος όσο ο Νέστωρ ο παρατηρητής, δεν είναι τόσο ημίθεος όσο ο Αχιλλέας ο μέγας κατακτητής. Ο Οδυσσέας είναι ένας άνθρωπος της γνώσης, ένας περιπετειώδης εξερευνητής. Με κύρια ιδιότητα το θάρρος και την ακαταπόνητη θαυμαστή λειτουργία ποτέ να μην παραιτείται και υποχωρεί ,ακόμη και αν όλοι οι σύντροφοι έχουν χαθεί, θα συνεχίσει μόνος την επιστροφή.
Με λάθη, με πάθη, λάτρης της περιπέτειας , των εντόνων καταστάσεων των αξιοθαύμαστων ελιγμών , ενεργειακών πιδάκων ανατρεπτικών, ακούραστος ταξιδευτής. Καθόλου χλιαρός , πολύ ψυχρός και πολύ καυτός, παίρνει μέρος σε όλα μέσα στην ζωή και περνάει απ όλα με τόλμη θαυμαστή. Η περιέργεια του τον βάζει σε μεγάλους μπελάδες ,το κοσμοπολίτικο πνεύμα του τον οδηγεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του να καταγράφει και να χαρτογραφεί.
Είναι όμως αυτός που μπορεί να ολοκληρώσει και να τελειώσει μια δουλειά και μια αποστολή όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν παραιτηθεί.
Ο Οδυσσέας, εγγονός του Αυτόλυκου, έχει την ζεστασιά του Νότου, το μυαλό ,το νου τον ερωτικό, του Διός,την γοητεία του , στις πολλαπλές ερωτικές του περιπέτειες συλλήψεις που ζευγαρώνει και διαιρεί, την ευγλωττία του Ερμή, την ερμηνεία του και τα σκανδαλιάρικα ψέματα του.
Είναι μπερδεμένος στο συναίσθημα του Ποσειδώνα μέχρι το νερό των Νίπτρων να απεγκλωβιστεί, έχει την γνώση του Πλούτωνα μετά την συνομιλία του με τον μάντη τον Τειρεσία στον Άδη και τις οδηγίες του για το πώς θα πορευθεί Στο τέλος το τόξο του Απόλλωνα πιάνει για να ευθυγραμμίσει τα ενεργειακά κέντρα των σφαιρών σε νησί ευθύ. Μαζί του κουβαλάει πάντα την καρδιά του Τηλέμαχου, τον κόσμο να θαυμάζει και να απορεί και τα ρούχα που του έχει δώσει η Πηνελόπη με γερή την αρματωσιά της αγάπης να κρατεί.
Ο Οδυσσέας είναι ένας πολυμήχανος , πολύστροφος πολεμιστής με ειδική πάστα και ενεργειακή δομή, νικά τα γηρατειά, πετά τα κουρέλια και την ζητιανιά, τον τέταρτο εχθρό της γνώσης μέσω της ανακεφαλαιωτικής διαδικασίας στριμώχνει σε μια ανατροπή της σκέψης στο ασύλληπτο. Σε προσωπικό, εθνικό και συλλογικό επίπεδο, στα ίχνη ενός Ποιητή  Ομήρου, στην άκρη της θαλπωρής ενός ονείρου, στο κάθετο άξονα,
Ήλιος του μεσονυκτίου ,σφυρίζοντας από τρεις φορές, σε αμαξοστοιχία εξπρές, στις τέσσερις διευθύνσεις του ορίζοντα που κυκλώνει και τον διαπερνά.
Αυτός ο αξιοθαύμαστος άνθρωπος της Μνήμης, που ποτέ εκεί που θέλει και πρέπει να φθάσει δεν ξεχνά...

Γιατί πάντα την γερή αρματωσιά μιας αγάπης φορά.

Σε χρώμα πορφυρό αλουργίδος

 Αστραία

Ομιλία στον σύλλογο ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ

Κατακλυσμοί Ποίησης

Β. Πελασγός Γούσιος 

Ένας από τους σημαντικότερους μύθους της Ελληνικής Μυθολογίας διαδραματίζεται στην περιοχή μας χιλιάδες χρόνια πριν (υπολογίζεται περίπου στο 9000 π..) Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του κατακλυσμού που αναφέρεται πολύ πιο μετά, σε παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών (όπως π.χ. στην Παλαιστινιακή-Βαβυλωνιακή παράδοση με τον κατακλυσμό του Νώε).
Κατά τον μύθο την εποχή που στη Φθία και τη Θεσσαλία βασίλευε ο Δευκαλίων ο Ζεύς αποφάσισε να καταστρέψει όλη την γενιά των ανθρώπων που ήταν διεφθαρμένη, με εξαίρεση τον δίκαιο βασιλέα και την γυναίκα του την Πύρρα.
Ο Δευκαλίων  λοιπόν μετά από συμβουλή του πατέρα του κατασκεύασε ένα πλοίο συγκέντρωσε τα απαραίτητα εφόδια για την επιβίωση τους και επιβιβάστηκε στο πλοιάριο μαζί με την γυναίκα του. Στο μεταξύ ο Ζεύς ανοίγει τους καταρράκτες του Ουρανού και το έδαφος της Ελλάδας γεμίζει με νερό και οι άνθρωποι χάνονται. Για εννέα μέρες και εννέα νύχτες το βασιλικό ζευγάρι περιφέρεται από τα νερά μέσα στο πλοιάριο. Την δέκατη όμως ημέρα προσάραξε στο όρος Όρθρυς κατά άλλη εκδοχή στον Παρνασσό.
Εκεί όταν οι βροχές σταμάτησαν και τα νερά υποχώρησαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα κατέβηκαν στην ξηρά και το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν θυσία στον Φύξιο Δία (προστάτης των φυγάδων). Ο Θεός που επικαλέστηκε ο θεοσεβής Δευκαλίων έστειλε τον Ερμή για να τους μεταφέρηι την υπόσχεση ότι ο Ζεύς θα πραγματοποιούσε την πρώτη ευχή τους. Και η πρώτη ευχή του Δευκαλίωνος και της Πύρρας δεν ήταν άλλη από το να δώσηι και πάλι ζωή ο Ζεύς στο ανθρώπινο γένος.
Κατά μία άλλη εκδοχή η οποία προέρχεται από την Φωκίδα ο Δευκαλίων και η Πύρρα πήγαν στους Δελφούς και στο Ίερό της Θέμιδος για να εκφράσουν και σ αυτή την ίδια επιθυμία. Η Θεά τους άκουσε και τους απάντησε με τον παρακάτω χρησμό: "...Αν ήθελαν να φέρουν στη ζωή νέους ανθρώπους θα έπρεπε να καλύψουν τα πρόσωπά τους και να ρίχνουν πίσω από την πλάτη τους τα οστά της Μητέρας τους...".
Εκείνοι κατάλαβαν την ερμηνεία του χρησμού και αφού έκαναν ότι τους έλεγε ο χρησμός άρχισαν να πετάνε πέτρες πίσω από την πλάτη τους, αφού αυτές προέρχονταν από τα σπλάχνα της μάνας Γης.
Οι πέτρες που πετούσε ο Δευκαλίων μεταμορφώνονταν σε άνδρες και αυτές που πετούσε η Πύρρα μεταμορφώνονταν σε γυναίκες. Από την πρώτη δε πέτρα που πέταξε ο Δευκαλίων προήλθε ο Έλλην, γενάρχης των Ελλήνων.
Ο Δευκαλίων και η Πύρρα απόκτησαν εκτός από τον Έλληνα, τον Αμφικτύωνα, τη Πρωτογένεια, τη Μελανθώ, τη Θυία (ή Αιθυία) και την Πανδώρα. Ο πρωτότοκος γιος τους ο Έλλην έγινε γενάρχης των Ελλήνων. Ο Αμφικτύων, κυβέρνησε την Αθήνα μετά τον Κραναό. Ο ίδιος ο Δευκαλίων, έγινε ο βασιλεύς της Φθίας και της Θεσσαλίας.
Ο γενάρχης των Ελλήνων, ο Έλλην, γέννησε με την Ορσηίδα τρεις γιους, τον Δώρο τον Ξούθο και τον Αίολο τους πρώτους αρχηγούς των Ελλήνων.
Ο Ξούθος βασίλεψε στη Πελοπόννησο και έκανε δύο γιους, τον Αχαιό και τον Ίωνα από τους οποίους οι Αχαιοί και οι Ίωνες πήραν τα ονόματά τους. Ο Αίολος βασίλεψε στη Θεσσαλία και οι κάτοικοι ονομάσθηκαν Αιολείς απ' αυτόν. Ο Δώρος και οι άνθρωποι του που ονομάστηκαν Δωριείς εγκαταστάθηκαν στις περιοχές ανατολικά του Παρνασσού.
Ο Αμφικτύων ήταν πατέρας του Λοκρού, ο οποίος ίδρυσε την Λοκρίδα.
Η εκδοχή του Δευκαλίωνος και της Πύρρας είναι αυτή που διαδόθηκε ευρύτατα από τις υπόλοιπες σχετικές παραδόσεις και επικράτησε όλων των άλλων και κατά την εποχή του Πλουτάρχου εμπλουτίστηκε και με άλλα στοιχεία και λεπτομέρειες που προέρχονται από ασιατικές παραδόσεις, θυμίζουν σε πολλά σημεία τους την εκδοχή που μας διηγείται η ... "βίβλος"...
Ο Δευκαλίων, λοιπόν, και οι δικοί του ήταν οι μόνοι που γλίτωσαν από τον τρομερό κατακλυσμό, σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία-Ίστορία. Αλλά σε πιο κατακλυσμό αναφέρεται η Ελληνική μυθολογία; Μήπως στο παγκόσμιο κατακλυσμό που σύμφωνα με τον Πλάτωνα έγινε γύρω στο 9600 π.. και βυθίσθηκε η Ατλαντίδα μέσα σε μια μέρα και νύχτα;
Η ημερομηνία αυτή επιβεβαιώνεται και από τις παραδόσεις άλλων αρχαίων λαών. Ή μήπως υπήρχε και άλλος κατακλυσμός μικρότερος, γύρω στο 7000 π. ή ακόμα και στο 5000 π., όπως πολλοί μελετητές παραδέχονται, στον οποίο βυθίσθηκε και το υπόλοιπο τμήμα της Ατλαντίδος που επέζησε; Αν ισχύει η δεύτερη εκδοχή τότε αυτό σημαίνει ότι η Ατλαντίδα δεν καταποντίστηκε στα γρήγορα αλλά σταδιακά, και σ' αυτό το σημείο ο Πλάτων σφάλει.
Το ότι υπήρχαν πολλοί κατακλυσμοί, όμως, το αναφέρει και ο Πλάτων στο διάλογο "Τίμαιος" (22CD και 23 Β).
Στα κεφάλαια αυτά ο Πλάτων αναφέρει ένα μέρος της συζήτησης που είχε κάνει ο Σόλων με τους ιερείς της Αιγύπτου. Αναφέρουμε, τα συγκεκριμένα κεφάλαια(22ABCD, 23B):

" ...Κάποτε που θέλησε ο Σόλων να τους παρασύρει (εννοεί: τους ιερείς της Αιγύπτου) να μιλήσουν για τα παλιά γεγονότα, άρχισε να τους διηγείται για όσα εδώ στην Αθήνα θεωρούνται αρχαιότατα. Για τον Φορωνέα, τον οποίο ονόμασαν πρώτο και για τη Νιόβη και για τα μετά τον κατακλυσμό. Διηγήθηκε επίσης για τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα, πως διαβίωσαν μετά τον κατακλυσμό, και για τους απογόνους τους, και προσπάθησε να καθορίσει πόσα έτη παρήλθον από όσα έλεγε και να χρονολογήσει.

Κάποιος από τους ιερείς πολύ ηλικιωμένος, του είπε τότε: ...Πολλές καταστροφές ανθρώπων έχουν γίνει και θα γίνουν από πολλά αίτια, οι πλέον μεγαλύτερες από πυρκαγιές και κατακλυσμούς, και οι μικρότερες από αμέτρητα άλλα αίτια. Π.χ. η παράδοση που επικρατεί εις τη χώρα σας ότι δηλαδή κάποτε ο Φαέθων, ο γιος του Ηλίου, αφού έζευξε το άρμα του πατρός του, επειδή δεν είχε την ικανότητα να ακολουθήσει τον ίδιο με τον πατέρα του δρόμο, και πυρπόλησε ότι υπήρχε πάνω στη γη και ο ίδιος κτυπηθείς από κεραυνό εφονεύθη, αυτό λέγεται ως μύθος, ενώ η πραγματικότη είναι η παράλλαξι (σημείωσι: μεταβολή της κυκλικής κίνησεως) των περιστρεφομένων γύρω από τη γη ουρανίων σωμάτων που προκαλεί καταστροφή για πολλά χρόνια, από τις πυρκαγιές, των όντων πάνω στη γη....".

Και παρακάτω ο Αιγύπτιος ιερέας λέει στο Σόλωνα (23B): " Όσα λοιπόν είπες προηγουμένως, Σόλων, για τις δικές σας παραδόσεις περί γενεαλογιών, ελάχιστα διαφέρουν από παιδικά παραμύθια. Διότι εσείς ενθυμείσθε μόνο ένα κατακλυσμό της γης (σημείωση: τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος), ενώ έγιναν πολλοί πιο παλιά....."

Όσα αναφέραμε δείχνουν το αρχέγονο ιστορικό βάθος των ελληνικών μύθων! Πρέπει δε να τονίσουμε ότι ο μύθος δεν είναι κατ' ανάγκην παραμύθι αλλά οι αναφορές του έχουν έναν ενδεχόμενο ιστορικό πυρήνα! Ο μύθος συνήθως έχει δυο στόχους να διδάξει και να πληροφόρηση με κωδικοποιημένες εικόνες ή με υπερβολές και αλληγορίες όπως θα λέγαμε σήμερα. Το πόσες πληροφορίες έχουν χαθεί για το απώτατο παρελθόν των Ελλήνων και της Μεσόγείου γενικότερα το δείχνει ο μύθος του Δευκαλίωνος τον οποίον αναφέραμε προηγουμένως.
Διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε!

«Έτσι έχει ο μύθος του Δευκαλίωνος. Αυτή η γενιά των ανθρώπων δεν είναι η πρώτη, αλλά της πρώτης εκείνης γενιάς οι άνθρωποι όλοι χάθηκαν, αυτοί δε γένος δεύτερο είναι του Δευκαλίωνος που το πλήθος της παντού αποίκησε. Περί δε εκείνων των (πρώτων) ανθρώπων αυτά μυθολογούνται, ότι μεγάλοι υβρισταί έγιναν και αθέμιτα έργα έπρατταν, ούτε όρκους τηρούσαν, ούτε ξένους φιλοξενούσαν, ούτε και ικέτες ανέχοντο, έτσι επήλθε σ' αυτούς η μεγάλη συμφορά.

Αυτή η ίδια η γη, πολύ ύδωρ ανέδυε, και βροχές μεγάλες έγιναν και οι ποταμοί τεραστίως διογκώθηκαν και η θάλασσα τόσο πολύ ανέβη, ώστε τα πάντα σκέπασε το νερό και έτσι χάθηκαν όλοι! Ο Δευκαλίων δε, ευσεβής και συνετός, μόνος των ανθρώπων απέμεινε για (να γεννήσει) την γενιά την δεύτερη. Η δε σωτηρία έτσι έγινε. Μεγάλη λάρνακα (κιβωτό) αυτός είχε και σ' αυτήν επιβίβασε παιδιά[8] και γυναίκες. Κατέφθασαν δε και επιβιβάσθηκαν (στην κιβωτό επίσης) και χοίροι και ίπποι και λέοντες κατά γένη και όφεις και ακόμα όλα όσα την γη μοιράζονται, πάντα κατά ζεύγη.

Ο δε (Δευκαλίων) τα δέχθηκε όλα, γιατί μεταξύ τους δεν εβλάπτοντο, διότι εκ Διός φιλία έγινε μεταξύ τους και σε μια λάρνακα πάντες έπλευσαν όσο το ύδωρ επικρατούσε. Αυτά ιστορούν οι Έλληνες περί Δευκαλίωνος»
Λουκιανός «περί της Συρίης Θεού» 12.3

Οι περιγραφές του κατακλυσμού στην Σαμοθράκη έχουν πράγματι εξαιρετικό ενδιαφέρον: «Τώρα θα σας διηγηθώ την ιστορία των νησιών του Αιγαίου αρχίζοντας από την Σαμοθράκη... Το νησί κατοικούσαν αυτόχθονες... Λένε ότι στα αρχαία χρόνια ονομαζόταν Σαόννησος... Οι Σαμόθρακες διηγούνται ότι πριν από τους κατακλυσμούς που έγιναν σε άλλους λαούς συνέβη εκεί ένας άλλος μεγάλος κατακλυσμός στην διάρκεια του οποίου άνοιξε το στενό στις «Κυαναί Πέτραι» (οι μυθικές Συμπληγάδες) και στην συνέχεια (άνοιξε) ο Ελλήσποντος.

Γιατί η θάλασσα του Εύξεινου Πόντου ήταν πρώτα λίμνη και φούσκωσε σε τέτοιο σημείο που από την πίεση του ρεύματος ξεχύθηκαν με ορμή τα νερά στον Ελλήσποντο και κατέκλυσαν μεγάλο μέρος από τα Ασιατικά παράλια και όχι και λίγη πεδινή έκταση της Σαμοθράκης μετατράπηκε σε θάλασσα. Και γι' αυτόν τον λόγο στα μεταγενέστερα χρόνια μερικοί ψαράδες ανασύρουν με τα δίχτυα τους λίθινα κιονόκρανα, γιατί ακόμα και πόλεις κατακλύστηκαν απ' τα νερά. Κι'; όσοι γλίτωσαν απ'; τον κατακλυσμό κατέφυγαν στα ψηλότερα μέρη του νησιού.

Αλλά καθώς η θάλασσα ανέβαινε ολοένα και ψηλότερα, ευχήθηκαν στους Θεούς του τόπου. Κι'; όταν σώθηκαν σε ανάμνηση του γεγονότος ύψωσαν πέτρινα σύνορα γύρω-γύρω απ'; το νησί κι' έκτισαν βωμούς. Είναι φανερό λοιπόν ότι η Σαμοθράκη ήταν κατοικημένη πριν από τον κατακλυσμό»

Διόδωρος Σικελιώτης ιστορική βιβλιοθήκη 5.47

[Πηγή ellinikoarxeio.com]

ΑΡΓΩ

"Στόν λιμένα τό φεγγάρι άναδύεται άπό τό ναυάγιον τού βυθού,

άνεβαίνει στόν έξώστην τής παραλιακής ταβέρνας,

άπό τήν μέσα σκάλα τών τειχών τής πολιορκημένης πόλεως,

κάτω άπό τά κυρτωμένα κουπιά τών γαλερών.

 Ζαλίζεται ύπό ταίς άναθυμιάσεις τού πετρελαίου τών δεξαμενών

τών άτμομηχανών μέ τήν μακρά στηθάγχη

καί τήν αίθάλην τής  μοναξιάς

 στούς κυκλωπείους φανούς τών προβολέων των.

Σφυρίζει τό τραγούδιν τών κανταδόρων άργοναυτών.

Αύτοί λάμνουν μέσα στά όνειρά των

δεικνύοντες τό χρυσόμαλλον δέρας τού φεγγαριού,

ταίς θάλασσαις τών άφανών πληγών των

άφουγκραζόμενοι τήν άνάσα τού δράκοντος τού γαλαξίου.

Στο ναυάγιον της «΄Αργούς» την νύκτα το φεγγάρι άνασκαλεύει,

κάτω άπό τά παραμύθια των φλοίσβων,

τά κεριά των ΄μματιών των ναυαγών,

ό,τι έμεινεν άπό τά μυστικά των λόγια,

τά λόγια του τραγουδιού, πού τους δράκοντας κοιμίζει".

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ ΓΟΥΣΙΟΣ                    

(ποίημα έκ τής συλλογής "ΕΠΙΦΑΝΙΑ", Θεσσαλονίκη 2002).

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΟΥΣΙΟΥ-ΠΕΛΑΣΓΟΥ

ΕΚΔΟΘΕΝΤΑ ΕΡΓΑ

1-Κοινωνία καί ΄Εργασία:‘Η ΄Επαγγελματική Παιδεία στήν ‘Ελλάδα», μελέτη, έκδοσις Κ. Μπρέγιαννη, Θεσσαλονίκη 1980.
2.-"΄Εργασία-Άνεργία-Άεργία», μελέτη, Θεσσαλονίκη 1980.
3.«Πολιτεία καί   Δημοκρατία»(άτομικά καί συλλογικά δικαιώματα καί καθήκοντα:πολιτικά, κοινωνικά,πολιτιστικά, θρησκευτικά, οίκολογικά), πολιτική μελέτη, Θεσσαλονίκη 1980.
4. «Ποιήματα»,Θεσσαλονίκη 1980.
5.« ΄Η ΄Επιστροφή είς τήν Μητέρα Γήν»,κοινωνιολογική μελέτη, ίδία έκδοσις,Θεσσαλονίκη 1981.
6.«΄Αγροτική καί Περιηγητική Πολιτική»(΄Αγροτικόν καί «Τουριστικόν» Δίκαιον), κοινωνιολογική και  οίκονομική  μελέτη,  Θεσσαλονίκη 1982.
7.-"Άπολλώνιον Ήμαρ", ποιητική σύνθεσις, Θεσσαλονίκη 1984.
8.-«Τό «Πανεπιστήμιον»:Ναός τής Γνώσεως ή ΄Εκκολαπτήριον Κοινωνικών Παρασίτων;», κοινωνιολογική μελέτη Θεσσαλονίκη 1984.
9.-"Δωδώνη", ποιητική σύνθεσις, Θεσσαλονίκη 1985.
10.-"Ή Φυσιολατρεία: Τό όντως Οίκολογείν έστί Θρησκεύεσθαι» ,πολιτική μελέτη,Θεσσαλονίκη 1986.
11.«Τό Δίκαιον των ΄Υγροβιοτόπων μετά την έφαρμογήν της Συμβάσεως Ραμσάρ», περιβαλλοντική  μελέτη, Θεσσαλονίκη 1986.
12. « Μνημειολογία(«Άρχαιολογικόν» Δίκαιον»), Θεσσαλονίκη 1987.
13. «΄Εχει Φοίβος Καλύβην», ποιήματα, Θεσσαλονίκη 1988(β΄έκδοσις 2005).
14.«Τελεστήρια» ,ποιήματα,Θεσσαλονίκη 1989.
15.«Λειτουργία της Θεάς Μητρός Δήμητρος»,Θρησκευτική Λειτουργία, Θεσσαλονίκη 1990.
16.»Λειτουργία τού Θεού Πατρός Προμηθέως Φωστήρος», Θρησκευτική Λειτουργία, Θεσσαλονίκη 1990.
17.-"Έπιφάνια", ποιήματα, Θεσσαλονίκη, 1990 μ.Ά.Τ.
18.-«Φιγαλεία», ποιητική σύνθεσις,Θεσσαλονίκη 1992.
19.«΄Ιουλιανός ο Παραστάτης» ,ποιητική σύνθεσις, Θεσσαλονίκη 1992.
20.«Ίεροπραξία ύπέρ τού ΄Εθνάρχου ΄Ιουλιανού τού Παραστάτου», Θεσσ/νίκη 1992.
21.-«΄Η ΄Ανάκτησις τώ 1912 τής Θεσσαλονίκης παρά των ΄Ελλήνων»,ίστορική μελέτη, έκδοσις «Κέντρου ΄Ιστορίας τού Δήμου Θεσσαλονίκης», 1994.
22.-«Πύδνα ή τό ΄Αερικόν τού Κεδρηνού Λόφου» ,ποιητική σύνθεσις,Θεσσαλονίκη 1995.
23.-«Τά σχέδια του Δεινοκράτους περί της΄Αλεξανδρείας τού ΄Αθωνος», ίστορική μελέτη, έκδοσις της ΄Ελληνικής ΄Ιστορικής ΄Εταιρείας (Α.Π.Θ.),  Θεσσαλονίκη 1998.
24.-«Παναγιώτης Ποταγός:΄Ο ΄Οδυσσεύς τού νεωτέρου ΄Ελληνισμού» ,ίστορική μελέτη, έκδοσις τής ΄Ελληνικής ΄Ιστορικής ΄Εταιρείας (Α.Π.Θ.), Θεσσαλονίκη 1999.
25. «Σαμοθράκη», ποιητική σύνθεσις, Θεσσαλονίκη 2004.
26. «Δαδούχος», ποιητική σύνθεσις, Θεσσαλονίκη 2006.
27. «Ό Έθνάρχης ΄Ιουλιανός, ό Παραστάτης τού ΄Ελληνισμού», ίστόρημα, Θεσσαλονίκη 2006.
28.-"Ή Έλληνική Όλυμπική Θρησκεία", τόμος 1ος, Θεσσαλονίκη 2012
ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ:
1.-΄Αλβέρτου Καμύ: «Εύτυχισμένος Θάνατος», έκδόσεις Ν. Κατσάνος,Θεσσαλονίκη 1983.

2. Ζάν Βινσών: «Τέχνη και Ψύχωσις», έκδόσεις Ν. Κατσάνος, Θεσσαλονίκη, 1983.

Ο Δευκαλίων