Αμητήρες Θέρους

Έργα και Ημέρες  Ομηρικών Δένδρων 

ΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ

Βρήκαμε τον Λέανδρο Λαμπρινό  ταξιδεύοντας με τα φτερά  της επιθυμίας ανάμεσα από παράλληλα σύμπαντα  και τις γραμμές του χρόνου και του χρόνου  σε ένα ομηρικό παγκάκι, απλό και λιτό. Νοτόθεν του γυρισμού  στην άκρη  ενός  αιγιαλού μιας Μυθιστορηματικής Αιγηίδος  να ατενίζει  το Όνειρο μέσα από τις απόρροιες του Αετού.

Πλησιάσαμε προσεχτικά απαλά,   ιχνηλάτες  του απείρου, ακολουθώντας τα αντίστροφα  ίχνη του  στις μύτες των ποδιών μας προσέχοντας  μη τυχόν και ποδοπατήσουμε  αδέξια   τα   Όνειρα του.

Θάλεγε κανείς πως μας περίμενε γιατί μας υποδέχθηκε ζεστά και φιλικά.

-Καλώς ήλθατε , μας είπε  στις εύφορες  πεδιάδες των πεδίων της Ύλης  από τις απρόσιτες κορυφές  της Ενέργειας  μιας  μοναχικής συνείδησης .

Τι  μπορώ να κάνω για σας; Στις προσταγές σας…..

Ο Λουί  Μάικλ Λεόν,  το μικρό λιονταράκι της παρέας μας έτρεξε και χώθηκε στην αγκαλιά του τρισευτυχισμένο και  ο Δον Λεόν το χάιδεψε στοργικά και το κράτησε κοντά του.

Εγώ κάθισα δίπλα του και έριξα μια τελευταία ματιά στις ερωτήσεις   και στις σημειώσεις μου με μια  κρυφή αγωνία για τις απαντήσεις του.

Να ρωτάς όταν  είσαι….απελπισμένος  μου είχε πει κάποιος αξιοσημείωτος άνθρωπος που είχα συναντήσει παλιά . Να ρωτάς όταν οι απαντήσεις είναι για σένα ζήτημα ζωής ή θανάτου. Μη ρωτάς  για να φλυαρείς , μη ρωτάς για να σκοτώνεις τον χρόνο σου, μη ρωτάς αν δεν  μπορείς να καταλάβεις τι ρωτάς και αν δεν είσαι έτοιμος τις απαντήσεις να κατανοήσεις.Τότε όχι μόνο τις  δικαιούσαι αλλά θα αναβλύσουν από μέσα σου σαν το καθαρό  γάργαρο νερό μιας κρυστάλλινης πηγής , όλες  τους.

Συνεπής με αυτό το πνεύμα  των  στοχευμένων αναζητήσεων συνέχισα τις ερωτήσεις.

-Φαίνεται πως συμπαθείτε  τα παγκάκια πολύ, άραγε  γιατί;

-Όχι μόνο εγώ, με ελαφρό μειδίαμα, μου απαντά,  παρά πολύς κόσμος,  ποιητές φωτογράφοι, φιλόσοφοι,  μάγοι, ηθοποιοί, επαναστάτες της συνείδησης,  τους έχουν μια προτίμηση  περισσή.  Ίσως γιατί συγκεντρώνουν  την ελεύθερη ροή των ενεργειακών πεδίων στο παράθυρο της όρασης και σταθεροποιούν το σημείο της αντίληψης σε νέες θέσεις  αντιληπτικότητος. Εξ ' άλλου έχουν πάντα μια ρομαντική  χροιά για αθεράπευτα  ρομαντικούς ονειροπόλους…. εξερευνητές της γνώσης από τα χρόνια  τα παλιά.

-Σε σχέση όμως με τα Ομηρικά Έπη και το θέμα που διαπραγματεύεσαι,εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς  που βρίσκονται παγκάκια  στα Ομηρικά Έπη;. Έχουμε νησιά πλοία δένδρα πολλά, ανάκλιντρα, θρόνους  αλλά παγκάκια δεν έχουμε. Που κάθονται οι ομηρικοί ήρωες όταν διαλογίζονται ατενίζοντας την ενεργό πλευρά του απείρου;

-Οι ομηρικοί ήρωες  δεν κάθονται μόνο, πολεμούν ταξιδεύουν τραγουδούν μιλούν σκέπτονται χειρωνακτούν περπατούν βαδίζουν δρόμους μονοπάτια δύσβατα κολυμπούν κωπηλατούν.  Όταν κάθονται , κάθονται σε μια ελιά μαζί  με την Αθηνά το δε παγκάκι το φτιάχνουν μόνοι τους, από  γη χώμα ξύλο μέταλλο και βάζουν μια πινελιά από σύννεφο χρυσό. Έχουν πάντα ένα  σοβαρό λόγο να πεθάνουν ή να μείνουν  ζωντανοί καθ όλη την διάρκεια του ταξιδιού σε μια ομηρική διαδρομή. Και, εκτός από τα παγκάκια φτιάχνουν και γέφυρες σμιλεύοντας τον χρόνο, τον χώρο, τον ήχο, το γνωστό το άγνωστο και την σιωπή

 -Για τον Όμηρο λέγονται πολλά και το Ομηρικό ζήτημα ανοίγει μέτωπα και παράθυρα πολλά. Ο   Όμηρος  είναι τελικά ο ίδιος ο Οδυσσέας;

-Ο Όμηρος είναι ο Ερμής αφού είναι ο Λόγος που τον εκφωνεί, ο Εύμαιος που τον εκμαιεύει, η Αθηνά που τον φιλτράρει σοφά, ο Τηλέμαχος που τον τοξεύει από μακριά,  ο Λαέρτης  που τον σηκώνει  για τον λαό ψηλά, η Πηνελόπη που τον ξετυλίγει  συνδετικά, η Ελένη που τον φωτίζει λαμπάδα πολιορκητικά , ο Οδυσσέας που τον χειρίζεται αποτελεσματικά, ο Ζευς που τον ενώνει  και τον διαιρεί, τον συνθέτει και τον αναλύει  πολυμήτις σε ορέων κορυφές  του νου ηγετικά. Η αρνητική του εξίσωση, η σκιά, είναι ο Πάρις που τον κλέβει, ο Έκτωρ που τον κλέφτη προστατεύει, ο Πρίαμος που εξαγοράζεται και  τον χρησιμοποιεί για να να κλειστεί  σε μια άνομη πόλη πλουτοκρατική,  ο Αγαμέμνων  σε ηγεμονική υπερβολή, οι μνηστήρες οι δούλοι υπερφίαλοι και καταχρηστικοί,  ο  Ίρος ο Θερσίτης  γυρολόγοι ανόητοι και φθηνοί, ο Μελάνθιος η Μελανθώ σε  γραμμή προδοτική. Ο Οδυσσέας είναι ένας   άνθρωπος της γνώσης  και η ανθρώπινη ζωή συνεχής πορεία  μιας Ιλιάδος και μιας  Οδύσσειας  μαζί.

-Το θέατρο αντιγράφει την ζωή ή η ζωή το θέατρο; Ένα θεατρικό ερώτημα που το ευρύ κοινό απασχολεί.

-Η κλασσική τυπική απάντηση θα ήταν  το ότι το θέατρο αντιγράφει την ζωή, όμως οι πολεμιστές αποφεύγουν τα στερεότυπα σχήματα και τις φράσεις κλισέ. Άλλωστε ο σύγχρονος σκηνοθέτης του Ανώνυμου Σαίξπηρ το τοποθετεί σε μία νέα εκδοχή . Ο  Σαίξπηρ έγραφε θεατρικά έργα και η ζωή  τα αντέγραφε αμέσως. Το ερώτημα είναι παλιό και ο Πλάτων απαντά με τρόπο υπερβατικό. Οι άνθρωποι  και η ζωή αντιγράφουν αρχέτυπα  από τον κόσμο των Ιδεών στο πεδίο της  Ύλης.   Ο Όμηρος περιέγραψε κατέγραψε αυτές τις αρχετυπικές Μονάδες  στο Ομηρικό Θέατρο των μεγάλων παραστάσεων και  η ανθρωπότητα τις  αντιγράφει   με σπουδή στου χρόνου την αντιστροφή.

-Τι σημαίνει αντιστροφή του χρόνου;

Σημαίνει ταξίδι στον χρόνο με όχημα την συνείδηση Είναι εφικτό εφ΄ όσον το σκάφος του νου δενδρίτες και νευρίτες είναι γερό.

-Η ανθρώπινη  ζωή είναι μια Ιλιάδα και μια Οδύσσεια; ¨Όμως οι ανθρώπινες ζωές δεν μοιάζουν  απελπιστικά, σχεδόν όλες ίδιες είναι;

-Μοιάζουν εκείνο όμως που διαφέρει , είναι τα  αξιοσημείωτα  γεγονότα  και είναι ακριβώς αυτά που καθορίζουν τους σταθμούς σε μια βιογραφία και αυτοβιογραφία και κάνουν την διαφορά. Για να είναι  "σταθμοί"  και αξιοσημείωτα τα γεγονότα  θα πρέπει με το Πνεύμα να έχουν συνδεθεί και με μια αψογοσύνης αληθινή  επιλογή,  διαφορετικά είναι   αυτάρεσκες    ιστορίες ενός μικρού βεληνεκούς « εγώ  και εγώ» σε πόζες ασυμμάζευτης αυταρέσκειας.

-Το βιογραφικό   που αναφέρεις  στους σταθμούς σου   είναι  αληθινό ή  απλώς  ένα μυθιστόρημα  ρομαντικό;

-Είναι αληθινό με κάποιο τόνο ποιητικό από τις δύο πλευρές στο αρσενικό και το θηλυκό. Όλα τα πρόσωπα και οι καταστάσεις  δεν είναι συμπτωματικές αλλά πραγματικές. Τα ψέματα είναι για όσους  νομίζουν πως είναι αθάνατοι,  για τους  θνητούς  ανθρώπους   η ΑΛΗΘΕΙΑ μόνο   κάνει την ζωή  του ζωντανή και πραγματική και γνέφει με το βλέμμα  την πρόθεση του πολεμιστή.

-Λατρεύεις όμως τον σουρεαλισμό, είναι ολοφάνερο αυτό σε όλο το έργο;

-Ναι, όταν ορίζεται ρητώς,  "ως έτσι" , και όχι όταν  χρησιμοποιείται  σαν   άλλοθι και δικαιολογίες  να καλύψει  πράξεις  με τρόπο ιταμό. Ο σουρεαλισμός δικαιολογείται σε μια θεατρική  σκηνή, είναι αλληγορία μεταφορά και παρομοίωση  όχι όμως και  εκτός σκηνής στην  πραγματική ζωή.

-Ποιος είσαι τελικά, τι είσαι;

-Αυτή  είναι μια Δομιτιανή ερώτηση; Με ερωτά αινιγματικά

-Όχι, γιατί δεν θέλω να δώσεις   μια Κελσιανή απάντηση.  Απαντώ θαρρετά.

- Θα δώσω τότε μια Ομηρική ΘΕΣΗ απάντηση ΦΙ. ΕΙΜΑΙ το Όνειρο της Αστραίας, το ΤΟΞΟ και το ΒΕΛΟΣ της, απαντά ορμητικά.

Με ονειρεύτηκε ένα βράδυ  απελπισμένη  και με κράτησε σε μια θέση αντίληψης σταθεροποιημένη. Είδε τους άντρες γύρω της χωρίς καρδιά, να ξεμένουν  να χάνονται χωρίς σκοπό και προορισμό , τις γυναίκες χωρίς μυαλό  ,τα παιδιά χωρίς τους  γονείς τους, το παλάτι του νου ρημαγμένο, την χώρα έρημη, την γη λεηλατημένη, τα ποτάμια  τις θάλασσες  τα δάση να ρυπαίνονται χωρίς σεβασμό στην Φύση  και με  έπλασε  από γη νερό φωτιά και αέρα  σε πρότυπο ηρωικό.

ΕΙΜΑΙ η ΔΥΝΑΜΗ , η ΔΙΑΥΓΕΙΑ, Η ΑΦΟΒΙΑ , η  ΑΕΙΘΑΛΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑ, η ΣΑΙΤΙΑ. Έβαλε ατρόμητη  ενδρομίς  στα πόδια υποδήματα κυνηγετικά με κυνήγησε με έπιασε χωρίς να με πληγώσει , με  χάιδεψε απαλά και μετά με άφησε ελεύθερο να τρέχω σαν ένα όμορφο ελάφι  σε λιβάδια ομηρικά   θαυμαστά.

Ο Μάικλ είχε αποκοιμηθεί στην αγκαλιά του σαν μωρό  και οι τρεις μας κοιτάξαμε τον ΝΟΤΟ ατενίζοντας ένα  ροδοδάκτυλο  ξημέρωμα καλοκαιρινό.

Το δέντρο δίπλα μας της ΑΘΗΝΑΣ   μας   κοίταξε και αυτό  σκεφτικό   σιγοτραγουδώντας  ένα  νέο σύγχρονο τραγουδάκι  από  παλιό αρχέγονο σκοπό….

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την  Ιθάκη

Βάλε στην τσέπη σου ένα διφραγκάκι μικρό

Να σ΄ ακουλουθώ

Βάλε  και     μια φλόγα στην καρδιά σου

Να σε φωτίζει  άστρο λαμπερό

Τα βράδια της μοναξιάς   σου

Σε ταξίδι μακρινό

Πάρε και ένα κούτσουρο από την  Παγγαία γη

Και ένα κοχύλι από την θάλασσα την Τηθύ

Όπου και πας με το πλοίο ΑΓΩΝΙΑ  πάντα  κάτι  θα σε πληγώνει

 σε μια  αβάσταχτη νοσταλγία

Κλείσε  στην ψυχή σου μια πατρίδα

Και Ονειρέψου μια Επιστροφή με  πραγματική ΦΑΙΑ  ΟΥΣΙΑ΄

ΝΟΤΟΘΕΝ του γυρισμού

Αστραία 

6. Ομηρική Νουμηνία

Η Τέχνη του Πολέμου και της Ειρήνης  σε Ομηρική  Μυθιστορηματική  Διαδρομή

 Αυτός που ξέρει να πολεμά μπορεί και την ειρήνη να φυλά και να προστατεύει ό,τι βαθιά αγαπά. Αυτό που αγαπούσε ο Όμηρος το  έκρυψε μαζί με το ΤΟΞΟ του  στα Ομηρικά του Έπη και είναι η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ , Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και η Ανθρωπιά. Έχει σκοτώσει τους ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ από την ΕΠΟΧΗ που τους κάλεσε τους περιέγραψε με τα ΟΝΟΜΑΤΑ τους. Είναι ΝΕΚΡΟΙ  και ο Ερμής με την ερμηνεία την ομηρική, τους συνοδεύει στον Άδη. Τα Ομηρικά Έπη είναι το Δώρο του στην Ελεύθερη Όρθια  Μαχόμενη  Ανθρωπότητα.  Είναι το Δώρο του Πνεύματος.  Η  ΕΙΡΗΝΗ  υπογράφεται με του Διός την Ωδή, η Αθηνά συνηγορεί και η Άρτεμις μιλά σαν ελάφι με ανθρώπινη φωνή.  Κάποιος  τολμηρός  ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΣ   Ταξιδευτή φθάνει  στην ΠΗΓΗ και το φέρει πίσω με την Ομηρική Υπογραφή. Κάτω από τον Αστερισμό του Απόλλωνος δεν επιτρέπεται καμία ασυνείδητη  ψυχή ασκόπως χωρίς στόχο δρόμο και προορισμό  να κυκλοφορεί.

Ολοκληρώνοντας την ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΊΩΣΗ  του Ελληνισμού

της ιστορίας του της περιπέτειας του.

Ποιο είναι το Δίκαιο που βρίσκεται με ποιον και γιατί;
Ποιο είναι το Δίκαιο;
Έχουν όλοι δίκιο όλοι έχουν άδικο
Κάποιος έχει περισσότερο…

Οι τρεις κόρες της Θέμιδος , οι Μοίρες, το πεπρωμένο, όπως το όρισε ο Όμηρος της φυλής ή ενός χαρακτήρα,την κατάλληλη Ώρα και Ώρες μαζί με την Δίκη, την Ετυμηγορία του Οδυσσέα κυλούν στις τρεις αυτές γραμμές κατεύθυνσης στο αυλάκι της Νέμεσης εδώ και πολύ καιρό σε ένα Αιώνιο Τώρα Παρελθόντος Παρόντος και Μέλλοντος.

Ο Οδυσσέας αναρωτιέται για το δίκαιο.
Αν είναι μαζί του και αν έχει το δικαίωμα να σκοτώσει τους μνηστήρες.
Ρωτά την Αθηνά γι αυτό την νύχτα που κοιμάται στο παλάτι κάτω από μια προβιά και παίρνει την απάντηση του Δία.Με τον κεραυνό του.
Είναι οι μόνοι που σκοτώνει σε όλη την πορεία του.
Ο Ευρύμαχος επίσης τον ρωτά
Τι κάναμε ;
Λίγα γουρούνια φάγαμε και αρκετά πρόβατα, την γυναίκα σου την σεβαστήκαμε, θέλαμε να την παντρευτούμε, μόνο το παλάτι ρημάξαμε και κάποιους ναούς γκρεμίσαμε και …συνειδήσεις.Να σε αποζημιώσουμε για τις ζημιές.Γιατί μας σκοτώνεις;
Η αιτιολόγηση και η απόφαση της Δίκης βρίσκεται στην απάντηση.
Ποιοι είναι οι μνηστήρες;
Σίγουρα βλέπουμε ότι είναι πολλοί.
ΟΙ μνηστήρες πολυάριθμοι είναι κατά αρχάς εσωτερική υπόθεση.
Είναι τα ελαττώματα του ανθρώπου. Οι ελλείψεις και οι υπερβολές του, τα θανάσιμα αμαρτήματα και είναι παραπάνω από 7.
Οκνηρία, αλαζονεία εγωκεντρισμός, φιλοτομαρισμός, φιλαυτία, απληστία, φθόνος ανταγωνισμός αντί άμιλλα, μικροψυχία, λαιμαργία λαγνεία, φλυαρία κατάχρηση εξουσίας,  επίδειξη ,ζήλια δειλία, αυτοοίκτος. Είναι όλα αυτά που ο Οδυσσέας σκοτώνει στην πορεία του και οι σύντροφοι του αφανίζονται σκοτώνονται και αυτοί εξ αιτίας της Νέμεσης που προκαλούν.
Είναι οι «σύντροφοι» του για ένα διάστημα μέχρι να μείνει μόνος με τον Εαυτό του.
Είναι η έλλειψη μέτρου, συνείδησης, αυτογνωσίας και τα όρια που δεν υπερασπίζονται και δεν διευρύνουν όταν χρειάζονται καταφεύγοντας στην υπερβολή και χάνοντας το πλοίο της αυτογνωσίας.
Μένοντας και ξεμένοντας σε κάποιο σταθμό.
Είναι αυτή ακριβώς η έλλειψη αψογοσύνης που τους εμποδίζει να συνδεθούν με τον Σκοπό και εξαφανίζονται βουλιάζοντας στα μανιασμένα κύματα του Ποσειδώνα της ομίχλης της αυταπάτης και της ψευδαίσθησης.

Όλοι αυτοί οι πρώην σύντροφοι και, οι πρώτοι μνηστήρες της Ελένης,
του Οδυσσέα νικημένοι από τον μικρό τύραννο καταλήγουν είτε παρά τω πλευρώ του και σε καμιά καρέκλα δίπλα του με μεγάλη μερίδα εξουσίας προνομίων και απολαβών, αυλοκόλακες δοξολογώντας, θεολογώντας και νεκρολογώντας. Είτε πηγαινοέρχονται χαμερπώς σαν δούλοι του και τον υπηρετούν για κανένα κοκαλάκι από το τραπέζι.
Ποια είναι η κατηγορία;
Για ποιο πράγμα είναι τόσο πολύ ένοχοι;
Τι έχουν διαπράξει οι μνηστήρες, οι δούλες και οι δούλοι ώστε ο Όμηρος να μη δείξει κανένα έλεος απέναντί τους.
Ποιοι είναι το έγκλημα τους;
Γιατί δεν τους συν-χωρεί;
Γιατί δεν υπάρχει Χώρος για αυτούς σε αυτό το Παλάτι της Γης πια.
Ούτε για αυτούς τους ανθρώπους ούτε για αυτούς τους θεούς
τους.Γιατί έχουν φάει και έχουν πιει τα πάντα.
Έχουν εξαντλήσει τα πάντα. Έχουν καταβροχθίσει τα πάντα.
Έχουν λεηλατήσει τα πάντα.Είναι ένοχοι πρώτα ως αναφορά τον εαυτό τους.
Έζησαν ξόδεψαν χαράμισαν μια ζωή μένοντας μακριά από τον Ιερό Εαυτό τους. Χωρίς γνώση,χωρίς στόχο προορισμό,συνείδηση, ομορφιά και κατέληξαν στην λήθη. Αμνήμονες μνήμες στείρες και νεκρές άδεια σαρκία.
Έζησαν χωρίς αλήθεια χωρίς μέτρο χωρίς αυτογνωσία,χωρίς συνείδηση, χωρίς το μηδέν άγαν, άναδρα, άτιμα.
Και όχι μόνο έζησαν έτσι αλλά δημιούργησαν και ένα απαράδεκτο
σύστημα εξουσίας και διαχείρισης των αγαθών ιεραρχίες, ιερατεία αφεντάδων και δούλων πίνοντας τρώγοντας και καταστρέφοντας τα πάντα σε υλικό πνευματικό φυσικά συναισθηματικό νοητικό επίπεδο.
Για αυτό είναι ασυγχώρητοι και δεν έχουν καμιά δικαιολογία.
Πρόδωσαν και προδίδουν πάντα πατρίδες, ανθρώπους, φίλους, θεούς και το κυριότερο προδίνουν τον εαυτό τους τον Άνθρωπο αφού προδίδουν την υπόσταση του και τον εμποδίζουν να ολοκληρωθεί να συναντήσει την γυναίκα του την ψυχή του, το παιδί του την καρδιά του και ρημάζουν τον νου του κάθε φορά στην λήθη και την λησμονιά.Τον πνίγουν σε μανιασμένα κύματα.

Πως τους σκοτώνει ο Όμηρος;
Η σκηνή είναι πολύ έντονη ανεξίτηλη εγγεγραμμένη στο υποσυνείδητο των ανθρώπων με ανεξίτηλα γράμματα και ονόματα Αιώνια.
Ο Όμηρος δεν είναι βάρβαρος και είναι κάτι παραπάνω από ευφυής για να μπορεί να αποφύγει την βία όταν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο και την μάχη διαφορετικά.Είναι σοφός ! Έγινε σοφός κουβεντιάζοντας ώρες με την Αθηνά και εκεί βρίσκεται η πνευματική του υπεροχή και ανωτερότητα. Είναι πολύ απλό.

Τους σκοτώνει, τους έχει ήδη σκοτώσει με το να τους υποδείξει, να τους ακτινογραφήσει, να τους σκιαγραφήσει,τον χαρακτήρα τους, την συμπεριφορά, τις ασχολίες τους, τα λόγια τους.
Τους σκοτώνει ένα, ένα ονομαστικά καλώντας τους με το όνομα τους και τους σημαδεύει,ξεκινώντας από τους αρχηγούς τον κοιλαρά τον Αντίνοο και τον παραθυράκια Ευρύμαχο.
Τους “σκοτώνει” με το ευθύβολο του Τόξο την Οδύσσεια του και το μαγικό του Βέλος στοχεύοντας ακριβώς την ρίζα του προβλήματος,τον χοντρό λαιμό του και το πρησμένο του συκώτι ενός παρασιτικού ιού.

Ο φυσικός θάνατος άλλου ανθρώπου δεν επιτρέπεται για ένα άψογο πολεμιστή εκτός και αν είναι σε άμυνα και αφού εξαντλήσει τα περιθώρια.Αλλά ο φυσικός θάνατος δεν είναι χειρότερος.
Πρέπει να ζήσει κάποιος με τις επιλογές του.
Πρέπει να ζήσει στην κόλαση που έφτιαξε.
Πρέπει να κυκλοφορεί περιπατών νεκρός, βόλτα στον Άδη.
Επιβάλλεται να είναι άψογος ο Οδυσσέας όταν σταθεί μπροστά στο Τόξο.
Δεν μπορεί να το αγγίξει αλλιώς, δεν μπορεί να το λυγίσει,να το ερμηνεύσει.
Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το θανατηφόρο Βέλος του.Αν δεν είναι άψογος θα είναι άστοχος και άκαιρος.Θα είναι άσκοπος.
Για αυτό το λόγο δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν οι μνηστήρες πέρα από κάποιες άκαρπες αποσπασματικές , λογοκλοπές και αντιγραφές, προσπάθειες ανάλυσης ξεμένοντας σε κάποιο σταθμό ερμηνείας του κόσμου και αντίληψης αν και έχουν προσπαθήσει.
Στην ουσία εύχονται το τέλος τους, το επιθυμούν αναγνωρίζοντας βαθιά μέσα τους το αδιέξοδο που έχουν δημιουργήσει και σαν την μόνη δίκαια λύση.Δεν τους σκοτώνει ο Οδυσσέας σε φυσικό επίπεδο.
Το διευρύνει το όριο.Δεν φθάνει, δεν καταφεύγει στην υπερβολή.
Φθάνει πια με την βία και την λογική των «καλάσνικοφ».
Επιβάλλεται να κλείσει αυτός ο κύκλος της παράλογης λογικής και οι άνθρωποι να λύνουν τις διαφορές τους με τα όπλα ακόμη.
Οι σοφοί νοήμονες όρθιοι Ανθρωποι του 21ου Αιώνα έχουν άλλα “όπλα”.Έχουν το Ορθό και ‘Ορθιο Λόγο του Ομήρου Ποιητή, Μίτο, Οδηγό Αστέρι μαγικό, θανατηφόρο για τους ενόχους και αποτελεσματικό.
Ο μεγάλος πολεμιστής και κάτοχος του μεγαλύτερου όπλου του ανθρώπου.
του Ανθρώπινου Λόγου είναι ο Όμηρος!
Και είναι αυτό ο Λόγος που ποιεί τον Άνθρωπο Όρθιο και Σοφόν και αποτελεί την υπόστασή του.
Είναι ο Δημιουργός του και ο Λόγος αρχίζει από τον Όμηρο και τελειώνει εκεί! Γνώριζε ο Όμηρος πότε θα Επιστρέψει και πως,παρ΄όλο που δεν έφυγε ποτέ από τα χείλη των ανθρώπων!

Δεν τους σκοτώνει λοιπόν στο φυσικό αλλά στο πνευματικό,
τους εξοντώνει.Εκεί το όριο το υπερασπίζεται .Δεν θα υποχωρήσει ούτε σπιθαμή.Σταγόνα νερού δεν θα βάλει στο κρασί του.
Τους «σκοτώνει» όμως χωρίς βρισιές, χωρίς λαϊκισμό, χωρίς προσωπικές εμπάθειες,απωθημένα, φανατισμούς, χωρίς ουφολογίες και θεολαγνείες και θεοκρατίες.Τους σκοτώνει στο όνομα του Ανθρώπου.

Δοκιμάσαν να κλέψουν τον κόσμο, τον νου του, προσέβαλαν την ψυχή του, την υπόσταση του, επιτέθηκαν στο παιδί του το πληγώσανε μαζί με την καρδιά του.
Κάψανε τον κόσμο του, τον λεηλατήσανε, τα δάση τα φυτά τα ζώα, με ύβρη, μολύναν το νερό, τον αέρα, χώρισαν διέλυσαν την οικογένεια κατάστρεψαν εστίες πατρίδες παραβιάζοντας τον ιερό Όρκο της Θεάς Εστίας.
Σε αυτό το επίπεδο τους “σκοτώνει” χωρίς οίκτο, ανελέητα αδυσώπητα, αποστασιοποιημένα, χωρίς να τους χαριστεί.
Με κομψότητα, με αβροφροσύνη, με χάρη, με ευγένεια, με ακριβείς χειρουργικές κινήσεις τους αφαιρεί το έδαφος και το χαλί κάτω από τα πόδια τους, τις αντινοικές αντιφάσεις τους, τις προκρούστρειες δηλώσεις τους,
την επίδειξη ανώφελων μαχών εντυπώσεων ΣινώνΠιτυοκάμπων.
Με λεπτό αιχμηρό καυστικό χιούμορ, με φαντασία, με οξυδέρκεια, με πολεμικές χορευτικές κινήσεις με τραγουδιστικές ριπές, με αυτοσαρκασμό με απόλυτη αυτοπειθαρχία, έλεγχο, αυτοσυκέντρωση και αυτοπαρατήρηση.
Με την καταπληκτική μαγευτική Ποίηση του και όλα τα χρώματα της
τα τρομερά όπλα σύμβολα της τα διαχρονικά.Τους κατανοεί όμως μπαίνει στην θέση τους.Έχει βρεθεί ούτως ή άλλως και τους γνωρίζει πολύ καλά.
Δεν είναι πια αθώος. Δεν είναι αναμάρτητος.Έχει περάσει απ όλα και τους ξέρει μέσα έξω.
Έχει γεννηθεί όμως, αθώος σαν ήλιος λαμπερός, σαν ακτίνα φωτός ήρθε σαν την Άνοιξη Περσεφόνη πάνω στη Γη, από δύο γονείς ανθρώπους θεούς μέσα από μια φάτνη σπήλαιο, μια ιερή μήτρα.
Γυρίζει από τον πόλεμο για ένα κομμάτι ψωμί αξιοπρέπειας και τα χρειώδη στα τείχη της Τροίας, και μέσα από κύματα θαλασσοδαρμένος και βλέπει τους άλλους άντρες δούλους να τους υπηρετούνε,την γυναίκα πόρνη και δούλη τους για τα χατίρια τους και την σύζυγό του,μητέρα του παιδιού του να υφίσταται όλες τις προσβολές΄και την χοντροκοπιά τους.
Ήρθε αθώος και τον μολύνανε.
Κάθε επαφή μαζί τους ισοδυναμεί με ιό μόλυνσης και πανδημία.
Με τα βιβλία φυλάδες τους, με τις διαφημίσεις τους, τις ψεύτικες φιλανθρωπίες τους, με τα αχυρένια χάρτινα πρότυπα τους, τους χλιδάτους “οίκους” τους. Κάθε συναλλαγή και ένα πόνος, ένας χλευασμός, μία πληγή,
ένα μαχαίρι στην καρδιά.
Και είναι αυτό ,που δεν θα τους συγχωρήσει ποτέ.
Το χάσιμο της Αθωότητας, την απώλεια της, την κλοπή
την προσπάθεια εξόντωσης του Τηλέμαχου του του Ιερού παιδιού του Ανθρώπου.

Η αντίστροφη μέτρησε αρχίζει όταν αυτό γίνει γνωστό σαν εσωτερική αλλά και εξωτερική υπόθεση των ανθρώπων.Όταν το αναγνωρίσουν και είμαστε πλέον εκεί. Όταν οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τους ρόλους και τα σύμβολα και μέσα τους και έξω τους.

Έτσι σε μια νύχτα, μετά την πιο μεγάλη νύχτα όλα καταρρέουν όλα
και ξημερώνει μια άλλη ημέρα.

Ο Όμηρος έχει συνδέσει την Νέμεση με τον Σκοπό και ο Οδυσσέας
την ενεργοποιεί λόγω της αψογοσύνης του.
Η κρίσιμη μάζα, την κρίσιμη νύχτα και η Επιλογή, δικαιώνει αυτή την Απόφαση της Δίκης των Μνηστήρων και των Δούλων τους και γυρίζει τον Τροχό της Νέμεσης. Στην χώρα του Φωτός  ο Απόλλων

 είναι το ΤΟΞΟ της Νέμεσης και της Κάθαρσης,την πρώτη Νουμηνία του Ενιαυτού.

Ξημέρωσε Ηριγένεια Ηώ και  οι ΛΕΞΕΙΣ ομιλούν πιο δυνατά από τις σφαίρες στον Πρωταρχικό Ομηρικό Σκοπό όπως είχαν   αγορευτεί  εκφωνηθεί στο Διηνεκές της Μυθιστορίας από τον Ενορχηστρωτή   Μουσαγέτη  της Κοσμολογίας, τον Ποιητή του Απείρου Οραματιστή Ταξιδευτή με ΣΤΟΧΟ και προορισμό!

ΕΛΖΙΝ
Λέανδρος Λαμπρινός

5. Θέση Τόξου Φ

Nicolas-André Monsiau
1791

Ποιος ήταν ο  Όμηρος; Τι ήταν; Ένας  ή πολλοί; Έγραψε ή μίλησε;

Ίσως να μη το μάθουμε ποτέ, ίσως και να μην έχει και σημασία  για εκείνον  που καταλαβαίνει. Σημασία έχει το έργο του. Τα ΟΜΗΡΙΚΑ ΈΠΗ. Το Δώρο του Πνεύματος στην όρθια  ελεύθερη ανθρωπότητα.

Ο άνθρωπος είναι    ένας,  σαν μία  ενότητα όταν γνωρίσει τον εαυτόν του συνειδητά, αλλά   τα στρώματα    του υποσυνείδητου πολλά, τουλάχιστον τα 8/9 ενός βυθισμένου  παγόβουνου που κινείται πλέει στης κοσμικής αντίληψης τα νερά. Προφανώς μίλησε την Εποχή που οι ΛΕΞΕΙΣ είχαν  όλη την αξία τους και ολόκληρη την δύναμη τους  γιατί ήταν ένας Άνθρωπος της Γνώσης. Την Εποχή που Δημιουργούσαν τον κόσμο μαζί με τον Λόγο. Την Εποχή εκείνη ο Ήχος των Λέξεων έγραφε την Ιστορία του Κόσμου σκιαγραφώντας τον χαρακτήρα  και τα δώματα του ανακτόρου του ανθρώπινου Νου, μυαλού και της Ψυχής. Στον επόμενο τόνο θάρχιζε ο Χορός  του ομηρικού  ζεύγους της ύλης και τηs ενέργειας στην έννοια και λογικής τους, στο αρσενικό και  το θηλυκό, το – και το +, στην νύκτα και την ημέρα, στην  Άρτεμη Σελήνη και τον Ήλιο Απόλλωνα. Στην ροή στου Ηριδανού στο ποτάμι του  ρεύματος του ηλεκτρονικού. Όταν οι ΛΕΞΕΙΣ είναι ζωντανές  είναι και αποτελεσματικές και είναι τα  όπλα ενός  σαϊτευτή και μιλούν πιο δυνατά και από τις σφαίρες γιατί  είναι ΤΟΞΑ και ΒΕΛΗ και έχουν σμιλευτεί  με φωτιά νερό αέρα γη στη αιθερική πεμπτουσία του πολεμιστή.

 Ποιος είναι ο Πρωταγωνιστής των Ομηρικών Επών;
Ο Οδυσσέας!
Ο πολυμήχανος νους των Ελλήνων!
Η πολύπλευρη σκέψη τους, ορθή και πλάγια κάθετη και οριζόντια!

Ο Όμηρος τον φωτίζει οριζόντια και πλάγια στην Ιλιάδα και τον ανυψώνει κάθετα και ορθά στην Οδύσσεια που του αφιερώνει.Ο πολύπλοκος χαρακτήρας του Οδυσσέα, η ιδιαίτερη προσωπικότητα του και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του εκφράζουν απόλυτα τον Ελληνικό νου και το Ελληνικό Πνεύμα πρωτογενώς και πρωταρχικώς και μόνο έτσι και από αυτό μπορεί να κατανοηθεί. Ο Οδυσσέας είναι πρακτικός τύπος, της άμεσης εφαρμογής, της εμπειρίας, λατρεύει τις αυτοσχεδιαστικές « πατέντες» παραμένοντας ένα άπιαστος μποέμ  ελεύθερος κυνηγός. Δεν διακατέχεται από ηρωικά σύνδρομα και ηγεμονικές θέσεις και ουδεμία σχέση έχει με την λογική του “αμνού και του προβάτου”.
Στον πόλεμο της Τροίας έπρεπε να «τον πείσουν» να μεταβεί.
Έφερε τις αντιρρήσεις του, ενώ ήταν ο ίδιος που είχε δεσμεύσει του Αχαιούς με τον όρκο στο γάμο της ωραίας Ελένης. Ο Αγαμέμνων και ο Αχιλλέας πρωταγωνιστούσαν στην Ιλιάδα και αυτός σκεφτόταν.Και στο τέλος αυτός…. «έκανε την δουλειά» γιατί σκέφτηκε το πώς και τι μπορεί να γίνει.
Μαζί του σίγουρα δεν μπορείς να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο γιατί δεν ξέρεις τι σκαρφίζεται, τι σκαρώνει, τι μηχανεύεται.Έχει όμως ένα κώδικα τιμής και ηθικής μέσα στον οποίο αυτό,και αυτοί που αγαπά μπορούν να αισθάνονται απόλυτα ασφαλείς γιατί θα κάνει τα πάντα για αυτούς με αφοσίωση και συνέπεια.
Ο Οδυσσέας όταν φθάνει στην Ιθάκη δεν απευθύνεται στον λαό της Ιθάκης που είναι αδιάφορος για το τι συμβαίνει στο νησί.Οι μαύρες τρύπες στο σώματα του λαού, η ενεργειακή αφαίμαξη και η χειραγώγηση από τους μνηστήρες δεν του επιτρέπει να κατανοήσουν, τόσο τον ίδιο,όσο και την δεινή θέση στην οποία βρίσκονται. Παραμένει απρόσιτος και απόμακρος για αυτόν.Όταν φθάνει στη Ιθάκη ο Οδυσσέας κατευθύνεται στο καλύβι του Εύμαιου. Δεν πηγαίνει αμέσως στο παλάτι γιατί θέλει να ανιχνεύσει την κατάσταση και να δει πως έχουν τα πράγματα. Δεν προσπαθεί να μιλήσει στον λαό. Είναι μάταιο. Ο λαός της Ιθάκης είναι αδιάφορος, αποχαυνωμένος, κουρασμένος, εξαντλημένος από τις εργασιακές και οικονομικές συνθήκες που φυτοζωεί. Η παιδεία του συστήματος έχει σακατέψει το μυαλό του και δεν μπορεί να σκεφτεί. Δεν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο ρόλος των μνηστήρων που έχουν στρογκυλοκαθήσει στο τραπέζι και τρώνε και πίνουν σε βάρος του. Τους γνωρίζει αλλά νιώθει ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε γιατί έχει προδοθεί πολλές φορές από τους ίδιους. Στην συνέλευση που καλεί ο Τηλέμαχος παραμένει αμέτοχος και με παρέμβαση των Μνηστήρων παίρνει ένα πλοίο να μεταβεί στη Πύλο και στην Σπάρτη, με σκοπό φυσικά την εξόντωση του στο καρτέρι της  Σάμης Αστερίδος. 
Ο Οδυσσέας φορά την τετράπτυχη ασπίδα, συμβουλεύει τον Αμφίνομο να αποχωρήσει και να εξετάσει τον ρόλο του αλλά αυτός παραμένει.Τον Λαβύρινθο τον εποπτεύει από ψηλά γιατί έχει της Αντίληψης τα φτερά.Έχει συναντήσει κόκκινα σκουφάκια αρκετά στην νεότητα του και έχει μάθει από αυτά. Δεν είναι πεινασμένος για τίποτα. Είναι χορτάτος.Έχει γνωρίσει μεγάλες αγάπες , μερικές πήγαν στον παράδεισο και έχει ζήσει σημαντικούς έρωτες. Στην ωριμότητα του ενδιαφέρεται μόνο για ένα ευθύ νησί και κάποιους ανθρώπους που ζουν εκεί. Μία συνάντηση τον ενδιαφέρει στα ψηλά δωμάτια του παλατιού και ένα παραμύθι.  Αυτό της ωραίας κοιμωμένης…που ξυπνά.
Στην τελευταία συνέλευση που τους κάλεσε ο Τηλέμαχος πήραν το σχεδόν μέρος των μνηστήρων άβουλοι και αμέτοχοι και συγκαταβατικοί.
Ο Οδυσσέας απευθύνεται σε ισότιμους πολεμιστές τον Τηλέμαχο, την Πηνελόπη, τον Εύμαιο, την Ευρύκλεια, τον Φιλοίτιο και με αυτούς συνεργάζεται που διαθέτουν την ενέργεια την γνώση και το  "τονάλ", την πάστα την δομή του πολεμιστή.
Ο Μενέλαος και ο Νέστορας είναι πιο κοντά να μιλήσουν στο λαό και η Αθηνά στέλνει τον Τηλέμαχο σε αυτούς να τον καθοδηγήσουν και να τον προετοιμάσουν για την συνάντηση με τον Οδυσσέα….επιστρέφοντας ταυτόχρονα και οι δυο.
Ο Οδυσσέας είναι δισέγγονος του Ερμή και ο Ερμής είναι πάντα παρών σε όλη την πορεία του. Έχει όμως και το Τόξο του Απόλλωνα, αλλά δεν θα το πάρει μαζί του. Η Πηνελόπη το φυλάει στη κάμαρη των θησαυρών περιμένοντας τον να γυρίσει.

Ας δούμε τα ονόματα των μνηστήρων τον ρόλο τους και τον χαρακτήρα τους έτσι όπως τα περιγράφει ο Πολεμιστής Ποιητής:

4 Νοός Ανάκτορον

Ιθάκη, ανάκτορον

Στην κορυφή του κεφαλιού είναι το  υψηλόν ανάκτορον του Διαυγούς ΝΟΥ

μη το γυρέψεις πουθενά  αλλού

Σαν βγεις στον Πηγαιμό για την Ιθάκη μπροστά στην Πύλη Άλφα και στην Αγορά των θεών θα σταθείς,
βγάλε την μεσαία λωρίδα της ομιχλώδους Αχλύς 
Λαμπρός Πολεμιστής του Φωτός σε όραση ευκρινή να Διακριθείς 
Τον Άνδρα τον Πολύτροπο Διέκρινε εντός σου Αφού Πρώτα την ΜΟΥΣΑ έμπνευση επικαλεστείς
στοχάσου που έχεις ξεχαστεί και σε ποιο νησί έχεις Αποκοιμηθεί.
Η καλυπτροφόρα Ποιμαντική μοναχική ΚΑΛΥΨΩ εκκλησία σου τάζει την Αθανασία αλλά δεν σου λέει όλη την ουσία.
Στο μήνυμα που Παίρνει από τον ΕΡΜΗ με Παρέμβαση της ΑΘΗΝΑΣ σε σύγχρονη ερμηνεία μία μόνο της απομένει ελευθερία από τον ΔΙΑ.
Από τον σοφό ΜΕΝΤΗ Τάφιο κατάπληκτος όταν θα Ακούσεις την συμβουλή για το ταξίδι στην ΠΥΛΟ και στην Σπάρτη πριν κοιμηθείς θα οραματιστείς
παρ όλο τον Αντίλογο που θα έχει ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ και ο ΕΥΡΥΜΑΧΟΣ μη Πτοηθείς.
Δια δικτυακός ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ μαχόμενος εκ μακρόθεν ,
Άσε τον Αοιδό ΦΗΜΙΟ τα κατορθώματα των Αχαιών στην Αυλή των θαυμάτων και των καταχραστών να τραγουδά με ζήλο πολύ και την λυπημένη κατιούσα ΠΗΝΕΛΟΠΗ με Πρωτοβουλία τολμηρού Ανδρός στείλε την σε Ανοδική ενέργεια εσωτερικού Πυρός.

Σαν βγεις στον Πηγαιμό για την Ιθάκη το Πρώτο Αρκτικό γράμμα και την Αρχή να Προσέχεις Πάντα σαν το ήμισυ του Παντός

α οδυσσείας

Είσοδος στο παλάτι του νου

Ο Οδυσσέας και ο Τηλέμαχος συναντιούνται στο καλύβι του Εύμαιου. Ξεκινώντας για το παλάτι στην πόρτα στο κατώφλι του βλέπουν τον Ίρο. Αρχίζει να βρίζει και να χλευάζει τον Οδυσσέα. Τον προκαλεί. Ο Οδυσσέας δεν θέλει καυγάδες αλλά αυτός συνεχίζει προκλητικά.
Ποιος είναι ο Ίρος και γιατί ο Οδυσσέας τον χτυπάει πριν μπει στο παλάτι;
Τους μνηστήρες λίγο πολύ τους γνωρίζουμε.Ο Ίρος δεν είναι τόσο διάσημος και συνήθως περνάει στα ψιλά της Οδύσσειας. Είναι όμως καθοριστικός ο ρόλος του στην εξέλιξη της ραψωδίας.
Ο Ίρος είναι ένας ζητιάνος. Ζητιάνος είναι και ο Οδυσσέας. Ένα άλλο ζητιάνο τον Θερσίτη συναντούμε στην Ιλιάδα. Ποια είναι η διαφορά αναμέσα τους; Ζητιάνοι είμαστε όλοι μας και σε μια Ιλιάδα και σε μια Οδύσσεια. Είμαστε ζητιάνοι και απλώνουμε πάντα ένα χέρι ζητιανιάς παρακαλώντας για αγάπη για σωτηρίες για λεφτά κανένα ρουσφέτι εκλιπαρώντας συνεχώς . Σκύβοντας το κεφάλι και προσκυνώντας τους έχοντες και κατέχοντες. Όμως ο Ίρος έχει και ένα άλλο χαρακτηριστικό. Γυρίζει από παλάτι και παλάτι και ζητιανεύει για αυτό και το παρατσούκλι του είναι Ίρος αρσενική Ίρις δηλαδή. Το όνομα του είναι Αρναίος και ο Αντίνοος τον σέρνει μπροστά στον Οδυσσέα τρέμοντας να παλέψει. Αν το παλάτι είναι ο νους μας δεν μπορούμε να μπούμε όσο υπάρχει ο ζητιάνος μέσα μας που συντηρείται από την ζητιανιά και την ελεημοσύνη των άλλων. Η ζητιανιά πρέπει να εξαλειφθεί. Για να συμβεί αυτό πρέπει να εξαλειφθεί και η φιλανθρωπία επειδή αλληλοστηρίζονται σε αυτή την παράλογη αντινοϊκή λογική. Το πρώτο είναι κατάντια και αδυναμία και το δεύτερο είναι αυταράσκεια και επίδειξη.  Θα περάσουμε όλη την ζωή μας έξω από ένα παλάτι γυρολόγοι και ζητιάνοι Αρναίοι- Ίροι

Ο Ίρος είναι ένας καταδότης, χαφιές των μνηστήρων.Ζει από τα ψίχουλα που του δίνουν και τις εκδουλεύσεις που τους κάνει.
Είναι και ένας κουτσομπόλης που γυρίζει στα σπίτια και τα παλάτια των ανθρώπων περιαυτολογεί, διαβάλει και κουτσομπολεύει.
Είναι τα κουτσομπολίστικα περιοδικά, ο κίτρινος τύπος  και θεάματα και τα ανόητα πρωινάδικα που απασχολούν τους ανθρώπους σε ανούσια θέματα εκτός ουσίας και τους αποχαυνώνουν.
Υπάρχει μια ουσιαστική και μεγάλη διαφορά του Οδυσσέα με τον Ίρο
παρ΄ όλο που είναι και οι δυο ζητιάνοι στο παλάτι του νου.
Ο Οδυσσέας υπακούει σε μια αναγκαιότητα που όμως την ξεπερνά κάθε φορά μαζί με τις ανάγκες του και τα ελαττώματα του και φεύγει από αυτά. Πολλοί σταθμοί, άνθρωποι, θεοί και γιοι θεών προσπάθησαν να τον κρατήσουν.
Οι Λωτοφάγοι στην καλοπέραση, ο Κύκλωπας να τον καταβροχθίσει, η Κίρκη να τον μεταμορφώσει σε γουρούνι, η Καλυψώ ζηλότυπα να του χαρίσει την αθανασία στο ¨αυτός αυτή και τα μυστήρια¨, η Ναυσικά να του δώσει στην ευτυχία και την ευδαιμονία στον πολιτικό στίβο ή... αρένα.
Ο Οδυσσέας κάθε φορά φεύγει και αυτή η φυγή φαίνεται ατέρμονη. Υπακούει σε κάτι άλλο που το γνωρίζει ο ίδιος βαθιά.
Γνωρίζει τον δρόμο του και τον βρίσκει μέσα στο σκοτάδι και την ομίχλη. Ευχαριστεί τον Αλκίνοο και τους Φαίακες από καρδιάς.
Κατευθύνεται στο καλύβι του Εύμαιου με ανθρώπους που εμπιστεύεται και τον αγαπούν πραγματικά και ανιδιοτελώς.
Αυτή η διαδρομή δεν περιλαμβάνει το Ιδαίον άντρο της Κρήτης και κανένα μοίρασμα λαφυρών και δεν μπορεί να δεχτεί πιέσεις, πολιορκίες και υποδείξεις για αυτό το θέμα.Αλλά ούτε μπορεί να ανεχτεί προσβολές και χλευασμούς του ιδίου και των φίλων του και συνεχείς διαπληκτισμούς, διαξιφισμούς σε μια συντροφιά που πρέπει να συνεργάζεται αρμονικά.
Ο Ίρος και οι Μνηστήρες, ο Μελάνθιος και η Μελάνθη είναι μαζί γιατί έχουν μόνο τις ίδιες ανάγκες και δεν ενδιαφέρονται για αξίες και ιδανικά. Ισοπεδώνουν τις δεύτερες, τις θυσιάζουν για τις πρώτες. Είναι συνήθως μια πλειοψηφία άμορφης μάζας που ελέγχεται και ποδηγετείται μέσω των ενστίκτων, του θυμικού και των αναγκών της.
Και είναι η αρχή της ύβρεως και της ανομίας.
Ο Οδυσσέας, ο Εύμαιος, ο Φιλοίτιος, ο Τηλέμαχος, η Ευρύκλεια, η Πηνελόπη είναι μαζί,ο καθένας με την ξεχωριστή προσωπικότητα και τον θαυμαστό χαρακτήρα του, γιατί όχι μόνο έχουν τις ίδιες αξίες,
αλλά γιατί ξεπερνούν, εκμηνενίζουν τις ανάγκες τους όταν χρειάζεται χάρη του κοινού αγώνα σε μια ευφυή συνεργασία.
Είναι πάντα η μειοψηφία που σπάνια επιχειρεί μια ανατροπή
εκτός αν υιοθετήσει μια ειδική οδυσσειακή στρατηγική.

Τα άνθη του κακού και του καλού στην Οδύσσεια και στα Ομηρικά Έπη ποιος τα κρατεί;

Ο Μελάνθιος είναι πιο απεχθές  πρόσωπο  στα Ομηρικά Έπη όπου ο ποιητής βλέπει  με κάποια κατανόηση  όλους  σχεδόν τους χαρακτήρες  που περιγράφει  εξ αιτίας των δυσκολιών της ανθρώπινης ζωής και τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης.Όμως ο Μελάνθιος μαζί με την αδελφή του την Μελανθώ είναι το πιο ελεεινό πρόσωπο. Γιατί άραγε;

Ποιοί είναι;

Η ίδια η ΛΕΞΗ μας οδηγεί στα ίχνη του και στην σκιαγράφηση της προσωπικότητας του. Μέλανα τα άνθη του κακού όπως θα συνηγορούσε και ο  Σαρλ Μπωντλαίρ κυριαρχούμενος  από μελαγχολικά συναισθήματα του ρομαντισμού. Η πραγματικότητα της ομηρούπολης  όπως μας την παρουσιάζει ο Μπωντλαίρ  με το στυλ του ανερχόμενου ρεαλισμού . Οι χαρακτήρες ταλαντεύονται μεταξύ των σκοτεινών δυνάμεων του καλού και του κακού σε δρόμους αρετής και κακίας  κατ εξοχήν  ομηρικούς.

Είναι αρχιδούλος  των μνηστήρων και τρέχει να τους εξυπηρετήσει . Βρίζει χλευάζει τον Οδυσσέα και η Μελάνθη σμίγει ενώνεται  με τον Ευρύμαχο. Τον ΕΥΡΥΜΑΧΟ των πολλών παραθύρων τηλεμαχικών μαχών.

Η μαεστρία και η άφθαστος  ομηρική τεχνική μας δίνει όλα τα στοιχεία τους στην στιγμή στο Πι και ΦΙ και με το Σίγμα και τον Νι μας τα εξιστορεί.

Ο Οδυσσέας τους επιφυλάσσει ατιμωτικό  θάνατο. Δεν καταδέχεται να χαραμίσει ΒΕΛΟΣ  για αυτούς. Ο Γιος του όμως ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ τους κρεμά  ομηρικά σε ιστολόγια και σελίδες  διαδικτυακά.

Ας δούμε τι  κάνουν με πράξη ελεεινή.

Κλέβουν τα όπλα που έκρυψε ο Οδυσσέας, τις ΛΕΞΕΙΣ του, τα βέλη τα ακόντια  και ο Τηλέμαχος   άφησε ανοικτή  , δεν κλείδωσε την θύρα , και τα δίνουν στους μνηστήρες  για  να ανοίξουν   μέτωπα πολλά. Τον μιμούνται σε κακή μίμηση αντιγραφή για να μπερδεύουν τον θεατή και να χάνεται ο στόχος και ο σκοπός που έχει από την προσδιορισθεί και ανακοινωθεί. Στην ουσία προδίδουν ένα αγώνα μια υπόθεση πάντα από μέσα .  Ένα άλλο  άθλιο πρόσωπο  συγγενές με τον Μελάνθιο είναι ο Ίρος  που ο Οδυσσέας  αναγκάζεται να  τον κτυπήσει για να εισέλθει στο παλάτι  του και ο ρόλος του  έχει περιγραφεί αναλυτικά.

Ο Μελάνθιος όμως είναι χειρότερος. Είναι μέσα στο παλάτι , γνωρίζει τον Οδυσσέα, το Τηλέμαχο την Πηνελόπη και τους κλέβει προδοτικά. Ακόμη και οι μνηστήρες σεβάστηκαν την Πηνελόπη, οι κακοί χαρακτήρες των Ομηρικών Επών όχι. Ο Μελάνθιος είναι ο Εφιάλτης όλων των εποχών. Ο Λεωνίδας  στην μάχη των Θερμοπυλών του “εύχεται” να ζήσει για πάντα και ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ τον ” κρεμάει “για πάντα  σε ιστό τηλεμαχικό με τρόπο ομηρικό.

Σε προσωπικό επίπεδο είναι οι “φίλοι”    που θαρθούν στο σπίτι σου, στο ιστολόγιο σου στην ομιλία σου που θα σε κλέψουν και θα σε αντιγράψουν  και μετά να   χυδαιολογήσουν  και  πισώπλατα να   προσπαθήσουν να σε διαβρώσουν  υποθάλποντας κάθε μαύρο άνθος   του κακού αποπροσανατολιστικά.Σε συλλογικό είναι οι φορείς οργανώσεις κόμματα  “κράτη” που θα ιδιοποιηθούν τα σύμβολα τα ονόματα τους  ήρωες  τα πρόσωπα  τα σημαντικά.

Στην ουσία ο ρόλος του Μελάνθιου είναι η τελική Υ επιλογή . Διαλέγει τον  δρόμο  της κακίας και όχι της αρετής  ανήθικος στην ενεργειακή του βάση και δομή.Και φυσικά δεν είναι ΦΙΛΟΙΤΙΟΣ, δεν έχει την τύχη του Φιλοίτιου  συμφώνως με την ομηρική εκδοχή.

Η ενότητα είναι πάντα  ΕΝΟΤΗΤΑ  με τους ομοίους και μεταξύ ίσων και ισόνομων όπως και η φιλία και, αποδεικνύεται κάθε φορά από την θέση που κάποιος παίρνει και   σε  κρίσιμα θέματα κρατά.

Ο καθένας  άνθρωπος έχει το δικαίωμα να διαλέξει τους φίλους του, τους συντρόφους του  και  με ποιους  θα πάει και ποιους θα αφήσει αλλά, έτσι διαλέγει και το στρατόπεδο και την πλευρά με την  οποία  θα πολεμήσει. Ο  κάθε στρατηγός μιας μάχης όμως  πρέπει να ξέρει και να ξεχωρίζει τους αληθινούς φίλους από τους εχθρούς και αυτούς που δίπλα του πραγματικά θα σταθούν και υπάρχει τρόπος καθώς μας εξηγεί ο ποιητής διεξοδικά στην ομηρική των χαρακτήρων του περιγραφή. Οπωσδήποτε η εμπιστοσύνη είναι όπως η παρθενιά, αν χαθεί δεν μπορεί να  ξαναποκτηθεί και η κρίση και η διάκριση είναι πάντοτε απαραίτητη ομηρική στρατηγική.

ΑΝ Ο ΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΜΠΤΟΣ Η ΣΚΕΨΗ ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ ΣΑΝ ΣΑΙΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΤΗΣ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΤΑ ΕΠΗ ΤΑ ΟΜΗΡΙΚΑ

ΕΛΖΙΝ
Λέανδρος  Λαμπρινός

3. Εριούνιος Αθηνά

Η σοφία του χρόνου στην ερμηνεία του χώρου

Η πρώτη σκηνή στην α ραψωδία την ομηρική ανοίγει με την παρέμβαση της Αθηνάς που σπάζει το πρωτόκολλο στην αγορά των θεών δυναμικά και ζητά την επιστροφή του Οδυσσέα. Η Αθηνά, η έμφυτος νοημοσύνη  σοφία είναι πάντα  παρούσα καθ΄όλη την διάρκεια του ταξιδιού σταθερά αφοσιωμένα   μεταμορφωμένη σε  όντα  έλλογα, θαλασσαετούς  και πουλιά. Ο Ερμής με εντολή του Διός παραδίδει το μήνυμα στην Καλυψώ και έχει μεγάλη πειθώ. Ο νεαρός γιος του μεγάλου Διός  έχει αξιοσημείωτες παρουσίες στους  οδυσσειακούς σταθμούς  και ο Ερμής  καταλήγει  μετά την ερμηνεία του τόξου ,την μνηστηροφονία  στην συνοδεία των μνηστήρων  στον κάτω κόσμο του Πλούτωνος την  ραψωδία ω ως ψυχοπομπός.
 Γιατί;Το απορητικό ερώτημα αναδύεται μέγα και  ομηρικό.
Διότι ο ποιητής έχει αφήσει  το ΤΟΞΟ του Απόλλωνος  στο θησαυροφυλάκιο των  άνω δωματίων του ανακτόρου  και αποτελείται από τις  ΛΕΞΕΙΣ του . Δεν το πήρε μαζί του στον γύρο κύκλο Ο του κόσμου.
Θα το χρησιμοποιήσει  όταν ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ  μαζί με την απολλώνια  συνείδησή του γιατί το γνωρίζει πολύ καλά και το δύναται , το πνεύμα του το  μπορεί. 
Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ  κατεβάζει  το τόξο κάτω στην αυλή  και προκηρύσσει τον  διαγωνισμό του τόξου στην ραψωδία φ. Ο Οδυσσέας, είναι δισέγγονος του Λόγιου Ερμή και ο Όμηρος  "πυγμαλίων των Θεών" δημιουργός  του Λόγου  και της Λόγιας  Ερμηνείας του πάνω  του πέρα και του κάτω, τριγύρω όλου του  κόσμου.

Ερμής  Αθηνά    ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΓΝΩΣΗ
 η Προσοχή της Προσοχής
 ήτοι,  η Ομηρική Προσευχή Προσοχή

Η πρώτη προσοχή συνδέεται με τον Ερμή και την συνείδηση που αρχίζει να παρατηρεί τον εαυτό της γύρω στα τρία με τέσσερα χρόνια της ζωής του ανθρώπου και αρχίζει να κάνει την καταγραφή συλλέγοντας πληροφορίες.
Από το «Εγώ» του Άρη, που λέει εγώ υπάρχω-την επιβολή της ύπαρξης-
φθάνουμε στο “Εγώ” του Ερμή που συνειδητοποιεί ότι είναι …το “Εγώ” που σκέφτεται.
Από εδώ βέβαια αρχίζουν και οι μεγάλες κλοπές, γιατί ο νους αφ ΄ενός μας εξηγεί τον κόσμο αφ΄ετέρου μας κλέβει κιόλας, όπως μας διδάσκει ο αφηρημένος πυρήνας του μύθου του σκανδαλιάρη  θεού.

Ο 3ος οίκος και οι Δίδυμοι αντιστοιχούν στους Ασκούς του Αιόλου, σαν σταθμό στην Οδύσσεια και στα Άλογα του Διομήδη, στους Άθλους του Ηρακλή.
Και οι δύο ιστορίες σχετίζονται με την τιθάσευση του νου, την κυριαρχία, τον έλεγχο,την ηρεμία του διαλογισμού, τον βομβαρδισμό και φιλτράρισμα των πληροφοριών,για να οδηγηθούμε από την συσσώρευση γνώσεων και πληροφοριών, στην ουσιαστική και χρήσιμη για την ζωή μας και την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων στην Σοφία.
Μόνο, η Σοφία , η Αυτογνωσία και ο έλεγχος της πρώτης προσοχής,
μπορούν να εγγυηθούν αυτό το αποτέλεσμα.

Ερμής

Ο χαρισματικά επικοινωνιακός θεός!

Η πρώτη προσοχή είναι ο Λόγος …που είναι η Αρχή και αυτός ο λόγος είναι ο θεός Ερμής.Ο Ερμής, ο παιγνιδιάρης νεανικός θεός που κάνει άνω κάτω τον κόσμο,τον συνδέει, τον επικοινωνεί αλλά και τον κλέβει ταυτοχρόνως

αν δεν ελέγχεις την προσοχή σου και δεν έχεις τον νου σου… στον νου.
Είναι ο λόγος γραπτός ή προφορικός, αλλά και ο εσωτερικός διάλογος που συγκρατεί τον κόσμο.Η δύναμη του είναι μεγάλη.
Η ομιλία όπως και το γέλιο ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα .

Η αποτελεσματικότητα της πένας είναι πάντα μεγαλύτερη από το σπαθί,
αλλά και το γέλιο είναι σπουδαίο όπλο και ενδεικτικό της πνευματικής κατάστασης του ανθρώπου.
Ο Πυθαγόρας παρατηρούσε στους μαθητές του τον τρόπο με τον οποίο γελούσαν και με τι γελούσαν.Μιλάμε ακατάπαυστα, όχι μόνο με τους άλλους αλλά και με τον εαυτό μας σε ένα ατελείωτο εσωτερικό μονόλογο διάλογο.

Αν σταματήσουμε αυτό τον διάλογο ο κόσμος σταματά να είναι όπως τον ξέρουμε Καταρρέει… μαζί του και πολλές από τις πεποιθήσεις μας.
Αυτή η εσωτερική σιωπή είναι πολυπόθητος στόχος για τους πολεμιστές που προσπαθούν να προσεγγίσουν θέματα γνώσης.
Οι πολεμιστές εκπαιδεύονται όχι μόνο στην εσωτερική σιωπή αλλά και στον σωστό εξωτερικό και εσωτερικό διάλογο.Αρχίζουν με την προσοχή.
Όπου πάει η προσοχή κατευθύνεται και η ενέργεια.
Το να μας κλέβουν την προσοχή σημαίνει ότι μας κλέβουν ενέργεια.
Και αυτό το επιδιώκουν μερικοί εφευρίσκοντας αρκετούς τρόπους.
Ο πιο συνηθισμένος είναι ο ήχος, η ένταση ,που δύσκολα μπορεί να αντισταθεί κανείς.
Πιο εύκολα κλείνεις τα μάτια παρά τα αυτιά και φυσικά συνδέεται με την ομιλία και την ενέργεια,αφού για να διαδοθούν τα ηχητικά κύματα απαιτείται υλικό μέσο.
Κυριαρχώντας στην προσοχή οι πολεμιστές οργανώνουν τις σκέψεις τους και τον λόγο, ώστε τίποτα να τους ξεφεύγει ανεξέλεγκτα και ασυνείδητα.
Προσέχουν… ότι αποφασίζουν να προσέξουν.
Σε αυτό βοηθούνται από την σωστή αναπνοή και ο Ερμής σχετίζεται με τους πνεύμονες και το αναπνευστικό σύστημα και τα χέρια..
Ανήκει επίσης στον άξονα της ακοής.
Για να μιλήσουμε σωστά χρειάζεται να έχουμε ακούσει και καλά και να έχουμε κάτι να πούμε, αφού το έχουμε σκεφτεί ή ρωτώντας για να μάθουμε.
Το μεγάλο πρόβλημα της επικοινωνίας των ανθρώπων είναι όχι μόνο ότι δεν ακούν καλά ,αλλά συνεχίζοντας τον ατέλειωτο μονόλογο τους απαντούν στον εαυτόν τους,αντί στον συνομιλητή τους, ο οποίος πιθανόν να έχει πει κάτι άλλο….που δεν κατανοήθηκε γιατί δεν έφθασε ποτέ στο αυτί του άλλου.

Μια ήρεμη και βαθιά αναπνοή οδηγεί σε ένα ήρεμο εσωτερικό διάλογο και σε ένα νηφάλιο λόγο. Διαφορετικά οι υπερβολική κατανάλωση του λόγου, η φλυαρία, οι περιττές κινήσεις και σκέψεις εξουθενώνουν τον άνθρωπο τον καταβροχθίζουν, όπως ακριβώς τα άλογα του Διομήδη τρεφόταν από τις ανθρώπινες σάρκες..
Ο Ηρακλής δαμάζοντας τα άλογα δαμάζει την άλογη φαντασία και τις περιττές σκεπτομορφές, που καταβροχθίζουν κυριολεκτικά τους ανθρώπους.
Από τις καλύτερες αντιδράσεις στην αντίσταση κατά της κλοπής ορισμένων ειδικά λόγων είναι το γέλιο, που διώχνει την επιρροή της υποβολής, ακολουθώντας το παράδειγμα του Δία.

Ο άρχων του Ολύμπου γελάει με την καρδιά του στο λόγο του Ερμή, που προσπαθεί να τον μπερδέψει με διάφορα τερτίπια.Το να γελάμε και με τον ίδιο μας τον εαυτό είναι ένα καλό αντίδοτο για την θολή σκέψη.

Να μη γινόμαστε σοβαροφανείς, δύσκαμπτοι και σφιχτοί, παίρνοντας την σπουδαιότητα του εγωκεντρικού εαυτού μας στα …σοβαρά.
Η εικόνα ενός θεού που γελάει με την κατεργαριά του γιου του και τον πιάνει από το αυτί να παραδώσει το κοπάδι είναι μια πηγή όασης ανάμεσα στην έρημο της μιζέριας και της καταθλιπτικότητας άλλων “λογικών”.
Εκτός τούτου αυτοί που μας κλέβουν την χαρά, μας κλέβουν πάντα και την δύναμη την ενέργεια την ζωτικότητα.
Το μεγαλύτερο δώρο δύναμης που μπορείς να κάνεις σε κάποιο είναι να του δώσεις χαρά και αισιοδοξία και να τον απενοχοποιήσεις, για να σταθεί στα ποδιά του όρθιος και να διεκδικήσει την εσωτερική και εξωτερική του ελευθερία.
Οπωσδήποτε δεν πρέπει να ξεχνάμε να ακολουθούμε τα αντίθετα αχνάρια του Ερμή για να παίρνουμε πίσω τις αγελάδες μας, έστω… και τις 48.
Να σκεφτόμαστε και αντίθετα από πού μας λένε…και από αυτό που πιστεύουμε ότι «γνωρίζουμε»…

Στο κύκλο της Οδύσσειας αντιστοιχεί στους Ασκούς του Αιόλου.
Ο Οδυσσέας «κοιμήθηκε» , χαλάρωσε, έπαψε να είναι σε εγρήγορση σε επαγρύπνηση Συνείδησης και βρήκαν την ευκαιρία οι σύντροφοι του και τα ελαττώματα του να ανοίξουν τους ασκούς και οι άνεμοι να καθυστερήσουν την επιστροφή.
Ήταν πολύ κοντά στην Ιθάκη τότε και έκανε το λάθος να επαναπαυτεί.
Ο Οδυσσέας είναι δισέγγονος του Ερμή και ο Ερμής είναι παρών σε όλη την πορεία και την διαδρομή μαζί με την Αθηνά.
Ο πολυμήχανος βασιλιάς της Ιθάκης διαθέτει και ξεκινάει με όλα τα χαρίματα του προπάπου του αλλά δεν θα μείνει μόνο σε αυτά.
Η αποστολή του είναι να εξελίξει την συνείδηση σε Επίγνωση , να εξερευνήσει το Άγνωστο και να το συνδέσει με το Γνωστό.
Για αυτό το έργο είναι απαραίτητο να λειτουργεί άριστα ο νους και η ενέργεια του θεού.
Η καλύτερη θέση του είναι φυσικά στους Διδύμους, ζώδιο του αέρα.
Εκεί βρίσκεται και ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης ,οι Διόσκουροι.
Οι Δίδυμοι φανερώνουν και τον διπλό χαρακτήρα του θεού κι ο 3ος οίκος την πρώτη εκπαίδευση, τις πληροφορίες , την γειτονιά μας, το συγγενικό περιβάλλον.
Σε ένα δέντρο θα το παρομοιάζαμε με τα φύλλα του και την απορρόφηση
των ηλιακών ακτίνων φωτοσυνθέτοντας.
Ο κίνδυνος από τις πληροφορίες είναι να παραμείνουμε σε ένα πληροφοριακό επιφανειακό επίπεδο, μιλώντας… για να μιλούμε και ξέροντας… για να ξέρουμε.
Οι γνώσεις και οι πληροφορίες χρειάζεται να φιλτραριστούν , να δοκιμαστούν σε εμπειρίες ζωής και όλη η γνώση του κόσμου αν δεν στοχεύσει στην αυτογνωσία , την βαθιά γνωριμία με τον Εαυτό είναι άχρηστη και επικίνδυνη.

Άλλωστε η πιο ανήθικη πράξη είναι η έλλειψη αυτογνωσίας.

Φτιάχνοντας τους πάνοπλους Έλληνες πολεμιστές του φωτός με σοφία!
Αθηνά
Η νοητική εξέλιξη -επίγνωση των Ελλήνων.
Η συνειδητοποίηση και η επίγνωση της γνώσης, συνδέεται με την ευθυγράμμιση των εξωτερικών ακτίνων του ενεργειακού πλέγματος του ανθρώπου με τις εσωτερικές και αφορά πάντα τον ανώτερο πνευματικό νου.
Με αυτή την επίγνωση της γνώσης, την ευθυγράμμιση των συνειδητοποιημένων απορροιών, σχετίζεται η Αθηνά, που είναι ο Κρόνος ξαναγεννημένος από τον Δία με την μορφή της πάνσοφης κόρης του.
Η κλασική αστρολογία θεωρεί τον Κρόνο κυβερνήτη του Αιγόκερου και τον Δία του Τοξότη.
Όμως κάποια πράγματα χρειάζεται να ειδωθούν ξανά με καινούργια ματιά και να επαναπροσδιοριστούν στον 21ον αιώνα. Δεν μπορεί να λειτουργήσει κύκλωμα ενέργειας με τρεις αρσενικούς πλανήτες στην σειρά, Πλούτωνα Κρόνο και Δία και δεν μπορεί ο άρχων του Ολύμπου να μη κυβερνά από τον 10ον οίκο και το ζενίθ.Εξ άλλου η εποχή του Κρόνου έχει περάσει και η εποχή του Δία δεν έχει τελειώσει.
Η θεά σοβαρή, αυστηρή, δίκαιη, παρθένα, πανεπιστήμων, φιλόσοφος και τεχνίτρια,κατέχει την άφθαστη στρατηγική του πολέμου, κερδίζοντας τους πολέμους χωρίς συρράξεις εδραιώνοντας την ειρήνη, παρόλα τα όπλα που κρατάει και φυτεύοντας δέντρα ελιάς.

Το αγαπημένο παιδί του Δία, που βγήκε από το κεφάλι του τριτογενώς,είναι σύμβουλος του, η μόνη που έχει πρόσβαση στο θησαυροφυλάκιο και μπορεί να χειριστεί τους κεραυνούς του ,δίπλα του, στο πλευρό του.

Σε ένα δέντρο θα ήταν ο κορμός και τα κλαδιά του.
Η ελιά, το ιερό δέντρο είναι όχι μόνο ένα παγκόσμιο σύμβολο ειρήνης,αλλά και ένα πολύτιμο προιόν και σύμμαχος του ανθρώπου.
Η αντιοξειδωτική του προστασία , βοηθάει στην άμυνα του οργανισμού από τις “επιθέσεις” των ελευθέρων ριζών και είναι ένα επίσης ένα υπέροχο καλλυντικό ομορφιάς.
Η Αθηνά κρατάει με το δεξί χέρι , το δόρυ της δεξιάς λογικής πλευράς και με το αριστερό την ασπίδα, της σιωπηλής διαισθητικής πλευράς, ώστε να προφυλάσσει το ενεργειακό σώμα του ανθρώπου από τα ύπουλα χτυπήματα, τα “κάτω από την μέση.”
Η Αθηνά είναι πάντα κοντά στον Οδυσσέα και τον Ηρακλή και είναι “το δώρο του Αετού” στους ανθρώπους να διεκδικήσουν την ελευθερία τους .
Έχει συνείδηση της γνώσης και την ευθύνη της, που απορρέει, από αυτή.
Γνωρίζει και την τέχνη της διδασκαλίας και πως θα μεταδώσει την γνώση.
Γι΄αυτό και φτιάχνει τους μεγάλους δασκάλους, τους φιλοσόφους τους επιστήμονες, τους μεγάλους αναμορφωτές της ανθρωπότητας.
Κορυφαία θέση έχει η φιλοσοφία, γιατί πρώτα υπάρχει η φιλοσοφική σκέψη, ο στοχασμός, η ικανότητα της ανάλυσης και της σύνθεσης και μετά έρχονται όλα… τα άλλα και η μαθηματική εξίσωση που θα δημιουργήσει την επιστήμη.
Οι φιλόσοφοι είναι οι «μικροί μάγοι» στην σκακιέρα του κόσμου και όταν κατορθώσουν να συνδυάσουν τόσο την ορθολογιστική εξήγηση όσο και διαισθητική αντίληψη για την ερμηνεία του κόσμου  μετατρέπονται σε πραγματικούς μύστες.
Τα μεγάλα φιλοσοφικά συστήματα επηρέασαν και επιδρούν στην εξέλιξη της συνείδησης και διαμόρφωσαν την επίγνωση της ανθρωπότητας συνολικά.
Οι πολεμιστές εκπαιδεύονται, ιδίως οι γυναίκες που το αποφεύγουν, στο να μπορούν να κατανοούν την αφηρημένη φιλοσοφική σκέψη και να εμβαθύνουν σε αυτή και στον τρόπο που τους επηρεάζει.
Εκπαιδεύονται στην “ακοή”.
Οι Σειρήνες είναι ο σταθμός που αντιστοιχεί στον Τοξότη, στην πορεία του Οδυσσέα.
Ο Πυθαγόρας αφιέρωσε ειδική μελέτη για το θέμα των Σειρήνων, γιατί το θεωρούσε πολύ σοβαρό και επικίνδυνο. Θεωρούσε προυπόθεση και δικλείδα ασφαλείας τον εξαγνισμό σώματος και πνεύματος για να προσεγγίσει κανείς τα μεγάλα θέματα της γνώσης και να τα αφομοιώσει σωστά.
Που βρίσκεται ο κίνδυνος της γνώσης και γιατί τόσοι σοφοί άνθρωποι και μύστες προτίμησαν να αποσιωπήσουν κάποια πράγματα ή να τα δώσουν κομματιαστά και σιγά, κατανοώντας την ανωριμότητα και τον τρόπο που θα τα χειριστούν μερικοί;
Ο κίνδυνος έχει δύο πλευρές.
Η μία είναι ότι οι άνθρωποι που αποκτούν ξεχωριστές γνώσεις, δυνάμεις και ικανότητες,είναι φυσικό να αποκτούν και μια έπαρση, που καιροφυλακτεί στην ανθρώπινη φύση, μπαίνουν στην αναμέτρηση με την δύναμη και μερικοί έχουν νικηθεί από αυτή.
Γίνονται οι ίδιοι σειρήνες με το… γνωστό τέλος τους.
Ο άλλος κίνδυνος είναι να πλησιάσει ς κοντά τους.
Τραγουδούν πολύ γλυκά, σε μαγεύουν, είναι αδύνατον να αντισταθείς στο τραγούδι τους,, γιατί ξέρουν τους πόθους της καρδιάς και λένε αυτά που θέλεις να ακούσεις και να πιστέψεις, με λόγια δημαγωγικά και μιλώντας για την μια πλευρά του θέματος, αποκρύπτοντας τις άλλες πλευρές και πολλές πάρα πολλές υποσχέσεις αόριστες.
Όσοι τις ακούν τρέχουν πάντα μαγεμένοι και πλησιάζοντας στα βράχια είναι πλέον αργά, τσακίζονται. Αυτό το κόλπο χρησιμοποίησαν και οι σειρήνες,
αλλά ο Οδυσσέας προνόησε και δέθηκε στο κατάρτι για να μη πάει κοντά τους.Τις άκουσε όμως να τραγουδάνε και ξέρει το τραγούδι τους.
Τις καταλαβαίνει αμέσως. Τις συναντά αμέσως μετά τον Άδη, την είσοδο στο Άγνωστο και την αναμόρφωση του προσωπικού νησιού.
Γιατί η Αθηνά , μια θεά της ειρήνης και της σοφίας, είναι πάνοπλη και δεν εγκαταλείπει ποτέ τα όπλα της;
Γιατί ο κόσμος είναι γεμάτος από σειρήνες, μικρές και μεγάλες!
Και γιατί το τονάλ, το νησί της ύλης  πρέπει να προστατεύεται πάση θυσία τόσο το προσωπικό όσο και το συλλογικό.
Είναι ότι πολύτιμο έχουμε , η ζωή , η ύπαρξη στηρίζεται σε αυτό.
Μια διαμάχη με το τονάλ  το υλικό πεδίο οδηγεί στον θάνατο και στον εκφυλισμό.Πρέπει να τακτοποιείται και να αναμορφώνεται με αρμονικό τρόπο και στρατηγική και σοφία.

Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον άγνωστο εαυτό μας.
Χωρίς μεγάλη σκληρότητα, αλλά, και χωρίς να τον χαϊδεύουμε συνέχεια.
Σαν σοφοί δάσκαλοι ενός ανώριμου παιδιού, που θέλουμε να τον οδηγήσουμε στην πραγματική κατανόηση.
Πρέπει να γίνουμε δάσκαλοι του εαυτού μας και η ίδια η ζωή μας προσφέρει όλες τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες αρκεί να έχουμε τα αυτιά μας ανοιχτά.
Μεγάλη προσοχή, και είναι αυτονόητο ,προσοχή και φροντίδα, θέλει το τονάλ" νησί"  των παιδιών που είναι τόσο εύθραυστο,.
Ότι χαλάσει στην παιδική ηλικία δύσκολα ξαναφτιάχνει.
Οι περισσότερες ενήλικες είναι τραυματισμένα “απροστάτευτα παιδιά”και έτσι… παραμένουν.
Με αυτό τον τρόπο χρειάζεται να προστατεύεται και το συλλογικό τονάλ της ανθρωπότητας με έργα και πράξεις σοφίας και αρετής αλλά επίσης χρειάζεται να προστατεύεται και το εθνικό τονάλ κάθε λαού, χωρίς να καταφεύγει κανείς στον «εθνικισμό».
Οι παραδόσεις ενός λαού, οι συνήθειες του, οι θεοί του, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται την θεότητα, η ιδιοσυγκρασία του, τα λάθη και τα σωστά του, η ιστορία του, ταιριάζουν με την ψυχοσύνθεση του, ακόμη και η γεωγραφική του θέση, είναι όλα όσα χρειάζεται για να ευημερήσει και να προκόψει συνεργαζόμενος με άλλους λαούς αλλά διατηρώντας το “χρώμα” του και το «νησί» του.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι κατάκτησης και καταστροφής του εθνικού τονάλ  "νησιού" και η άμεση επίθεση δεν είναι η χειρότερη.
Η πιο ύπουλη είναι η διάβρωση που γίνεται σιγά σιγά.
Αλλοιώνεται “το νησί”, με την αλλοίωση της γλώσσας, της ιστορίας και την αντικατάσταση και εισβολή άλλων προτύπων, ειδώλων και θεοτήτων.
Τα πλαίσια ανταλλαγής κουλτούρας και συναδελφοσύνης των λαών, πρέπει να διευρύνουν την γνώση αλλά και οριοθετούνται και να εξηγούνται με τις οικείες έννοιες και τις τοπικές και ποτέ να μη τις υπερσκιάζουν και να τις υπερκαλύπτουν, να τις καταστρέφουν,αλλά να τις και να τις αναδεικνύουν και να τις σέβονται.

Οι αναθεωρήσεις και οι προσθήκες χρειάζεται να γίνονται στο πνεύμα της ανανέωσης του τονάλ, όχι στον στόχο της καταστροφής του.
Ακόμη και ο μέγας στρατηλάτης Αλέξαντρος σεβόταν τα ιερά και συνήθειες των λαών που κατακτούσε σε ένδειξη ιπποτικής ευγένειας αλλά και ευφυίας.
Η καταστροφή του Ελληνικού τονάλ ,απ’όλα τα παραπάνω συνεχιζόμενη επί αιώνες είναι μεγαλύτερες της ιστορίας, απ’όλους τους άμεσους και έμμεσους κατακτητές του,σε σκλαβιά αιώνων.

Η Αθηνά “κερδίζει” περισσότερους “πολέμους” από τον πολεμοχαρή Άρη χωρίς να καταφεύγει… στα όπλα με τα μυστικά της οπλα, που είναι
το Μέτρο, η Επαγρύπνηση, η Νηφαλιότητα και η Σοφία!
Και η σοφία είναι μια θέση ισορροπίας, στην οποία, σε κάθε σώμα, ιόν, φορτίον, άνθρωπος ή λαός, υπάρχει η μέγιστη εξοικονόμηση ενέργειας,ώστε τίποτα να μη λείπει και τίποτα να μη είναι περιττό!
Ούτε έλλειψη… ούτε υπερβολή!
Για αυτά τα όπλα:
Αναζητήστε την γλαυκωμάτα Αθηνά,που μπορεί να βλέπει και στο σκοτάδι ακόμη…με τα γαλάζια φωτεινά μάτια της ψυχής και φτιάχνει τους  μεγάλους πολεμιστές της ελευθερίας.

Οι πολεμιστές της ελευθερίας έχοντας μάθει τι σημαίνει ελεύθερο ον, θα πολεμήσουν άγρια κάθε τι που προκαλεί σκλαβιά και παρασύρει τους ανθρώπους στην δουλεία.
Τέτοιο είναι το πάθος του πολεμιστή για ελευθερία!
Όμως δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ελευθερία χωρίς γνώση και χωρίς την σοφία της γνώσης.
Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία χωρίς την εδραίωση της μεγάλης θεάς του Ολύμπου και την αρματωσιά της.
Με την καθοδήγηση της οι Ηρακλείδες Έλληνες πολεμιστές τρίτης προσοχής αφού τακτοποίησαν το Γνωστό, εξερεύνησαν το Άγνωστο ,τα συνδέσανε  μεταξύ τους, κατασκεύασαν το θαύμα του Παρθενώνα, σαν την μεγαλύτερη μη Πράξη τους,αφιερωμένο στο Πνεύμα του Ανθρώπου, φάρο, φλόγα και φως για την ανθρωπότητα και όχι τυραννική, σκοταδιστική, υποκριτική εξουσία, περνώντας στην Αθανασία και την Ελευθερία.

Με αυτή την έννοια η ζωή του πολεμιστή είναι μια ζωή συνεχούς αλλαγής καινοτομίας και επομένως κάθε του πράξη τον παίρνει σε μια ακόμη συναρπαστική περιπέτεια στις άγνωστες περιοχές του μυστηρίου της ύπαρξης με οδηγό του την Σοφία,το αγαπημένο παιδί του Δία και

τον Κλειδοκράτορα του θησαυροφυλακίου του Ολύμπου.

Η Οδύσσεια αρχίζει και τελειώνει με τον Ερμή και την Αθηνά σε καθοριστικό ρόλο σοφά και ερμηνευτικά συνδέοντας με το  υφάδι της  ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ που έχει τα κλειδιά της κάμαρης των θησαυρών της Ιθάκης όλες τις  ΟΜΗΡΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ  και ο ποιητής το υπογραμμίζει αυτό ορμίζοντας εν όρμω το πλοίο του νου  απελευθερωτικά.
ΕΛΖΙΝ

Λέανδρος Λαμπρινός

2. Το Πέμπτον Στοιχείον

An Allegory of the Four Elements by Jan Brueghel the Younger and Hendrick van Balen, ca. 1630

Ο κοσμικός κύκλος της ενότητος και του διαχωρισμού

στο ζεύγνυμι και διαιρώ

Διαιρέσις   και πολλαπλασιασμό, φιλότης και νείκος  πράξεις και μη πράξεις σε κινητήριο σκοπό

Ο Εμπεδοκλής σε εξάμετρους . Περί φύσεως Καθαρμών. Ανάμειξις και χωρισμός τεσσάρων στοιχείων (ριζωμάτων)της φωτιάς, του αέρα, του νερού και της γης· κινητήριες δυνάμεις για την ανάμειξη και τον χωρισμό είναι η Αγάπη (Φιλότης) και η Φιλονικία (Νεῖκος)·ο κόσμος υπόκειται σε μια αέναη κυκλική διαδικασία, η οποία χαρακτηρίζεται από διάφορες φάσεις, μεταξύ της απόλυτης κυριαρχίας της Αγάπης, οπότε τα στοιχεία σχηματίζουν μιαν ομοιογενή σφαίρα (τον Σφαίρο), και της απόλυτης κυριαρχίας της Φιλονικίας, οπότε όλα τα πράγματα περιορίζονται στα τέσσερα στοιχεία. Τα τέσσερα στοιχεία και τις κινητήριες δυνάμεις του.
Εμπεδόκλειος Φιλοσοφία

Επικά Έπη στην αλληγορία των 4 φυσικών στοιχείων και δυνάμεων

στην γέννηση του πολεμιστή!

Το νερό
Με το 70% της επιφάνειας της Γης και του ανθρώπινου οργανισμού κυριαρχεί στο θυμικό , στα μεταβλητά κύματα, στις παρορμητικές αντιδράσεις και στα σταθερά έλη του στοιχείου.Με τον Ποσειδώνα, κυρίαρχο της κοσμικής αντίληψης των υδάτων στους Ιχθείς, τον Πλούτωνα κυρίαρχο της λίμπιντου στον Σκορπιό και την Ήρα βασίλισσα της Μνήμης στον Καρκίνο.Τα συναισθήματα και τα αισθήματα ταλαιπωρούν τον Οδυσσέα άνθρωπο και εύκολα δεν τον βγάζουν σε ευθύ νησί.
Χρόνια παραδέρνεται σε άγρια κύματα ομίχλες και βαλτώδη έλη .
Και όταν η Πηνελόπη είναι αντιμέτωπη με τον παρανοϊκό Αντίνοο, τον μάντη γλοιώδη Λειώδη και τον βάρβαρο Δημοπτόλεμο, τους μνηστήρες του νερού,το ταίρι της βρίσκεται στην Ιθάκη, στην Κίρκη και τον μάντη Τειρεσία στον Άδη και στην σπηλιά του Πολύφημου Κύκλωπα αντιστοίχως και σχεδόν ταυτοχρόνως.
Η έλλειψη νερού φυσικά έχει αποτέλεσμα μια ανυδρία και έρημο αλλά ,και η υπερβολή του ένα «πνίξιμο» και μια νοσηρότητα.Η διαίσθηση γίνεται παραίσθηση, παράνοια, αποφένια, η λίμπιτος γίνεται εμμονή και σκοτεινή διαστροφή, η μαντική δεν έχει την καθαρότητα του Απόλλωνος ,η δε Μνήμη καταλήγει στείρα συλλογή αναμνηστικών ρακοσυλλεκτών, ένα καρκινωματικό καβούκι.
Ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη κυριαρχούν στα συναισθήματα τους χωρίς να τα καταργούν. Δεν άγονται και φέρονται από αυτά ανεξέλεγκτα σαν «Ανεμοδαρμένα ύψη και βάθη». Έχουν δράση, και όχι αντίδραση
Και έχουν θέση, όχι αντίθεση.Οι λόγοι τους είναι αριστουργήματα συγκροτημένης σκέψης ,συμπεριεκτικού στοχασμού και ρητορικής ,εμπεριέχοντας το υδάτινο στοιχείο στην ισορροπημένη του αναλογία αποφεύγοντας την οποιαδήποτε έλλειψη και την υπερβολή.

Η γη

Από τον υπέρμετρο ιδεαλισμό, πνευματισμό, θεοσοφισμό και υποκειμενικό ασυγκράτητο συναισθηματισμό του νερού στον άκρατο υλισμό της γης.
Η αναγκαιότητα της ύλης και οι λόγοι της!
Η ανάγκη «πρώτη θεά» και όλοι πείθονται και την προσκυνούν κάμπτοντας τα γόνατα ως οσφυκάμπτες και παρακάμπτοντες θέματα ουσίας σε ολοκληρωτικές εξουσίες.Με την Δήμητρα, μητέρα της τροφής στον Ταύρο, την Εστία εξαγνιστική ιέρεια της καθαρότητας στην Παρθένο και τον Δία, άπιαστο αγριοκάτσικο της Αιγός Αμάλθειας να σκαρφαλώνει σε απότομες δύσκολες κορυφές ζήνοης ηγεσίας.
Οι Λωτοφάγοι Ταύροι στρώνουν τα τραπέζια μιας υπερεπικούρειας χλιδής και νωχέλειας και προσφέρουν στον Οδυσσέα καλό φαγητό, σεξ, άνετη ζωή και ένα βολικό καναπέ υπεραπλούστευσης βοσκώντας τον Ταύρο στην απόλαυση της ζωής και κάνοντας τον Ηράκλειτο να αναφωνήσει:
Αν η ευτυχία ήταν στις υλικές απολαύσεις θα λέγαμε ευτυχισμένα τα βόδια και τις αγελάδες που βόσκουν χόρτο στο λιβάδι.
Ο Οδυσσέας αρνείται την “βοσκή χόρτου” και αποχωρεί όταν η Πηνελόπη έρχεται αντιμέτωπη με τον Πόλυβο που την ζητά σε γάμο πλούσιος σε βόδια ομόλογα και σε μετρητά.Η ανώτερη ευφυΐα της δεν της επιτρέπει να πλαγιάσει με έναν πολύφερνο γαμπρό μειωμένης αντίληψης και μεγάλης ιδιοτέλειας μιας φτωχής μικρής εμβέλειας ψυχής.
Ο Κτήσιππος με πολλά άλογα και κριτικά μέσα θα την διεκδικήσει και θα της ζητήσει να εμφανισθεί και να φωτογραφηθεί επώνυμα και διάσημα, αλλά η Πηνελόπη κατεβαίνει πάντα τα σκαλιά και συνομιλεί μαζί τους χωρίς να τους επιτρέπει να δουν το πρόσωπο της, ανώνυμα διακριτικά σεμνά.
Είναι πίσω από ένα μαντήλι όταν τους μιλά προστατεύοντας την προσωπική , την ιδωτική ζωή των ανωτέρων διαμερισμάτων του παλατιού για να μην από τις πολλές ανεξέλεκτων ενστίκτων και α-λόγων οπλές παραβιασθεί και καταπατηθεί ως βορά στον τηλεπικοινωνικό ανθρωποφάγο κανιβαλισμό κάτω από το μάτι του μεγάλου αδελφού.
Και ο Οδυσσέας από τους Λαιστρυγόνες που “διυλίζουν τον κώνωπα και τους ξεφεύγει ο ελέφαντας ” σε κακόβουλες κακεντρεχείς υπεκριτικές αναχωρεί βιαστικά, μη χάνοντας χρόνο σε εθελοτυφλούντες “μη μου άπτου” κορασίδες και άγριες, υστερικές, επιθετικές μαινάδες του αντιφατικού νου.
Ο Αγέλαος ,αγελαίος μνηστήρας πολιορκεί την βασίλισσα της Ιθάκης αγέλαστος καταθλιπτικός σοβαροφανής δικτατορικός εξουσιαστικός πένθιμος σφάζοντας τον ταύρο με της δικτατορία του φασισμού, του ολοκληρωτικού σοσιαλισμού και την άβουλη μάζα της ελεεινότητας “των ταπεινών και καταφρονεμένων” που από έσχατοι γίνονται πρώτοι στο θρόνο των μακαρισθέντων,ενώ ο Οδυσσέας περνά μελαγχολικά απογεύματα και ηλιοβασιλέματα φυλακισμένος στη Ωγυγία από μια θεά.
Η αναγκαιότητα της συνείδησης να συνυπάρξει με την ύλη οδηγεί τους μνηστήρες της γης σε καταχρήσεις του υπερβολικού υλισμού. Γραπωμένους από αυτόν όπως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του.Ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη δεν είναι πεινασμένοι και δεν αισθάνονται φτωχοί σε τίποτα. ¨Οταν πεινούν τρώνε ένα ορτύκι και όχι όλα τα ορτύκια αποφεύγοντας να στύψουν τον κόσμο σαν λεμόνι σαν ζήτουλες που δεν έχουν ξαναφάει ποτέ στην ζωή τους φοβούμενοι πως δεν θα ξαναφάνε.
Ακόμη, αν χρειαστεί ,μπορούν να εκμηδενίσουν τις ανάγκες τους καθώς και τις αδυναμίες τους για να παραμείνουν ελεύθεροι στην ψυχή και αξιοπρεπείς σε ένα αυτοσεβασμό ουσιαστικής υπερηφάνειας και καθολικής δύναμης και ολκής.

Ο αέρας

Αμφιμέδων, Αμφίνομος και Ευρύμαχος, οι μνηστήρες του αέρα,
στο παλάτι της Ιθάκης την Πηνελόπη διεκδικούν , ενώ ο Οδυσσέας από τον Αίολο , της Σκύλας και της Χάρυβδης τα στενά περνά και στην σχερία Φαιακία για λίγο σταματά. Ο Αμφιμέδων παίρνει τα τηλεπαράθυρα , τα ιστολόγια , τα καφενεία με την σειρά και συνεχώς μιλά χωρίς να λέει απολύτως τίποτα αρχόσχολα και βαρετά. Στέλνει μηνύματα διαφημιστικά, προβάλλεται αυτάρεσκα χωρίς να υπάρχει ένα κέντρο σημείο αναφοράς πουθενά.
Η υπερπληροφόρηση και η παραπληροφόρηση καίνε το ανθρώπινο μυαλό που είναι αδύνατο μέσα σε όλη αυτή την σκουπιδολαγνεία να βρει να κατανοήσει το ουσιαστικό σε μία ακατάσχετη φλυαρία περί του ανοήτου και ένα φθηνό κουτσομπολιό.
Ο Οδυσσέας παίρνει μαζί του τον ασκό του Αιόλου και κρατά κλεισμένους του ανέμους. Ταξιδεύουν με το σωστό αεράκι αλλά η ανοησία των συντρόφων του τον ανοίγει καταστροφικά και διασκορπίζονται σαν της σκόνης τα αερικά.
Η Πηνελόπη δεν μπορεί να δεχθεί δίπλα της ένα ρηχό, φθηνό , επιφανειακό ,κουτσομπόλη , περιφερόμενο , αρχόσχολο σχολιαστή και ο Οδυσσέας απεχθάνεται την γυναικεία ευτελούς επιπέδου κατινιά, ακόμη και όταν την συναντά σε άντρες παρ όλα αυτά.Ο γνωστός μας Αμφίνομος με τα παραθυράκια του νόμου “νάχαμε να λέγαμε” και είναι καλά να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο κατά το δοκούν συμφέρον.
Τις πταίει;
Ανακράζει ο Χαρίλαος Τρικούπης, επίκαιρος όσο ποτέ!
Η “κολοκυθιά” είναι το παιγνίδι που την ανομία συντηρεί και βολεύει πολύ καλά αλλά η Πηνελόπη τους απορρίπτει για όλα αυτά ,ενώ ο Οδυσσέας τεκμηριώνει την ετυμηγορία με “το κατηγορώ ” του Ελζίν Ζολά.
Ο Ευρύμαχος ανοίγει μάχες εδώ και εκεί με σκοπό να διασπάσει την προσοχή και από το κυρίως θέμα να ξεστρατίσει με την αποφυγή και την υπεκφυγή. Εκεί που μας χρωστούσανε μα ς πήραν και το βόδι και προσφέρεται να πληρώσει για τα λίγα γουρουνάκια που έφαγε διότι την Πηνελόπη σεβάστηκε με άκρατο σεβασμό πολύ.
Αλλά και ο Ευρύαλος στους Φαίακες, τον Οδυσσέα προκαλεί
γιατί είναι ασυνείδητος στο ακρογιάλι της χαμηλής συνείδησης που περιπατεί.
Οι λόγοι του αέρος, με τον Ερμή στους Διδύμους κύριο ερμηνευτή, την Αφροδίτη στον Ζυγό σε άψογή αισθητική και την Άρτεμη στον Υδροχόο σε ειλικρινή σχέση φιλική, εμπεριέχουν όλη την ικανότητα της διανοητικής διαδικασίας της ανθρώπινης σκέψης σε μια βάση ακρίβειας λογική, επαγωγική και αναγωγική σύνθεση και ανάλυση συμπεριεκτική που ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη , ως λογικά όντα του ορθού λόγου, που τον κόσμο δημιουργεί, δεν εγκαταλείπουν ποτέ, μα ποτέ.

Η φωτιά
Κίκονες, το νησί του Ήλιου και οι Σειρήνες , οι σταθμοί της φωτιάς.
Έλατος, Ευρυδάμας και Πείσανδρος , οι μνηστήρες της φωτιάς.
Σκοτώνουν τους ήρωες, λοιδορούν τα καλύτερα παλικάρια, περιθωριοποιούν τους αγνούς αγωνιστές , υποβιβάζουν τις αξίες απαξιώνουν την ιστορία ,τις μνήμες ,τους αγώνες και τα ιδανικά,αφανίζουν την κληρονομιά.Δολοφονούν την ανθρωπιά.
Καίνε τα δάση ,τα καταστήματα, τα σπίτια αφήνοντας στάχτη παντού και ρημαδιά.Υπερφίαλοι ,καιροσκόποι ,τυχοδιώκτες πατριδοκάπηλοι, κομματάρχες αρχηγίσκοι, από τζάκια, κορώνες των μπαλκονιών και των αμβώνων εκφωνούν και εκμεταλλεύονται των ανοήτων οπαδών τους τα χειραγωγημένα , πράσινα ,κόκκινα ,μπλε και κίτρινα μυαλά.
Ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη στέκονται φρουροί, άγρυπνοι στις Πύλες της Φωτιάς με την ρώμη, το σπαθί του Άρη, το τόξο του Απόλλωνα και σύμβουλο Μέντορα ,την σοφία της Αθηνάς.
Με ελατή και όλκιμη συνείδηση κομμένη και ραμμένη στο κρεβάτι του Προκρούστη, ο Έλατος φλερτάρει επίμονα την Πηνελόπη κάνοντας “τον γάιδαρο να πετάει” και οι Κίκονες επιτίθενται λυσσαλέα στον Οδυσσέα με μένος και βαρβαρότητα όταν περνάει από το νησί τους και τους χαρτογραφεί στις αντιδράσεις τους προσεχτικά.
Οι σύντροφοι του σφάζουν τα βόδια του Ήλιου και θυσιάζουν τον έρωτα για ένα ,των επωνύμων ,γκαλά ,όταν ο Ευρυδάμας , γόνος πλούσιος πολιορκεί την Πηνελόπη και της προτείνει μαζί του να κοιμηθεί γιατί έχει ένα πορτοφόλι του Ευρυάδη χοντρό πολύ.
Ο Πείσανδρος συντάσσει πολιτικές διακηρύξεις ,μανιφέστα, νομικά τερτίπια και κάνει προγραμματικές δηλώσεις προς άγρα ψηφοφόρων, οι οποίοι κάνουν το ψόφιο κοριό σε ότι νομίζουν δεν τους αφορά. Η Πηνελόπη καταλαβαίνει πως όλα αυτά είναι “δηλώσεις ” που μένουν μόνο στα λόγια και στα χαρτιά και ο Οδυσσέας με τις Αμαζόνες πολεμά και τις Σειρήνες δεμένος στο κατάρτι ακούει και κοιτά.

Οι λόγοι της φωτιάς είναι ένθερμοι, ενθουσιώδεις, φλογεροί σαν εραστές, είναι ζεστοί σαν Ήλιος τον χειμώνα, δροσεροί σαν φεγγάρι τον Αύγουστο, την ψυχή ολόρθη στηρίζουν σε λάβα ηφαιστείου πρωτογενή,γιατί ανήκουν στο θάρρος της καρδιάς και στην ανάταση ψυχής που η Πηνελόπη και ο Οδυσσέας αντλούν από την ίδια την ευθύνη της ύπαρξης τους, ατρόμητοι κομάντος σε επικίνδυνες αποστολές , πάνω στην γαλαζοπράσινη Γη όταν ζουν και περπατούν και ένα τραγουδάκι σιγοτραγουδούν .
Αγκαλιασμένοι ενωτικά , ομονοούν στην κρεβατοκάμαρα τους ,με πάθος με αγάπη και έρωτα τρελό , ο ένας τον άλλον στα μάτια όταν κοιτούν , τις δε μάσκες, τα μαντήλια και τα κουρέλια μιας ομηρικής μεταμφίεσης ενός πολεμιστή ποιητή από την κουπαστή ενός πολύχρωμου ονείρου που γνέθουν, υφαίνουν και κεντούν,στα σύνορα της αιωνιότητας …πετούν.
Μαζί για πάντα, ανίκητοι και ακατανίκητοι, δίδυμα αστέρια στον ίδιο ουρανό λάμπουν και φεγγοβολούν.

Αν η Πηνελόπη είναι η φρόνηση, ο Οδυσσέας είναι η στρατηγική.
Αν η Πηνελόπη είναι ο έρωτας , ο Οδυσσέας είναι η μάχη.
Και αν η Πηνελόπη είναι μη πράξη, ο Οδυσσέας είναι η πράξη.
Και οι δυο συνομιλούν με την Αθηνά ,άμεσα ο Οδυσσέας έμμεσα η Πηνελόπη.
Ο Οδυσσέας ανακαλύπτει την Αθηνά πίσω από κάθε μεταμόρφωση της. Πίσω από ένα άνθρωπο, ένα βιβλίο,.. ένα στίχο.
 Η Πηνελόπη την συναντά στο όνειρο της.

Τραπέζια στρώνονται στην Ιθάκη, τραπέζια και στους Λωτοφάγους.
Επιθέσεις στην Ιθάκη , άγριοι οι Κίκονες στον Οδυσσέα.
Ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου και ο Ίρος ο καταδότης και ο σπιούνος παίρνει σβάρνα τις γειτονιές όχι μόνο της μπλοκόσφαιρας.
Άγριες πέτρες οι Λαιστυγόνες, ύπουλη κριτική οι μνηστήρες στην Πηνελόπη γιατί δεν διαλέγει ένα γαμπρό από όλους τους.
Η Κίρκη φλέγεται από πόθο για τον Οδυσσέα και ο Ευρύμαχος της τάζει πολλά και επίμονα.Σφάζουν τα βόδια οι συντρόφοι του Οδυσσέα ,τρώνε και πίνουν λεηλατούν την περιουσία του οι μνηστήρες.Ο μάντης Λειώδης μαντεύει τον χαμό ου Οδυσσέα και ο μάντης Τειρεσίας του λέει πώς να γυρίσει.Στο κατάρτι δένεται Ο Οδυσσέας και στο στύλο, την κολώνα  κίονα του παλατιού ακουμπά πάντα η Πηνελόπη όταν κατεβαίνει την σκάλα.
Η σχεδία καταστρέφεται από τον Ποσειδώνα και το υφαντό από τους μνηστήρες. Δώρα παίρνει ο Οδυσσέας από τους Φαίακες και δώρα δίνουν οι μνηστήρες στην Πηνελόπη.Ο Μελάνθιος και η Μελάνθη έχουν μια αλγεινή συμπεριφορά και στους δύο.Ο Κύκλωπας θέλει να καταβροχθίσει τον Οδυσσέα στην σπηλιά , οι μνηστήρες θέλουν να εξοντώσουν τον Τηλέμαχο σε καρτέρι.Τραγούδια λέει ο Φήμιος στην αυλή του παλατιού και η Πηνελόπη θλίβεται ,τραγούδια τραγουδά και ο Δημόδοκος στους Φαίακες και ο Οδυσσέας δακρύζει.
Ποιο είναι το άδικο των μνηστήρων; Γιατί ο Ευρύμαχος δεν έχει δικαιολογία στην προσπάθεια του να τα μπαλώσει;
Γιατί όπως φωνάζει και η εξοργισμένη Ευρύκλεια, οι φιλοξενούμενοι δεν μπορούν να γίνουν ιδιοκτήτες ενός χώρου , ενός σπιτιού, μιας πατρίδος καταχρώμενοι την φιλοξενία που τους παρήχθη ,εκβιάζοντας με στημένες απεργίες πείνας, με δωροδοκίες ,κρατώντας όμηρο τους την οικοδέσποινα του παλατιού σε ένα γάμο με το ζόρι. Σε αυτή την περίπτωση δεν πρόκειται για αθώους φιλοξενουμένους ,αλλά για κλέφτες και εισβολείς που ζητούν γη και ύδωρ υποταγής αρπάζοντας με δόλια μέσα και μεθοδεύσεις, όχι μόνο την περιουσία, την εθνική κυριαρχία αλλά και τις λέξεις, κλέβοντας το νόημα τους, την λογική τους και την τιμή της αξιοπρέπειας των ιδιοκτητών της χώρας και του παλατιού της Ιθάκης.
Αυτό δεν μπορεί να το επιτρέψει κανένας Οδυσσέας και καμιά Πηνελόπη της Ελλάδος καθώς και όλοι οι πολεμιστές της.

Η ΕΛΛΑΣ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ!

Έτσι έχει προαγορεύσει

ο αινιγματικός πανεπιστήμων Εμπεδοκλής πριν από 2500

χιλιάδες χρόνια!  Με τους καθαρμούς του

για την αγάπη φιλότητα, τον έρωτα και τον νείκο την διαμάχη,

 την αντιπαλότητα. Συμπεριεκτικά σε 4 ρίζες και γερά

 ριζώματα περί φύσεως του ανθρώπου και του γνωσιολογικού

 όντος ανεξίθρησκα!


ΕΛΖΙΝ

Λέανδρος Λαμπρινός