Όλοι υπήρξαμε Τηλέμαχοι

"Όλοι υπήρξαμε Τηλέμαχοι. Όλοι κοιτάξαμε τουλάχιστον μια φορά το πέλαγος περιμένοντας να επιστρέψει κάτι από κει"

Εμπνευσμένος από τον μύθο της Οδύσσειας, ο Ρεκαλκάτι στήνει ένα συγκλονιστικό ψυχαναλυτικό δοκίμιο, που δεν απευθύνεται μόνο σε μυημένους, για την κληρονομιά, την ευθύνη   την επιθυμία και την ενηλικίωση.

Ένα παιδί ατενίζει το πέλαγος. Είναι ο Τηλέμαχος, που ζητά δικαιοσύνη: δεν υπάρχει πλέον Νόμος στη γη του, μόνο η φαινομενικά ατελείωτη Νύχτα των Μνηστήρων... Ο Τηλέμαχος περιμένει τον πατέρα του, τον Οδυσσέα, για να επαναφέρει τη συμβολική τάξη στον ρημαγμένο από τους Μνηστήρες οίκο του. Αντίθετα με τον Οιδίποδα, που πέφτει τυφλωμένος από ενοχή για την εγκληματική του επιθυμία, αντίθετα με τον Νάρκισσο, που θαμπώνεται από τη στείρα ομορφιά της εικόνας του, ο Τηλέμαχος ατενίζει το πέλαγος με μάτια ορθάνοιχτα αναζητώντας απελπισμένα τον πατέρα, το Νόμο του πατέρα.

Τα σημερινά παιδιά μοιάζουν στον Τηλέμαχο. Ψάχνουν με το βλέμμα αυτό(ν) που θα επιστρέψει από τη θάλασσα, αναζητούν το Νόμο που θα τους ανοίξει νέους ορίζοντες. Γιατί ο πατέρας, αν και δεν είναι ο κάτοχος του Νόμου, αν και δεν γνωρίζει το έσχατο νόημα της ζωής, καταδεικνύει ωστόσο μέσα από τη σαρκωμένη μαρτυρία της ύπαρξής του ότι είναι δυνατόν -είναι ακόμα δυνατόν- να νοηματοδοτήσει αυτό τον κόσμο, να μεταδώσει την επιθυμία, να μιλήσει για το μέλλον· να πει στον Τηλέμαχο ότι ακόμα δεν έχουν συμβεί τα πάντα, ότι ακόμα δεν τα έχουμε δει όλα, δεν τα έχουμε γνωρίσει όλα. Να καταστήσει, εντέλει, το Παιδί αληθινό κληρονόμο, ικανό όχι μόνο να παραλάβει ένα νόημα για τον κόσμο, αλλά και να ανακαλύψει καινούρια νοήματα του κόσμου, καινούριους κόσμους νοήματος.

«Το σύμπλεγμα του Τηλέμαχου είναι μια αντιστροφή του οιδιπόδειου συμπλέγματος

Απόσπασμα από τη συνέντευξη του συγγραφέως στη Καθημερινή
– Περιγράφετε τέσσερις τύπους υιού. Και καταλήγετε στον Τηλέμαχο ως τον υιό που έχει ανάγκη η κοινωνία μας. Τι ακριβώς χρειαζόμαστε από αυτόν;

– Ο Τηλέμαχος είναι η εικόνα του σωστού παιδιού. Δεν είναι ο γιος που θέλει να βγάλει από τη μέση τον πατέρα, σκοτώνοντάς τον. Δεν είναι ο γιος που υπακούει παθητικά τον πατέρα. Είναι ο γιος που ερμηνεύει την κληρονομιά ως ανάκτηση. Δεν αρνείται όπως ο Οιδίποδας τον πατέρα, αλλά ωστόσο δεν υποτάσσεται σε αυτόν. Ο Τηλέμαχος είναι ικανός να επαναφέρει μια συμβολική συμφωνία μεταξύ των γενεών. Τα παιδιά μας χρειάζονται να συναντήσουν πατεράδες που αποτελούν οι ίδιοι μαρτυρία της επιθυμίας. Οχι τον πατέρα-αφέντη, τον πατέρα με τη ράβδο. Αυτή η μορφή πατέρα έχει δύσει οριστικά. Ο Τηλέμαχος είναι ο γιος που δεν περιορίζεται στο να περιμένει την επιστροφή του πατέρα. Είναι ο γιος που επιχειρεί με τόλμη το ταξίδι του. Ετσι ανοίγει η Οδύσσεια: με το ταξίδι του γιου που κατευθύνεται στην Πύλο και στη Σπάρτη για να βρει τον πατέρα του. Είναι το πολιτικό καθήκον των νέων γενεών. Να ξανοιχθούν στη θάλασσα, να μην περιμένουν την επιστροφή του πατέρα, να μην παραμείνουν παθητικοί στο να κοιτούν τη θάλασσα.

– Τι είναι η κληρονομιά; Γιατί είναι τόσο δύσκολο για εμάς να αποδεχθούμε την κληρονομιά μας;

– Η κληρονομιά δεν αποτελείται από υλικά αγαθά ή από γονίδια. Δεν είναι η απόκτηση μιας προσόδου, καρπός λεηλασίας. Το να κληρονομήσουμε, σημαίνει να ανακτήσουμε αυτό που οι πατεράδες μας έχουν αφήσει. Είναι μια κίνηση ενεργητική, όχι παθητική. Μα τι κληρονομούμε; Το ουσιαστικό είναι να κληρονομήσουμε την επιθυμία. Ο αληθινός θησαυρός της κληρονομιάς είναι ο θησαυρός της επιθυμίας.

– Είστε αισιόδοξος; Πιστεύετε ότι ο μύθος του Οδυσσέα και του Τηλέμαχου μπορεί να μας κάνει να σκεφτούμε πάλι την ευθύνη μας;

– Τα παιδιά σαν τον Τηλέμαχο επικαλούνται έναν δίκαιο νόμο που βάζει τέλος στη μακρά νύχτα των Μνηστήρων. Η εποχή μας είναι κυριευμένη από τον λόγο του καπιταλιστή, αυτή είναι η μακρά νύχτα. Νύχτα του νόμου, της απεριόριστης κατανάλωσης, της εκμετάλλευσης της γης που νοείται μόνον ως πλουτοπαραγωγική πηγή, της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας των αγορών και της αδυσώπητης οικονομίας. Ο Τηλέμαχος είναι ο γιος που τολμά να ερμηνεύσει την κληρονομιά ως ανάκτηση. Δεν είναι φιγούρα του Μπέκετ, της αναμονής. Είναι η φιγούρα της επιθυμίας. Θεωρώ ότι υπάρχει μια γενιά-Τηλέμαχος. Είναι η γενιά των σωστών παιδιών, των παιδιών που θέλουν να επιχειρήσουν το ταξίδι τους, των παιδιών που δεν φοβούνται τη δύναμη της επιθυμίας τους.

από το βιβλίο

Ο Τηλέμαχος, αντίθετα, έχει τα μάτια του καρφωμένα στο πέλαγος, αγναντεύει τον ορίζοντα. Περιμένει τον πατέρα του –τον οποίο δεν γνώρισε ποτέ- να επιστρέψει με το καράβι, για να επαναφέρει τον Νόμο στο νησί του, όπου οι Μνηστήρες, κυρίαρχοι πια, έχουν καταλάβει το σπίτι του και απολαμβάνουν ατιμωρητί και ασύστολα την περιούσια του.

Ο Τηλέμαχος δεν εκδηλώνει την πατροκτόνο βία του Οιδίποδα, αναζητά τον πατέρα, όχι ως αντίπαλο με τον οποίο θα πολεμήσει μέχρι θανάτου, αλλά ως μια προσδοκία, μια ελπίδα, ως δυνατότητα επαναφοράς του Νόμου του λόγου στη γη του.

Αν ο Οιδίποδας ενσαρκώνει την τραγωδία της παράβασης του Νόμου, ο Τηλέμαχος ενσαρκώνει την επίκληση του Νόμου, παρακαλεί να επιστρέψει ο πατέρας από το πέλαγος και εναποθέτει στην επιστροφή του την ελπίδα για απονομή δικαιοσύνης στην Ιθάκη. Ενώ το βλέμμα του Οιδίποδα σβήνει μέσα στην ανίσχυρη μανία της αυτοτύφλωσης –ως ανεξίτηλη σφραγίδα ενοχής-, το βλέμμα του Τηλέμαχου στρέφεται στον ορίζοντα για να διακρίνει αυτό που επιστρέφει από το πέλαγος. Ασφαλώς, ο Τηλέμαχος κινδυνεύει από μελαγχολία, από τη νοσταλγία για τον ένδοξο πατέρα, τον βασιλιά της Ιθάκης, τον μεγάλο ήρωα που εκπόρθησε την Τροία».

Το ερώτημα είναι «τι μένει από τον πατέρα;» στους καιρούς της αποδόμησής του.

«Ζούμε στην εποχή της αμετάκλητης δύσης του πατέρα, ζούμε όπως και την εποχή του Τηλέμαχου, οι νέες γενιές κοιτάζουν το πέλαγος περιμένοντας να επιστρέψει κάτι από τον πατέρα. Η αναμονή τους δεν είναι μια μελαγχολική αδράνεια.

Οι νέες γενιές έχουν δεσμευτεί- όπως και ο Τηλέμαχος- να πραγματοποιήσουν την εξατομικευμένη κίνηση ανάκτησης του δικού τους μέλλοντος, της δικής τους κληρονομιάς. Ασφαλώς, ο ομηρικός Τηλέμαχος περιμένει να δει στον ορίζοντα τα ένδοξα πανιά του νικηφόρου στόλου του πατέρα- ήρωα. Όμως, ο πατέρας που θα ξαναβρεί θα είναι ένα ρακένδυτος πλάνης, ένας ανέστιος. Στο σύμπλεγμα του Τηλέμαχου δεν χρειάζεται να αποκατασταθεί η εξαφανισμένη κυριαρχία του πατέρα- αφέντη.

Το αίτημα για πατέρα, κομβικό στη δυσφορία της νέας γενιάς, δεν είναι αίτημα ισχύος ή πειθαρχίας, αλλά μαρτυρίας. Στο προσκήνιο δεν υπάρχουν πια πατέρες- αφέντες, αλλά μόνο η αναγκαιότητα πατέρων- μαρτύρων. Το αίτημα για πατέρα δεν αφορά πλέον πρότυπα, δόγματα, μυθικούς και αήττητους ήρωες, ακλόνητες ιεραρχίες, δυναστική και πειθαρχική εξουσία, αλλά για πράξεις, επιλογές και πάθη, που μπορούν να γίνουν μαρτυρία για το πώς μπορεί κανείς να σταθεί στον σημερινό κόσμο με επιθυμία και ταυτόχρονα με ευθύνη.

Ο πατέρας που επικαλούμαστε σήμερα δεν μπορεί να είναι αυτός που έχει τον τελευταίο λόγο στη ζωή και στον θάνατο, στην έννοια του καλού και του κακού, παρά μόνο ένας πατέρας ριζικά εξανθρωπισμένος, ευάλωτος, ανίκανος να πει ποιο είναι, τελικά το νόημα της ζωής, αλλά ικανός να δείξει μέσα από τη μαρτυρία του προσωπικού του βίου ότι η ζωή μπορεί να έχει νόημα».

«Όλοι υπήρξαμε Τηλέμαχοι. Όλοι κοιτάξαμε τουλάχιστον μια φορά το πέλαγος περιμένοντας να επιστρέψει κάτι από κει…»

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Το σύμπλεγμα του Τηλέμαχου», Massimo Recalcati

Όλοι υπήρξαμε Παιδιά και  είμαστε ΤΗΛΕΜΑΧΟΙ γιατί ο Ομηρικός Λόγος του Οδυσσέα Νου και η Ατρυτώνη Ψυχή της Πηνελόπης μας έχουν γονιμοποιήσει σε καθαρό Αλεξανδρινό Ουρανό

Αστραία

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

SOCIAL

ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ

Νέες Τηλεμαχίες

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ, ο σύγχρονος  γιος του Οδυσσέα. Ο νηφάλια οργισμένος μαχητής που μάχεται από μακριά ΤΗΛΟΘΕΝ

90  και μία απαντήσεις για το διαδίκτυο στους νέους  Τηλέμαχους

Ο,τι πιθανό ή απίθανο μπορεί να ρωτήσει κάποιος για τη δομή, τη χρήση, την ορολογία και την ιστορία του. Πότε δημιουργήθηκε, ποιος το διοικεί, ποιοι το πληρώνουν, πόσοι είναι οι χρήστες, ποιες χώρες είναι συνδεδεμένες, πόσο στοιχίζει η σύνδεση.

1. Τι είναι το Διαδίκτυο; Το Internet είναι απλώς ένα μέρος, το οποίο παρέχει τη δυνατότητα για να διασυνδεθούν μεταξύ τους όλα τα δίκτυα του πλανήτη! Κάθε πανεπιστήμιο έχει ένα τοπικό, ιδιωτικό δίκτυο, όπως επίσης και κάθε εταιρεία, οργανισμός κλπ. Το Internet παρέχει τις διαδικασίες και τη δυνατότητα να διασυνδεθούν τα δίκτυα αυτά, επιτρέποντας στους χρήστες τους να έχουν πρόσβαση, πέρα από αυτή που τους παρέχει το τοπικό δίκτυο του οργανισμού τους. Συνεπώς, το Internet δεν προσθέτει περιεχόμενο στα ήδη υπάρχοντα δίκτυα, αλλά έναν τρόπο να γίνουν αυτά προσβάσιμα και από άλλα σημεία του πλανήτη.

2. Πότε δημιουργήθηκε; Ο πρόγονος του Internet, το ARPANET, δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 από το Advanced Research Projects Agency (ARPA) των ΗΠΑ με στόχο τη διασύνδεση των υπολογιστικών δικτύων. Στα τέλη του 1970 υιοθετήθηκε από το Πεντάγωνο των ΗΠΑ και οι πρώτοι υπολογιστές συνδέθηκαν το 1980, ενώ το 1983 τυποποιήθηκε και επισημοποιήθηκε η λειτουργία του δικτύου.

3. Γιατί δημιουργήθηκε; Αρχικός στόχος του ARPA ήταν η διασύνδεση των υπολογιστικών δικτύων, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα χρήσης υπολογιστών σε ευρύτερες περιοχές. Σκοπός των αμερικανών στρατιωτικών ήταν η κατασκευή ενός δικτύου, το οποίο δεν θα κατέρρεε σε περίπτωση καταστροφής μερικών κόμβων του, κάτι που επιτυγχάνεται από τη σημερινή χρήση του Internet. Σήμερα, το δίκτυο καλύπτει οποιοδήποτε θέμα, διατηρώντας τα χαρακτηριστικά σταθερότητας που τέθηκαν στην αρχή.

4. Ποιος το διοικεί; Κανένας (φαινομενικά)! Το Internet απλώς διασυνδέει τα δίκτυα, οπότε στην πράξη υπεύθυνος για τη χρήση του Internet είναι ο διαχειριστής κάθε επιμέρους δικτύου. Υπάρχει μια κεντρική επιτροπή, το Network Information Center (NIC), η οποία διανέμει τις διευθύνσεις, αλλά ο ρόλος της δεν είναι διοικητικός. Η επιτροπή απλώς διευκολύνει τη διαχείριση πρακτικών θεμάτων.

5. Ποιος το προσφέρει; Ολα τα δίκτυα που είναι διασυνδεμένα σε αυτό, καθένα για τους χρήστες του!

6. Ποιος το πληρώνει; Λίγο- πολύ όλοι μας και από λίγο! Προκειμένου να συνδεθεί, ένα δίκτυο πληρώνει τη γραμμή που το ενώνει με κάποιον κόμβο του δικτύου. Οι χρήστες του δικτύου αυτού ­ και κατ’ επέκταση του Internet ­ πληρώνουν στο δίκτυο (ή επιχορηγούνται, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση των πανεπιστημίων), οπότε με τον τρόπο αυτόν καλύπτονται τα έξοδα για όλη τη διασύνδεση στο δίκτυο.

7. Τελικά πίσω από αυτά είναι οι ΗΠΑ και οι στρατιωτικές υπηρεσίες; Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Αλλά το Internet έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις, ώστε σε καμία περίπτωση δεν μπορεί (πιθανόν) να χαρακτηριστεί ότι είναι στρατιωτικό ή ότι διοικείται από τις ΗΠΑ (αν και εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος των υπολογιστών).

8. Γιατί γράφεται με κεφαλαίο «Ι»; Επειδή είναι το ευρύτερο πλανητικό Διαδίκτυο που έχει υπάρξει ποτέ στη Γη, το γράφουμε με κεφαλαίο για να το διαχωρίσουμε από τα άλλα, μικρότερης κλίμακας διαδίκτυα.

9. Εχει άλλες ονομασίες; Στα αγγλικά, εκτός του όρου «Internet», συναντάται με τον όρο «Net». Στα ελληνικά το αναφέρουμε «Δίκτυο» ή «Διαδίκτυο».

10. Πόσοι υπολογιστές είναι συνδεδεμένοι; Τελευταίες μελέτες ανεβάζουν τον αριθμό αυτόν σε περίπου 20 εκατομμύρια (Ιούλιος 1997).

11. Πόσοι χρήστες υπάρχουν; Επειδή υπάρχει ασυμφωνία έρευνας, είναι δύσκολο να δοθεί απάντηση στην ερώτηση. Ενας αριθμός που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα κατά προσέγγιση είναι κοντά στα 100 εκατ. χρήστες.

12. Στην Ελλάδα; Τον Ιανουάριο του 1997 ήταν περίπου 10.000 υπολογιστές, ενώ οι χρήστες πρέπει να υπερβαίνουν τις 40.000 (χωρίς να έχουμε συγκεκριμένη μελέτη για αυτό).

Ομηρικές Αλληλογραφίες

Κλειώ Αρτεμίδου

Ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ νοιώθει απέραντη  χαρά και ευγνωμοσύνη που βρέθηκες στο δρόμο του. Αυτό το τραγούδι έχει γίνει ήδη το τραγούδι μας! και η ροδοδάκτυλη αυγή να ξημερώσει μέσα στις ψυχές όλων μας,και ένας λαμπερός,φωτεινός ΗΛΙΟΣ να ανατείλλει ξανά στο ΝΗΣΙ μας!!!
Σ΄ευχαριστεί για αυτή την όμορφη ιστορία και το παραμύθι που του διηγήθηκες
Η ζωή είναι ωραία, σαν ένα βαλς με εναλλασσόμενες χαρές και πίκρες ,που μέσα της λικνιζόμαστε όλοι εμείς. Ας μάθουμε όσο πιο καλά μπορούμε να χορεύουμε στον ρυθμό της και να συντονιστούμε με την Αρμονία της!.
Νικητές και νικημένοι συνατιώνται στο τέλος του δρόμου….Το μόνο που μένει , είναι οι πράξεις μας και οι σκέψεις μας. Μόνο αυτές έχουν αντίκρυσμα και είναι εξαργυρώσημες!

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ

Αισθάνθηκα την ανάγκη να σου μιλήσω Οδυσσέα, να σου μιλήσω για μένα, για την ζωή μου, τι έκανα όλα αυτά τα χρόνια που δεν ήσουν κοντά μου, ξεκινώντας ανάποδα, από μία μαγική συνάντηση που είχα μαζί σου ένα βράδυ στο διαδίκτυο.
Έψαχνα να βρω ένα τραγούδι, όπως έκανα συνήθως, για να παίξω στην κιθάρα .
Ήταν το ΄΄κι ύστερα μου μιλάς για καλοκαίρια΄΄ με τον Λάκη Παππά.
Ξαφνικά ο εκτυπωτής μου τρελάθηκε και άρχισε να γράφει ασταμάτητα
Κοιτάζω τα χαρτιά και βλέπω Όμηρο, Οδύσσεια Σειρήνες, η Σκύλα και η Χάρυβδη, Καλυψώ.. Τεντώθηκαν οι κεραίες μου. Μπαίνω στην ιστοσελίδα σου και εκεί με περιμένουν μεγαλύτερες εκπλήξεις ..
Τα ίδια βιβλία που μου κράτησαν συντροφιά, τα τραγούδια που τραγουδούσα όταν ήμουν λυπημένη ή όταν ήμουν χαρούμενη ίδιες ταινίες που μου άρεσαν, ότι αγάπησα ότι έζησα το έβλεπα μπροστά μου, ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου και της ζωής μου.
Η πρώτη μου αντίδραση ‘ήταν ακριβώς όπως την περιέγραψε ο Όμηρος, στην συνάντηση Τηλέμαχου Οδυσσέα.
Κάποιος παίζει μαζί μου, αλλά δεν θα τον αφήσω να το κάνει. Ποιος είναι αυτός που τολμάει να μιλήσει για τον Οδυσσέα. Έψαχνα να βρω λογικές εξηγήσεις.
Ήμουν πολύ θυμωμένη και καχύποπτη.
Τώρα θα με ρωτήσεις γιατί ένοιωθα τόσο θυμό.
Γιατί Οδυσσέα, συνάντησα στο δρόμο μου ,πριν από σένα πολλούς ανθρώπους, που θέλησα να μοιραστώ μαζί τους ,τις ιδέες μου, τα όνειρά μου, αυτά που ήξερα, να τα συμπληρώσω ,να μάθω ακόμη περισσότερα, ,και λαχταρούσα να κάνω κάτι να μην μείνουν μόνο ιδέες και ιδεολογίες.
Όμως στην πορεία αντιμετώπιζα την πραγματικότητα, και προσγειωνόμουν απότομα. Οι μεν γυναίκες ήταν τελικά πολύ μακριά από όλα αυτά, γινόντουσαν φορτικές και απείχαν κατά πολύ από την δική μου λογική, τα ενδιαφέροντα και ανησυχίες οι δε άνδρες έκρυβαν και αυτοί τις δικές τους προσδοκίες, που απαιτούσαν την ικανοποίηση τους με όχι ιδιαίτερο κομψό τρόπο θα έλεγα. Το συμπέρασμα ήταν ότι τα δικά μου όνειρα δεν περνούσαν από αυτά τα μονοπάτια.
Μέχρι ενός σημείου μπορώ να κατανοήσω τα συναισθήματα ενός ανθρώπου. Στον καθένα μας μπορεί να συμβεί και είναι φυσικό ένας άνδρας να ερωτευθεί μια γυναίκα ή το αντίθετο. Το πρόβλημα αρχίζει από το πώς το διεκδικείς και αν αυτό γίνεται εμμονή στα όρια της επικινδυνότητας και κακοήθειας.
Θύμωσα όμως πιο πολύ με τον εαυτό μου. Πάντα η ανόητη ρομαντική εκτός εποχής σκέφτηκα. Θα τα κάψω όλα, άρχισα να μαζεύω όλα τα βιβλία μου μαζί με τον Όμηρο και το άγαλμα του Οδυσσέα και τα έβαλα σε ένα κουτί, για να τα πετάξω.
Αποφάσισα να βάψω τα μαλλιά μου ξανθά, να πηγαίνω στο κομμωτήριο 2 φορές την εβδομάδα, η μόνη μου σκέψη θα είναι τι θα φορέσω και θα αρχίσω να βλέπω και τις πρωινές εκπομπές για να ενημερώνομαι τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο.
Βέβαια τίποτε από όλα αυτά δεν έκανα. Κλείστηκα μόνο στον εαυτό μου, απομονώθηκα και χάθηκα απ΄όλους ( πάντα έτσι αντιδρώ όταν νοιώθω χάλια,) κανείς δεν με έβρισκε, κανέναν δεν ήθελα να δώ, και το χειρότερο κανείς τους δεν μου έλειψε ούτε για μια στιγμή.. Δανείστηκα και το σπαθί του Χάνζο της Κιντο και τους σκότωσα όλους μέσα μου.
Έπιασα πάτο, στα όρια της θλίψης, δεν ήξερα πως θα τα κατάφερνα να συνεχίσω να ζω στο απόλυτο τίποτε, έκανα καιρό να βγω. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν μόνο κάποιες βόλτες κοντά στην φύση, που πάντα είχα ιδιαίτερη σχέση μαζί της, και κάποιες συζητήσεις με ένα αγαπημένο μου πρόσωπο που ήταν και είναι πάντα κοντά μου, φύλακας άγγελός μου.
Το μήνυμα μου δόθηκε με μία ταινία, που βγήκε εκείνη την εποχή και ήταν το DOGVILLE και αργότερα το MANDERLAY. Πάντα συνδέω κάποιες περιόδους τις ζωής μου με τραγούδια, ταινίες ή βιβλία.
Πήρα τις απαντήσεις σε πολλά γιατί που με βασάνιζαν, αισθάνθηκα μία κάθαρση, κάτι σαν λύτρωση. Έκανα ξανά μία καλή ανακεφαλαίωση και βγήκα από το τούνελ.
Άρχισα να νοιώθω πάλι δυνατή. Είχα όμως μεταμορφωθεί. Σαν επιβεβαίωση ήρθε ένα σημαντικό όνειρο που είδα και συμπίπτει τελικά με την ημερομηνία που άνοιξες την ιστοσελίδα .Είναι κάτι συμπτώσεις που με έχουν αφήσει άφωνη.
Όπως το όνομα Θεμιστοκλής ,τον δικό μου πατέρα τον λένε Λεωνίδα.

Αντρειωμένοι Τηλέμαχοι

Το γεφύρι του ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ

ΑΣΤΡΑΙΑ ΜΟΥ ΚΑΛΟ  ΣΟΥ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ,ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΗΓΕ ΣΤΗ ΣΠΑΡΤΗ, ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΙΑ ΜΕΝΕΛΑΟ ,

ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ.

ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΜΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΚΕΤΗ ΦΩΤΟ

ΤΟ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ,ΔΙΑΣΩΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΜΑΣ.

ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑΝΝΗΣ Δ. ΛΥΡΑΣ

Γιάννης Λύρας

...... ο αντρειωμένος!

Θούριοι Τηλέμαχοι

-Του δήμου ή  ιδιωτική υπόθεση σε φέρνει εδώ ΤΗΛΕΜΑΧΕ;

Λέει ο κυδάλιμος  ένδοξος  Μενέλαος στον γιο του Οδυσσέα όταν φθάνει στη  Σπάρτη.

-Ατρείδη ΜΕΝΕΛΑΕ  διοτρεφή, αρχηγέ των λαών

ήλθα  να μάθω κάτι για τον πατέρα μου τον Οδυσσέα.

Το σπίτι μου ρημάζεται τα χωράφια χάνονται

εχθρούς το σπίτι  γέμισε και μου τα σφάζουν

τα πρόβατα και τα στριφτοκέρατα βόδια δυσμενείς άνδρες.

Γι αυτό και  τώρα έρχομαι στην αυλή σου να μου πεις  αν ζει ή αν πέθανε

ή  αν κάτι άλλο άκουσες για αυτόν.

Μη θελήσεις να απαλύνεις τον πόνο μου  μόνο πες μου την αλήθεια

αν κάτι ο Οδυσσέας έκανε και έταξε σε σένα

παρακαλώ θυμήσου τα και πες μου την αλήθεια.

Η αγωνία του Τηλέμαχου για την τύχη του Οδυσσέα στο παλάτι της Σπάρτης

κατά την άφιξη του μαζί με τον γιο του Νέστορα τον Πεισίστρατο

Ραψωδία δ : Τὰ ἐν Λακεδαίμονι.

δ  Οδυσσείας

“τίπτε δέ σε χρειὼ δεῦρ’ ἤγαγε, Τηλέμαχ’ ἥρως,

ἐς Λακεδαίμονα δῖαν ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης;

δήμιον ἦ ἴδιον; τόδε μοι νημερτὲς ἐνίσπες.”

τὸν δ’ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·

“Ἀτρεΐδη Μενέλαε διοτρεφές, ὄρχαμε λαῶν,

ἤλυθον εἴ τινά μοι κληηδόνα πατρὸς ἐνίσποις.

ἐσθίεταί μοι οἶκος, ὄλωλε δὲ πίονα ἔργα,

δυσμενέων δ’ ἀνδρῶν πλεῖος δόμος, οἵ τέ μοι αἰεὶ

μῆλ’ ἁδινὰ σφάζουσι καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς, 320

μητρὸς ἐμῆς μνηστῆρες ὑπέρβιον ὕβριν ἔχοντες.

τοὔνεκα νῦν τὰ σὰ γούναθ’ ἱκάνομαι, αἴ κ’ ἐθέλῃσθα

κείνου λυγρὸν ὄλεθρον ἐνισπεῖν, εἴ που ὄπωπας

ὀφθαλμοῖσι τεοῖσιν ἢ ἄλλου μῦθον ἄκουσας

πλαζομένου· περὶ γάρ μιν ὀϊζυρὸν τέκε μήτηρ.

μηδέ τί μ’ αἰδόμενος μειλίσσεο μηδ’ ἐλεαίρων,

ἀλλ’ εὖ μοι κατάλεξον, ὅπως ἤντησας ὀπωπῆς.

λίσσομαι, εἴ ποτέ τοί τι πατὴρ ἐμός, ἐσθλὸς Ὀδυσσεύς,

ἢ ἔπος ἠέ τι ἔργον ὑποστὰς ἐξετέλεσσε

δήμῳ ἔνι Τρώων, ὅθι πάσχετε πήματ’ Ἀχαιοί· 330

τῶν νῦν μοι μνῆσαι, καί μοι νημερτὲς ἐνίσπες.”

Διάλογοι Μενελάου και Τηλέμαχου