Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Ο Χορός των Μύθων


Στον χορό των ΟΜΗΡΙΚΩΝ ΕΠΩΝ

«Η ερμηνεία κάθε έργου είναι η ερμη­νεία του εαυτού μας, όχι εκείνου που το δημιούργησε, αλλά εκείνου που το δια­βάζει, το βλέπει η το ακούει, θέλω να πω του εαυτού μας, αν δεν του δώσουμε μιαν υπερβολικά στενόχωρη έννοια, αν τον ονομάσουμε -έστω- τον ‘‘πρώτο μας εαυτό’’.«Ερμηνεία της Τέχνης» Γ. Σεφέρης

 Αγαπητοί μου φίλοι και φίλες,
με αφορμή την σημερινή  εκδήλωση( 11 Μαρτίου 2012),  ξενάγηση του αγήματος Άρεξ Άναξ  στο αρχαιολογικό μουσείο της Θεσσαλονίκης θα κάνω μια μικρή εισαγωγή στην  σύγχρονη ερμηνεία των Ομηρικών Επών  με σκοπό  την δημιουργία μιας ομάδας ομηριστών στην πόλη μας, ένα ευρύ προβληματισμό και  ένα εποικοδομητικό διάλογο μεταξύ μας.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι πολλών διαστάσεων σε προσωπικά και συλλογικά επίπεδα και όλες οι θεωρίες και οι ιδεολογικοί προσανατολισμοί μας  εγκαταλείπουν  άστοργα  και έχουν  ήδη εκφυλιστεί. Χρειαζόμαστε μια καινούργια λογική  που να μας εμπνεύσει  και να μας καθοδηγήσει σε μια ορθή δράση.
Ποια θα  μπορούσε να ήταν αυτή;
Ίσως μια πολύ παλιά  Ποίηση και Δημιουργία , η ομηρική που παραμένει  πάντα νέα φρέσκια και νεανική σαν τον θεό του λόγου  της τον Ερμή.
Χρειαζόμαστε μια καινούργια γλώσσα  που να αγκαλιάζει τον άνθρωπο, τα λάθη  του την προσπάθεια του  σε μια προσωπική και συλλογική ιστορική  διαδρομή και να εξηγεί να ερμηνεύει την ζωή. Το μυαλό ψάχνει αγωνιά για τις απαντήσεις και τίποτα δεν μπορεί να λυτρώσει την ανθρώπινη ύπαρξη όσο κάποιεςς  ξεκάθαρες εξηγήσεις που θα δοθούν την σωστή  αποφασιστική στιγμή. 
Αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας και αναλογιστούμε την  ανθρώπινη ιστορία  διασπιστώνουμε οξυδερκώς  πως η  ανθρώπινη ζωή είναι μια Ιλιάδα και Οδύσσεια και όλοι οι χαρακτήρες τα εμπόδια οι παγίδες είναι σκιαγραφημένοι με την ομηρική γραφή. Είναι ο χάρτης για κάθε μικρό ή μεγάλο εξερευνητή και ο φάρος για να μην  στα άγρια κύματα του Ποσειδώνος χαθεί.
Δεν θέλω να μακρυγορήσω   γιατί θεωρώ πως η συμπύκνωση του λόγου είναι η δύναμη του και του δόρατος η ουσιαστική  αιχμή. Ο δε χρόνος παραμένει πάντα ιερός και πολύτιμος για καθε έμβιο ον  για να ξοδευτεί ασκόπως και αδολεσχώς.
Τα σύγχρονα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως σύγχρονοι άνθρωποι δεν μπορούν να λυθούν ούτε με φλυαρίες ούτε με στείρες αντιπαραθέσεις παρά μόνο με θέσεις και προτάσεις που να είναι δίκαιες και αρμονικές.Η θέση μας μπορεί να  είναι η τοποθέτηση των Ομηρικών Επών στο κέντρο ενός κύκλου  ως σημείου αναφοράς με μεγάλη ακτίνα διερεύνησης.Οι λόγοι είναι πολλοί. Έχουν αναφερθεί σε προηγούμενη ομιλία μου και δεν θα επεκταθώ σε αυτή την μικρή εισαγωγή.
 Η θέση μας είναι η  σύνδεση μας  με την πολυδιάστατη  βίβλο των Ελλήνων   και η κατανόηση τους  με το  πολυμήχανο πνεύμα του Οδυσσέα. Ποιος είναι ο Οδυσσέας, ο μεγάλος απών του παλατιού της Ιθάκης; Δεν είναι το βασανισμένο μυαλό, ο νους του κάθε ανθρώπου;
Τι κάνει ο Οδυσσέας;
Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του  δεν είναι  παρά να πάρει πίσω  τον κόσμο που του έκλεψαν και ότι του ανήκει και ξεκινά από τις ΛΕΞΕΙΣ του, την έννοια και την σημασία τους.
Παρά την μεγάλη του λαχτάρα κρατά  την ψυχραιμία , ελέγχει την παρόρμηση δεν  παρασύρεται από
την οργή  και περιμένει την κατάλληλη στιγμή να δράσει. Έτσι συμβουλεύει και τον ΤΗΛΕΜΑΧΟ, που μάχεται από μακριά  στο καλύβι του ΕΥΜΑΙΟΥ, της καλής γέννησης  που συναντιώνται και αναγνωρίζονται.  Διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την θεά ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι για  να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και τον χλευασμό των μνηστήρων και χαρτογραφώντας  όλη την κατάσταση γύρω του.
Αυτό που ενδιαφέρει τον Οδυσσέα  ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ, γι αυτό και δεν  φλυαρεί, δεν βρίζει ,δεν μεμψιμοιρεί και δέχεται να μονομαχήσει με τον γυρολόγο τον  ΊΡΟ μετά από  την πίεση των μνηστήρων.
Εχουμε όλοι κουραστεί από άσκοπες φλυαρίες, στείρες διαφωνίες ανούσιες συζητήσεις  ατέρμονες  αντιπαραθέσεις  και το αποτέλεσμα είναι να καταβροχθιζόμαστε από τα άλογα του Διομήδη και τους άγριους ανέμους με λυμένο το ασκί του Αιόλου να βυθίζουν τα πλοία του νου.
Γιατί η Αθηνά αγαπά τόσο πολύ τον Οδυσσέα όπως και κάθε  άνθρωπο που για το δίκιο του πολεμά;
  Ο Οδυσσέας είναι ο αγαπημένος της ΑΘΗΝΑΣ, της θεάς που αντιπροσωπεύει την νόηση υπέρτατη αρχή του ανθρώπου,  την σοφία που αποκτά από τις εμπειρίες της ζωής και  την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ της τέχνης  του πολέμου..
Της θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα γιατί η σοφία είναι  πάντα ένοπλη και η δικαιοσύνη κρατά σπαθί διαφορετικά  θα ήταν απλώς με την ζυγαριά  μπακαλική.
Τι σημαίνει άραγε  αυτό;Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται  και ένοπλη αυτοαναιρείται.
Σε αυτά τα διλήμματα της Σκύλας και την Χάρυβδης και των Συμπληγάδων πέτρων  δεν υπάρχει μέση λύση αναρωτιέται κάθε πολίτης οπλίτης  μιας χώρας αξιοπρέπειας  και τιμής;
Ναι  υπάρχει .
 Ο ΛΟΓΟΣ που  οφείλει  να είναι ΕΝΟΠΛΟΣ και ΆΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ. Μόνο τότε μπορεί να είναι  εύστοχος και αποτελεσματικός. Να έχει ΟΠΛΙΣΜΟ όπως και η μουσική. Άλλωστε ο Απόλλων όταν δεν κρατά τον ΤΟΞΟ έχει το δοξάρι του λυράρη  και το σύμπαν με  τις  νότες ακτίνες  του δονεί.
Γιατί ο Οδυσσέας ξεκινά από τον Αντίνοο που είναι  ισχυρότερος αντίπαλός του;
Η λέξη μιλά απο μόνη της. Είναι η ΑΝΤΙΝΟΗΣΗ. Βρίσκεται πίσω από κάθε παράλογη λογική που στραγγαλίζει σκοτώνει τον άνθρωπο  και ότι γύρω του ανθεί μεζί με  τον ΜΕΛΑΝΘΙΟ που τον υπηρετεί. Όμως είναι και το κέντρο των αποφάσεων που βρίσκεται στο λαιμό. Έτσι ο Οδυσσέας παίρνει πίσω την ικανότητα να αποφασίζει σταθερά και με διαύγεια.
 Ο επόμενος είναι ΕΥΡΥΜΑΧΟΣ ΕΥΡΥΝΟΜΟΣ , μεγάλος μνηστήρας της μάχης με μεγάλη νομή και φαρδείς νόμους και νομούς, πολλά παραθυράκια για να ξεφεύγει, ανούσιες μάχες εντυπώσεων και επιδείξεων μπαλκόνια και ζητωκραυγές. Ο Οδυσσέας σημαδεύει το συκώτι του. Γιατί το συκώτι; Γιατί η άνομη εξουσία των μεγάλων καταχρήσεων από το συκώτι της φαίνεται .Ο τρίτος που σκοτώνεται από τον ΤΗΛΕΜΑΧΟ είναι ο ΑΜΦΙΝΟΜΟΣ. Η διαστρέβλωση μαζί με τα παραθύρακια του   άδικου νόμου, είναι ο μνηστήρας  με την τριγύρω νομή και έκταση των αμφιλεγόμενων νόμων του. 
Όταν φθάνει στη Ιθάκη ο Οδυσσέας κατευθύνεται στο καλύβι του Εύμαιου. Δεν πηγαίνει αμέσως στο παλάτι γιατί θέλει να ανιχνεύσει την κατάσταση και να δει πως έχουν τα πράγματα. Δεν προσπαθεί να μιλήσει στον λαό. Είναι μάταιο. Ο λαός της Ιθάκης είναι αδιάφορος, αποχαυνωμένος, κουρασμένος, εξαντλημένος από τις εργασιακές και οικονομικές συνθήκες που φυτοζωεί. Η παιδεία του συστήματος έχει σακατέψει το μυαλό του και δεν μπορεί να σκεφτεί. Δεν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο ρόλος των μνηστήρων που έχουν στρογκυλοκαθίσσει στο τραπέζι και τρώνε και πίνουν σε βάρος του. Τους γνωρίζει αλλά νιώθει ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε γιατί έχει προδοθεί πολλές φορές από τους ίδιους. Στην συνέλευση που καλεί ο Τηλέμαχος παραμένει αμέτοχος και με παρέμβαση των Μνηστήρων παίρνει ένα πλοίο να μεταβεί στη Πύλο και στην Σπάρτη, με σκοπό φυσικά την εξόντωση του στο καρτέρι της Αστερίδος. Ο Οδυσσέας φορά την τετράπυχη ασπίδα, συμβουλεύει τον Αμφίνομο να αποχωρήσει και να εξετάσει τον ρόλο του αλλά αυτός παραμένει.
Οι επόμενοι είναι οι κάτωθι   σε σειρά ερμηνευτική:

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Ο Χορός των Πολεμιστών

Eugene Delacroix
Ο Χορός Ελλήνων Πολεμιστών για την Ελευθερία

Ελλάς, η καλλιγύναικος ψυχή του κόσμου!

Ελλανία Ελλάς! Η χώρα του Ήλιου!
Η μητέρα της γνώσης, του φωτός, του πολιτισμού, το λίκνον της ανθρωπότητος.

Β Ιλιάδος 681
Νῦ αὖ τοὺς ὅσσοι τὸ Πελασγικὸν Ἄργος ἔναιον,
οἵ τ’ Ἄλον οἵ τ’ Ἀλόπην οἵ τε Τρηχῖνα νέμοντο,
οἵ τ’ εἶχον Φθίην ἠδ’ Ἑλλάδα καλλιγύναικα,
Μυρμιδόνες δὲ καλεῦντο καὶ Ἕλληνες καὶ Ἀχαιοί,
τῶν αὖ πεντήκοντα νεῶν ἦν ἀρχὸς Ἀχιλλεύς.

δ Οδυσσέας 725
"κλῦτε, φίλαι• περὶ γάρ μοι Ὀλύμπιος ἄλγε' ἔδωκεν
ἐκ πασέων, ὅσσαι μοι ὁμοῦ τράφον ἠδ' ἐγένοντο,
ἣ πρὶν μὲν πόσιν ἐσθλὸν ἀπώλεσα θυμολέοντα,
παντοίῃσ' ἀρετῇσι κεκασμένον ἐν Δαναοῖσιν,
ἐσθλόν, τοῦ κλέος εὐρὺ καθ' Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.
Τα δάκρυα της Πηνελόπης για την Ελλάδα και τον Οδυσσέα

Ο Ρήγας  Φεραίος με την λύρα τραγουδά για την Ελευθερία.
 Δίπλα του ο Κίων του Πνεύματος

 Εγέρθητι Ωραία  Ελλάς και πέταξε με της Νίκης τα Φτερά σε σύμπαντα  νέων γαλαξιών κοσμοϊστορικά

Εγέρθητι Ωραία Ελλανίς

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Το Ομηρικό Τόξο


ΤΟ  ΤΟΞΟ


Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη όλους τους χαρακτήρες να εύχεσαι να συναντήσεις για να ολοκληρώσεις μια περιγραφή κατάθεση  καταγραφή σε προσωπική συλλογική και ιστορική συνδετική διαδρομή. ΕΛΖΙΝ

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής των Ομηρικών Επών είναι ο ΛΟΓΟΣ. Δυναμικός μαχητικός λογικός εύστροφος συναισθηματικός καθαρός τακτοποιημένος βαθύς μυστικός ρομαντικός πολεμικός ηγετικός  διακριτικά ενωτικός . Κυρίως ΕΝΟΠΛΟΣ με οπλισμό τονισμό αρμονία και ρυθμό μουσικό. Πανταχού παρών και τα πάντα  ερμηνευτικά εξηγών  μαχόμενος από κοντά Αγχέμαχος και από μακριά Τηλέμαχος . Τα πάντα να συμβαίνουν  να λαμβάνουν χώρα  και χώρο εξ΄ αιτίας του  στον αέναο χορό των  λέξεων του κοσμικού ήχου της συμπαντικής δημιουργίας.
Τι κάνει ο Οδυσσέας όταν φθάνει στην Ιθάκη;
Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του  δεν είναι  παρά να πάρει πίσω  τον κόσμο που του έκλεψαν και ό,τι του ανήκει και ξεκινά από τις ΛΕΞΕΙΣ του, την έννοια και την σημασία τους. Λέξεις όπως  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΠΑΤΡΙΔΑ ,ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΤΙΜΗ. Γιατί πρώτα σου κλέβουν τις λέξεις και μετά τα ΟΝΕΙΡΑ και  την ΖΩΗ.
Νοτόθεν ενός γυρισμού

Πρόλογος

Τα Ομηρικά Έπη είναι η κατάθεση ενός ανθρώπου της γνώσης,  στον Αετό που  βρίσκεται παρά τους πόδας  του Διός του καθαρού της ολύμπιας κεφαλής,  του ανθρώπου του ΝΟΗΜΟΝΟΣ homo sapiens Νου, του Ομήρου ποιητή.
Με σκοπό συνδέοντας αρμονικά τα συλλογικά και προσωπικά και ιστορικά  αξιοσημείωτα γεγονότα της εποχής του να απελευθερώσει  τον ανθρώπινο νου μυαλό και να απελευθερωθεί και ο ίδιος σε πορεία γνώσης και αυτογνωσίας. Σμιλεύοντας τον εαυτό του και μια άμορφη μάζα ποδηγετούμενη με 12 τσεκούρια, 12 ενεργειακά κέντρα σε μορφή ύλης ΌΜΟΡΦΗ ενδελεχή.Με ένα  εκρηκτικό ηφαιστειακό σφυρί την ευφυία να κάνει σοφία, σοφή  να εξέλθει από ένα κεφάλι πολύ βαρύ.
Ως άνθρωπος  της γνώσης, ο Όμηρος  υιοθέτησε  προφορική διδασκαλία , τότε που οι ΛΕΞΕΙΣ διατηρούσαν ακέραιη την δύναμη τους και ο ΛΟΓΟΣ δημιουργούσε. Γράφησαν αργότερα,  όταν  οι Λέξεις άρχισαν να κλέπτονται και να αλλοιώνεται το νόημα και η σημασία τους. Και ο Λόγος  σε  μαλαματένια  λόγια να αποδεικνύεται μεγάλος δυνάστης  καταχραστής και κλέφτης,   ΤΡΩΑΣ και  ΑΝΤΙΝΟΟΣ έχοντας πάντα μια ΑΝΤΙΘΕΣΗ και σπανίως  ορθή θέση του ΝΟΥ.
Θέμα
Τα τρία επίπεδα της Γνώσης, το Γνωστό, το Άγνωστο και αυτό που δεν μπορεί να γίνει γνωστό με την ανθρώπινη μορφή καθιστούν το πεδίο της δυσπρόσιτο για όποιον θελήσει να την εξερευνήσει και οι εχθροί της γνώσης είναι 4 και  μεγάλοι πολύ. Ο φόβος, η διαύγεια η δύναμη και τα γηρατειά.
Ο φόβος θα εμποδίσει κάποιον να εισέλθει στον Λαβύρινθο  της Γνώσης του Γνωστού και θα μείνει απ΄ έξω  τα σπουδάγματα και τα γράμματα , τα μαθηματικά την επιστήμη την φιλοσοφία την λογοτεχνία  με απόγνωση να κοιτά. Αυτοί που θα εισέλθουν δύσκολα θα εξέλθουν αν τους διαδρόμους και τα θέματα με ένα ΜΙΤΟ δεν συνδέσουν και ο Μινώταυρος θα  καραδοκεί να τους αφανίσει στην στιγμή.
Ο Οδυσσέας, οδυσσάμενος νους του ανθρώπου,  παίρνοντας την Τροία και εξερχόμενος από τον Λαβύρινθο  αρχίζει μια  επιστροφή με φίλους και συντρόφους αρκετούς σε 12 νησιά, της συνείδησης που προσπαθεί να βρει και να κατανοήσει.  12 ΣΤΑΘΜΟΥΣ  στεριάς  στερεούς που αναδύονται από τα ποσειδώνεια νερά του ασυνείδητου συλλογικού της κάθε εποχής.
Σε κάθε σταθμό χάνει συντρόφους και φίλους μαζί με τα λάθη του  και τα ελαττώματα τους σε μια  δύσκολη πορεία  γνώσης και αυτογνωσίας. Στο τέλος θα απομείνει μόνος και με μια αυτοσχεδία από την Καλυψώ θα φθάσει στην Σχερία  των ΑΛΚΙΝΟΩΝ ανθρώπων τον προτελευταίο σταθμό.
Καθ΄ όλη την διάρκεια  της επιστροφής έχει ανελέητο διώκτη τον Ποσειδώνα κυρίαρχο των υδάτων, το θυμικό, και ένα συναίσθημα θολό. Στο τέλος εισερχόμενος  σε ένα παλάτι με τα ΝΙΠΤΡΑ το φιλτράρει  σε ομηρική διήθηση σε διαυγές και καθαρό.
Ο ΕΡΜΗΣ, η ερμηνεία τον βοηθούν και η ΑΘΗΝΑ, η έμφυτος σοφία τον καθοδηγούν. Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ  ξετυλίγοντας μια ανέμη ενός  ΠΗΝΙΟΥ ,  λειτουργεί σαν φάρος για να μη,  στα κύματα ενός αγρίου θυμικού, χαθεί. Φθάνει στην Ιθάκη έχοντας νικήσει τον φόβο, την διαύγεια την δύναμη αλλά όχι  τα γηρατειά. Έχει συνδέσει όμως το Γνωστό και το Άγνωστο  σε 12 γέφυρες με οριζόντια και κάθετη ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ  σε αξιοσημείωτους σταθμούς γεγονότα ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ. Μεταμφιεσμένος σε ανώνυμος  ζητιάνος  παρατηρεί  όλους τους  μικρούς και μεγάλους   τυράννους της κάθε ανούσιας εξουσίας,  παλαιούς «φίλους και συντρόφους του», θρονιασμένους  στην πατρίδα του στην χώρα του στο παλάτι του στο σπίτι του, να τρώνε και να πίνουμε και να τον χλευάζουν  να τον λοιδορούν  υπερφίαλα και αλαζονικά.
 Ο  Όμηρος, όπως ο κάθε αυθεντικός αληθινός  άνθρωπος της γνώσης  δεν μπορεί να γίνει μαστροπός της και ίσως για αυτό τον λόγο παραμένει αξιοπρεπής αλλά όχι πλούσιος σε ευρώ  και χρήματα πολλά. Όπως  όμως ο κάθε άνθρωπος της γνώσης θαρθεί σε σύγκρουση  όχι μόνο με όλο το θρησκευτικό και πολιτικό  σύστημα της κάθε εποχής,   τον ΑΝΤΙΝΟΟ και τον ΕΥΡΥΜΑΧΟ αλλά και με την παγιωμένη διαμόρφωση της κοινωνικής  σκουριασμένης αντίληψης   τους υπόλοιπους  ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ και ΔΟΥΛΟΥΣ που τους υπηρετούν.
Στο τέλος όμως, ο  Όμηρος Οδυσσέας τεντώνοντας το καμπύλο  ΤΟΞΟ και περνώντας το  ΕΥΘΥ ΒΕΛΟΣ σε μια  σε άλλη οκτάβα θα ανεβεί και ως ΗΡΑΚΛΗΣ την ΗΒΗ  νικώντας τα γηρατειά, τον 4ον εχθρό της γνώσης  θα νυμφευτεί.
Επίλογος
Η ακροτελεύτια διάταξη  της ω ραψωδίας της Οδύσσειας  είναι η  υπογραφή της ειρήνης  με επέμβαση παρέμβαση της Αθηνάς, της σοφίας ενός καθαρού Ζήνοος ΝΟΥ, η οποία είναι παρούσα μαζί με τον Ερμή, την Ερμηνεία, καθ΄όλη την διάρκεια  της οδυσσειακής επιστροφής  στο κτήμα ομηρικό απόκτημα του Λαέρτη. Τρεις ηλικίες και γενεές συναντιούνται   για να πολεμήσουν μαζί και είναι η πιο συγκινητική στην Οδύσσεια στιγμή. Πατέρας παππούς και εγγονός και είναι η στιγμή που ενώνεται και ξεσηκώνεται ο ΛΑΟΣ γιατί ΛΑΕΡΤΗΣ είναι αυτός που τον εγείρει.

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ οδυσσάμενος δεν απευθύνθηκε σε αυτόν τον λαό που είχε καλέσει σε συνέλευση ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ που μάχεται από μακριά παρά μόνο μετά την μνηστηροφονία. Όχι γιατί δεν ήταν δημοκράτης και οπωσδήποτε δεν υπήρξε και δεν μπορεί να γίνει ποτέ λαϊκιστής αλλά γιατί γνωρίζει τις αδυναμίες και τα προβλήματα της ανθρώπινης  φύσης σαν νέος Θουκυδίδης  σε ιστορική της μνήμης  καταγραφή.
Ο  Όμηρος τους σκοτώνει ως Οδυσσέας  στο πνευματικό επίπεδο  όχι στο φυσικό. Στο φυσικό  σκοτώνονται από μόνοι τους με την άδεια ζωή τους, άδεια κελύφη, "περιπατώντες νεκροί ". Μεγάλος  πολεμιστής του πνεύματος και του φωτός, τους  εγκαλεί με τα ΟΝΟΜΑΤΑ τους, τους σκοτώνει περιγράφοντας τον  χαρακτήρα τους και τα ελαττώματα τους  και μετά καλεί τον Λαό σαν   Λαέρτης στο ΚΤΗΜΑ του, «κτήμα εσαεί»  για την ανθρωπότητα και ΔΩΡΟ  να υπογράψουν την ΕΙΡΗΝΗ.
Ο Όμηρος ως μεγάλος πολεμιστής του Πνεύματος επιθυμεί την ΕΙΡΗΝΗ , δεν είναι πολεμόχαρος,αλλά όπως και ο κάθε μεγάλος πολεμιστής  μπορεί να την υπερασπίζεται και  ξέρει να  ΠΟΛΕΜΑ.
Για την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά.
Ο Οδυσσέας  Όμηρος, είναι ο αγαπημένος της ΑΘΗΝΑΣ, της θεάς που αντιπροσωπεύει την νόηση υπέρτατη αρχή του ανθρώπου,  την σοφία που αποκτά από τις εμπειρίες της ζωής και  την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ της τέχνης  του πολέμου.Της θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα γιατί η σοφία είναι  πάντα ένοπλη και η δικαιοσύνη κρατά σπαθί διαφορετικά  θα ήταν απλώς με την ζυγαριά  μπακαλική.

«Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται  και ένοπλη αυτοαναιρείται».

Ο ΛΟΓΟΣ  του είναι ΕΝΟΠΛΟΣ και ΆΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ. Εύστοχος και αποτελεσματικός με  ΟΠΛΙΣΜΟ όπως και η μουσική. Άλλωστε ο Απόλλων όταν δεν κρατά τον ΤΟΞΟ έχει το δοξάρι του λυράρη  και το σύμπαν με  τις  νότες ακτίνες  του δονεί.

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ  στην Οδύσσεια του , αρχίζει με τις επισκέψεις εξερευνήσεις σε βάρβαρους ΚΙΚΟΝΕΣ  λαούς και τελειώνει στην Ιθάκη του, εκεί που τον στέλνουν οι  αλκίνοες σκέψεις των  Φαιάκων  με τα  λευκά συνταγματικά  χαρτιά της Λευκοθέης και  τα ταχύτατα  τηλεπικοινωνιακά πλοία τους. Αρχίζει και τελειώνει  με τις Ομηρικές Ραψωδίες ενός πλούσιου ΛΟΓΟΥ δυνατού πολύ για να ξαναρχίσει με ένα  ελεύθερο ποιητή  που παίρνει πίσω ό,τι του ανήκει  ΝΕΟΣ πάντα λαμπερός φωτεινός εύστοχος, σαν   άρχων  του Λόγου Ερμής θεός και  κύριος του ΤΟΞΟΥ Απόλλων Δήλιος της συνείδησης μιας ακτίνας ΦΩΤΟΣ,   ΈΜΜΟΥΣΟΣ  αρμονικά ευθυγραμμιστικός.

«Την χελώνα την έκανε λύρα ο Ερμής, ο κύριος του Λόγου και την χάρισε στον Απόλλωνα, τον κύριο του Τόξου, έτσι ο λόγος όταν δεν είναι  ράβδος και σπαθί γίνεται αρμονία σφαιρών, Μνήμη ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ και  μελωδική Μουσική.»

Λέανδρος Λαμπρινός, 21 Μαρτίου 2014
για την Ομηρική Πολιτεία



Περίληψη του άρθρου για τον διαγωνισμό του τόξου




Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Επώνυμες Ελευθερίες


Επώνυμη Ελληνική Ελευθερία

Με τον τίτλο "Ελληνική Νομαρχία" φέρεται ένα κορυφαίο λόγιο έργο του ελληνικού προεπαναστατικού διαφωτισμού που συνέγραψε ο "Ανώνυμος Έλληνας" και εξέδωσε ο ίδιος, χωρίς ν΄ αποκαλύπτεται το πραγματικό όνομά του.
Πρόκειται για ένα έργο κειμήλιο σκέψης και εθνικής αφύπνισης, εθνεγερτικού χαρακτήρα που εκδόθηκε στην Ιταλία το 1806, περιλαμβάνοντας 266 σελίδες. Αφιερωμένο στον Ρήγα Βελεστινλή (1757-1798), το πρώτο κεφάλαιο αποτελεί έναν ύμνο προς την "ιερά ελευθερία", ενώ στη συνέχεια καυτηριάζει έντονα την τυραννία, την κοινωνική ανισότητα, το χρήμα, την κατάσταση του υπόδουλου ελληνικού έθνους, τους προύχοντες και το ιερατείο της εποχής, προβάλλοντας τέλος την αναγκαιότητα της εκπαίδευσης προς αποφυγή κυρίως της ξενοδουλείας.
Η Ελληνική Νομαρχία, μετά το εθνεγερτικό κήρυγμα του Ρήγα Βελεστινλή, αποτελεί, κατά τους ιστορικούς των νεοτέρων χρόνων τον σημαντικότερο πνευματικό κρίκο που οδήγησε στη δημιουργία της Φιλικής Εταιρείας και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ο πλήρης τίτλος του έργου, αρκετά μακρόσυρτος πλην όμως θαυμαστός είναι:
"ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ
Ήτοι Λόγος Περί
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
δι΄ ού αποδεικνύεται πόσον είναι καλλιότερα η Νομαρχιακή Διοίκησις από τας λοιπάς, ότι εις αυτήν μόνον φυλαττεται η Ελευθερία του ανθρώπου. τι εστί Ελευθερία, οπόσων μεγάλων κατορθωμάτων είναι πρόξενος, ότι τάχιστα η Ελλάς πρέπει να συντρίψη τας αλύσσους της, ποίαι εστάθησαν αι αιτίαι οπού μέχρι της σήμερον εφύλαξαν δούλην και οποίαι είναι εκείναι όπου μέλλει να την ελευθερώσωσι".
------------------------
Συντεθείς τε και Τύποις εκδωθείς ιδίοις
αναλώμασι προς ωφέλειαν των Ελλήνων
ΠΑΡΑ
ΑΝΟΝΙΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ.
Εν Ιταλία 1806".

Αφιέρωση: Ο συγγραφέας του έργου αφιερώνει αυτό στον Ρήγα Βελεστινλή με την ακόλουθη επιτύμβια μορφή:
ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΥΜΒΟΝ
Του Μεγάλου και αειμνήστου Έλληνος
ΡΗΓΑ
Του υπέρ της σωτηρίας της Ελλάδος
εσφαγιασθέντος
χάριν ευγνωμοσύνης ο συγγραφεύς
το Πονημάτιον τόδε
ως δώρον ανατίθησι.
Exoriare aliquis nostris ex ossibus ultor
  • Σημείωση: Η τελευταία φράση είναι στίχος του Βιργιλίου (IV. 625) που ο ίδιος ο συγγραφέας μεταφράζει στη καθαρεύουσα
"Αναφανήναι τις εκ των οστέων ημών έκδικος" (= Μέσα από τα οστά μας θα ξεπηδήσει ο εκδικητής), συμπληρώνοντας στη συνέχεια:
"Ώ Αγιάγαστε Ήρως, παρά εις εσέ όπου εστάθης ο πρόδρομος μιας ταχείας ελευθερώσεως της κοινής πατρίδος μας Ελλάδος, και εθυσίασες την ζωήν σου δι΄ αγάπην της: Δέξαι το λοιπόν με το συνηθισμένο σου ελληνικόν ιλαρόν και καταδεικτικόν βλέμμα, και δέξαι το προς τούτοις ως αρραβώνα εκδικήσεως του λαμπρού αίματός σου κατά των τυράννων της Ελλάδος. Η δε Ελλάς άπασα θέλει δοξάσει δια παντός το αθάνατον όνομά σου, συναριθμούσα αυτό εις τον κατάλογον των Επαμεινώνδων, Λεωνίδων, Θεμιστοκλέων και Θρασυβούλων".
Η σκόπιμη παράθεση της παραπάνω αφιέρωσης, που αποτελεί τον πρώτο γραπτό τιμητικό λόγο υπέρ του Ρήγα, φανερώνει τέσσερα αξιοπρόσεκτα σημεία: α) Το 1806 ήδη ο όρος Ελλάς κυριαρχεί στη βαλκανική περιφέρεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, β) Μόλις επτά χρόνια από τον θάνατο του Ρήγα στο φρούριο Neboisa και το όνομά του όχι μόνο έχει περάσει στη συνείδηση των υπόδουλων Ελλήνων, αλλά και έχει καταστεί σύμβολο ελληνικής εθνεγερσίας. γ) Ο συγγραφέας παρουσιάζεται με πάθος ως συνεχιστής του έργου του Ρήγα και δ) Η πεποίθηση του συγγραφέα για εφικτό τον ξεσηκωμό των Ελλήνων πολύ σύντομα, και όλα αυτά το 1806.

Αμέσως μετά, την αφιέρωση του συγγραφέα, ακολουθεί μία σελίδα με μόνο τρεις λέξεις "ΣΤΟΧΑΣΟΥ ΚΑΙ ΑΡΚΕΙ".
Με τη φράση αυτή, καταφανής είναι η προσπάθεια του συγγραφέα να κάνει τον αναγνώστη συνειδητό άτομο που να αναζητά και να κρίνει, τονίζοντας σε κάποιο άλλο σημείο του έργου του "Η αμάθεια μοιραία οδηγεί στην αυτοδουλεία. Μόνο αν είσαι εραστής της αλήθειας μπορείς να γίνεις πραγματικά ελεύθερος".
Στη συνέχεια ακολουθεί μια προειδοποίηση υπό μορφή γράμματος του συγγραφέα προς τον αναγνώστη που έχει ως ακολούθως:
"Ώ Αναγνώστα!...ανίσως ομοιάζεις εκείνους όπου προφέρουσι το όνομα της Ελλάδος, χωρίς να αναστενάζωσι,
να μη χάσης τον καιρόν σου ματαίως εις το να αναγνώσης το πονημάτιό μου τούτο. - Έρρωσο".
Συνέχεια αυτού αρχίζει το πρώτο κεφάλαιο της Νομαρχίας αφιερωμένο στην Ελευθερία, θυμίζοντας επίκληση Ομήρου ή Ησιόδου:
"Εσείς, ω αθάνατοι ψυχαί των ελευθέρων προγόνων μου! ενδυναμώσατε τώρα τον ζήλον μου με τα ηρωικά σας
εντάλματα, δια να εκφράσω καθώς πρέπει τα της ελευθερίας κάλλη εις τους απογόνους σας".
Της επίκλησης αυτής ακολουθεί ένας χείμαρρος υπενθυμίσεων και νουθεσιών περικλείοντας σχεδόν όλη την μέχρι τότε ιστορία των Ελλήνων. Απευθυνόμενος δε σε σκλαβωμένους Έλληνες, ο συγγραφέας καταφέρνει να συνδέσει το εθνικό με το πανανθρώπινο. Πηγή ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΣΤΟΧΑΣΟΥ ΑΡΚΕΙ

Εαρινές Ανακοινώσεις

Photographer: Walter Siegmund

Η Αθηνά χελιδόνι 

ΟΜΗΡΟΥ  ΟΔΥΣΣΕΙΑ   ΡΑΨ χ.205-240  
...αὐτὴ δ᾿ αἰθαλόεντος ἀνὰ μεγάροιο μέλαθρον   ἕζετ᾿ ἀναί̈ξασα, χελιδόνι εἰκέλη ἄντην.
Η Αθηνά με χελιδόνι  ομοία πέταξε 
και κάθησε στην μαυροκαπνισμένη  από αιθάλη
στέγη του μέγαρου  παλατιού  κορυφή του ΝΟΥ

Αγαπητοί πολίτες της Ομηρικής Πολιτείας
ο διαγωνισμός του τόξου για το καλύτερο άρθρο με το θέμα αυτό, των 12000 λέξεων έληξε.
Μία κατάθεση συμμετοχή υπήρξε, η οποία θα δημοσιευτεί σταδιακά μέχρι το θερινό ηλιοστάσιο σε 6 αναρτήσεις με μία περίληψη που θα προηγηθεί, στην κρίση του διαδικτυακού κυρίως  κοινού.
Οι συμμετοχές  με έργα εικαστικών  δημιουργών αρθρογράφων συνθετών συγγραφέων με σκοπό την στήριξη της ιδέας  συνεχίζονται κανονικά.
Σε όλους θα δοθεί βραβείο συμμετοχής.
Ευελπιστούμε να επαναλάβουμε τον διαγωνισμό τον επόμενο χρόνο για να καθιερωθεί ως θεσμός πλέον  με   νέα διοργάνωση σύνθεση και δομή.
Στείλτε  τα έργα σας, μελέτες βιβλία συνθέσεις σκέψεις  προτάσεις και θέματα από τα Ομηρικά Έπη για την ενίσχυση και την υλοποίηση της Ομηρικής Πολιτείας των Ονείρων μας.
Σας ευχαριστούμε όλους θερμά για την παρουσία σας .

Ο διαγωνισμός του τόξου

Δενδρήεσσα Οδυσσεία

Εισηγητική πρόταση  με σκοπό  την δημιουργία της Ομηρικής Πολιτείας σε διαδικτυακό  ιδεολογικό και  υλικό επίπεδο
“Κυρίες και κύριοι, εκείνο που μας προσάπτουνε τα χελιδόνια
είναι η άνοιξη που δε φέραμε”
(Οδυσσέας Ελύτης)

Να την φέρουμε... να μη μας προσάπτουμε τα  χελιδόνια τίποτα

Αστραία 
και η διαχειριστική επιτροπή


Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Ομηρικές Πολιτείες




Η ΟΜΗΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ

ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ ΤΟΥ ΟΜΗΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ, ΜΕΤΑ ΣΥΝΤΟΜΟΥ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΥ, ΜΕ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟΝ ΕΠΟΧΗΝ

ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ ΠΡΟ ΤΗΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΘΥΕΛΛΗΣ

Τού Ισιδώρου Αγγέλου


Α.ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ:

Σέ αυτή τήν εργασίαν περιλαμβάνεται έρευνα σέ ολόκληρο το θεωρούμενον ομηρικόν έργον. Εξετάζονται η 'Ιλιάς', η 'Οδύσσεια', οι 'Ομηρικοί Ύμνοι', τά 'Ομηρικά Έπη ο Επικός Κύκλος'. Αποδελτιώνονται διδάγματα καί πορίσματα από τά κρίσιμα σημεία τών κειμένων καί, ταυτοχρόνως, επιχειρείται μιά πρωτότυπος προσέγγισις τών θεμάτων μέ αναφορά στήν σύγχρονη πραγματικότητα. Τά περισσότερα διδάγματα σχετίζονται μέ τήν πολιτικήν καί τό πώς πρέπει νά είναι δομημένη μιά πολιτεία, ποίοι οι ρόλοι τών αρχόντων καί τών πολιτών, ποίοι είναι οι Θεσμοί καί ποιά η σημασία των. Δίδεται έμφασις στόν ρόλον τού Έλληνος  Ανθρώπου στά τεκταινόμενα τού πλανήτη, ποία πρέπει νά είναι η αντίδρασίς του στούς χαλεπούς καιρούς πού ζούμε, καί, τέλος, αποκαλύπτεται τό μέγιστον δίδαγμα πού ο παππούς Όμηρος μεταδίδει σέ κάθε γενιά Ελλήνων μέσω τών κειμένων του. Τό ομηρικόν έργο μπορεί νά έχει αξία πανανθρώπινη, αλλά δέν πρέπει νά μάς διαφεύγει τό γεγονός πώς γράφτηκε από Έλληνα γιά Έλληνες. Σκοπός τής παρούσης εργασίας είναι νά προσθέσει ένα λιθαράκι στήν αφύπνισιν τού κοιμωμένου Γίγαντα Ελληνισμού. Η εργασία περιλαμβάνει στό τέλος, συγκεντρωτικώς, τά κυριότερα τών συμπερασμάτων, μιά ενότητα μέ προτάσεις, καθώς καί βιβλιογραφία.

Β.ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

α) Πώς ξεκίνησε η συγγραφή.

Μελετώντας τό ομηρικόν έργον πρώτη φορά, συγκεκριμένως τήν 'Ιλιάδα', καί έχοντας φτάσει ήδη στήν τρίτη ραψωδία, τήν ώρα πού έκανα άλλη μιά σημείωσιν στό τετράδιό μου, ξαφνικά, μού ήρθε 'ουρανοκατέβατος' η έμπνευσις νά γράψω ένα βιβλίο μέ τήν θεματολογίαν πού κρατάτε ανά χείρας. Αι σημειώσεις μου είναι πολλών καί διαφόρων ειδών. Ο Όμηρος παρέχει τόσες πληροφορίες πού θά μπορούσε κανείς νά γράψει δεκάδες βιβλία, διαφόρων θεματολογιών! Επέλεξα τό συγκεκριμένο θέμα διότι, από όσο γνωρίζω, δέν υπάρχει κάτι αντίστοιχο στήν βιβλιογραφίαν καί, κυρίως, διότι υπήρξε προϊόν εμπνεύσεως. Πρέπει νά τονίσω πώς στήν δευτέρα καί τρίτη επαναληπτική μελέτη τών κειμένων έβλεπα συνεχώς καινούρια στοιχεία! Εξ αρχής, δηλαδή, προλέγω, πώς υπάρχει μεγάλη πιθανότης κάποια πράγματα νά έχουν διαφύγει τής προσοχής μου.

β) Πώς είναι δομημένη η εργασία.

Η αρχική μου σκέψις ήταν νά χωρίσω σέ νοηματικές ενότητες τό ομηρικό έργο. Δέν τό έπραξα διότι, καθώς θά διαπιστώσετε καί εσείς, υπάρχει 'ροή' νοηματική. Είναι ώς νά 'χτίζει' διαρκώς πάνω στό κεντρικό μήνυμα, τό οποίον, σαφώς, αποκαλύπτει στό τέλος τής Οδυσσείας. Οι 'Ομηρικοί Ύμνοι' καί τά 'Ομηρικά Έπη
ο Επικός Κύκλος' παρέχουν άλλου είδους χρησιμότατες πληροφορίες, ώς συμπλήρωμα, άς πούμε, στά δύο μεγάλα έπη. Εξετάζουμε, λοιπόν, μέ τήν σειρά, Ιλιάδα, Οδύσσεια, Ομηρικούς Ύμνους, Ομηρικά Έπη τον Επικόν Κύκλον. Τά σχόλια γίνονται αμέσως μετά τήν παράθεσιν τών αποσπασμάτων. Άν κάποιος έχει τήν χαρά νά διαθέτει τά εξεταζόμενα κείμενα, η παρούσα εργασία είναι, νομίζω, ένα επιπρόσθετο καί χρήσιμο βοήθημα κατά τήν ανάγνωσιν, καθώς ακολουθεί τήν ροή των βήμα-βήμα. Τέλος, υπάρχουν δύο ενότητες μέ συμπεράσματα καί προτάσεις, καθώς καί μία μέ τήν χρησιμοποιηθείσα, αλλά καί προτεινόμενη βιβλιογραφία πέραν τού ομηρικού έργου.

γ) Τί είναι καί τί δέν είναι αυτή η εργασία.

Ξεκαθαρίζω πώς σέ καμμιά περίπτωσιν δέν διεκδικώ τόν τίτλον τού 'ομηριστή'. Δέν θά μπορούσα ποτέ νά συγκρίνω τήν ταπεινότητά μου μέ γιγαντιαία πνεύματα πού ασχολήθηκαν καί ασχολούνται μέ τό έργο τού Ομήρου. Ούτε φιλόλογος είμαι, ούτε αρχαιολόγος, ούτε ιστορικός. Η προσέγγισις, άλλωστε, πού επιχειρείται ελάχιστα έχει νά κάνει μέ φιλολογία ή αρχαιολογία. Έχει, όμως, νά κάνει μέ ιστορία. Παίρνω τό θάρρος νά ασχοληθώ μέ αυτό τό θέμα έχοντας κάποιες γνώσεις από έναν τομέα τόν οποίον οι Φιλόσοφοί μας θεωρούσαν απαραίτητον
γιά τήν πραγματική κατανόησιν τών όσων συνέβησαν, συμβαίνουν, θά συμβούν: ΦΥΣΙΚΗ. Άς μέ συγχωρήσουν, λοιπόν, οι ιστορικοί, μά αι γνώσεις τών περισσοτέρων από αυτούς είναι ελλειπείς πάνω στό ίδιο τό αντικείμενό των. Εξηγούμαι ευθύς αμέσως τί εννοώ γιά νά μήν χαρακτηριστώ αλαζών ή υπερφίαλος. Κάποτε ένας ιστορικός μού είπε πώς: 'η Ιστορία δέν είναι σάν τίς άλλες επιστήμες, δέν είναι μαθηματικά. Έχει τούς δικούς της κανόνες'. Μέ έπεισε πώς αυτή είναι καί η συνηθισμένη άποψις μεταξύ τών επιστημόνων ιστορικών. Διαφωνώ καί μάλιστα απολύτως! Είναι, ναί ή όχι, η Ανθρωπότης ένα φυσικό σύστημα; Άν όχι, εξηγήστε μας μέ ποιόν τρόπο γίνεται αυτό, διότι εμείς τήν βλέπουμε ενταγμένη στόν φυσικόν κόσμον καί όχι κάπου εξωφυσικώς! Ώς μέρος, συνεπώς, τού συνόλου τών φυσικών συστημάτων πού αποτελούν τό Όλον, διέπεται από τούς ίδιους, αναλογικώς, νόμους πού διέπουν κάθε φυσικό σύστημα ενταγμένο σέ αυτό. Δέν θά μπορούσε νά είναι διαφορετικώς. Μόνον αυτή, αυτονοήτως, είναι η ορθή προσέγγισις τής Ιστορίας, ώς επιστήμης παρατηρήσεως τού ιδιοχρόνου τής  Ανθρωπότητος. Προτείνεται, λοιπόν, ένας διαφορετικός τρόπος προσεγγίσεως τής Ιστορίας, ελέγχονται διαχρονικές σταθερές, αι οποίες προκύπτουν ακριβώς επειδή τό σύστημα διέπεται από συγκεκριμένους νόμους, αναλόγους τών άλλων συστημάτων (μικρόκοσμος-μεγάκοσμος), δίνονται τά κατάλληλα εκείνα εφόδια ώστε ο καθένας νά μπορεί, βάσει όσων εκτυλίσσονται γύρω του, νά πραγματοποιήσει έλλογον πρόβλεψιν, τοποθετούνται τά ιστορικά γεγονότα, όπως τά πάντα στήν Φύσιν, στήν λογικήν input-output.Η Ιστορία είναι Μαθηματικά καί Φυσική! Όπως τά πάντα στό σύμπαν. Καί, ξέρετε, όσο πιό ειδικευμένως ερευνούμε τήν Ιστορίαν, τόσο περισσότερο μάς πείθει πώς η  Ανθρωπότης είναι άλλο ένα χαοτικό φυσικό σύστημα, τό οποίο μόνον στατιστικώς καί εν μέρει δύναται νά μελετηθεί. Ό, τι φαίνεται νά ξεφεύγει από τούς κανόνες δέν αποδεικνύει παρά τήν έλλειψιν δεδομένων πού έχουμε. Στά συμπεράσματα καί στό ποίοι είναι αυτοί οι κανόνες ευχαρίστως-καί πρέπει-νά συζητήσουμε (σοβαρώς καί επιστημονικώς). Εκεί 'ενδέχεται άλλως έχειν'. Είναι, δέ, ένας από τούς σκοπούς τής συγγραφής. Νά σημειωθεί πώς η διαχρονικότης τού ομηρικού έργου έγκειται ακριβώς στό γεγονός πώς προσεγγίζει τήν Ιστορίαν μέ τίς διαχρονικές σταθερές καί τήν λογικήν input-output.
δ) Η 'προπαγάνδα' μου

Η εργασία αυτή αποτελεί τήν πρώτη μου 'πολιτική πράξιν', μέ τήν έννοιαν πού είχε αυτό στήν αρχαίαν Ελλάδα. Εξ αφορμής αυτής, θά ήθελα νά δημιουργηθεί ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ Ελλήνων από όλον τόν κόσμον, ώστε νά διαμορφωθούν, μέσω επιστημονικής μελέτης καί διαλόγου, νέες προσεγγίσεις σέ θέματα πού αφορούν στήν πολιτικήν καί τήν κοινωνίαν. Στόν διάλογον αυτόν δέν μπορούν, βεβαίως, νά συμμετέχουν όσοι μισούν τήν Ελλάδα ή όσοι δέν αισθάνονται Έλληνες. Προτείνω τόν διάλογο γιά τήν διαμόρφωσιν σύγχρονης πολιτικής σκέψεως, συντονισμένου σχεδίου δράσεως, μέ απώτερο στόχο τήν δημιουργίαν μιάς νέας πολιτείας. Σέ καμμιά περίπτωσιν δέν μιλώ γιά δημιουργία 'οργανώσεων', 'κομμάτων', κτλ. Μιλώ γιά Έλληνες οι οποίοι, αυτοπροαιρέτως καί αυτοβούλως, ελεύθεροι από εξαρτήσεις, δόγματα καί ιδεοληψίες τού παρελθόντος, θά κάτσουν καί θά συζητήσουν πώς θά γίνει νά σωθεί η Ελλάς-μέ όσα αυτή η λέξις περιλαμβάνει στά πολύ δύσκολα επόμενα 30 χρόνια

Στόχος είναι όλοι οι Έλληνες πού επιθυμούν νά πολεμήσουν
γιά τό έθνος καί τίς παραδόσεις του νά συστρατευτούν μέ 'ξίφος καί πένα' γιά τόν σκοπόν αυτό. 

ε) Άλλοι στόχοι

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Ομηρικά Πρότυπα

ΟΔΥΣΣΕΥΣ & ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΣΑΝ ΠΡΟΤΥΠΑ
του *Αμφικτύωνος

Το Ελληνικό Πάνθεον έχει βγάλει πάμπολλους τύπους ανθρώπων  (ανδρείων, σοφών, δυνατών,  ημίθεων  ακόμη και θεών ) αλλά κανείς δεν έχει τα πλούσια προσόντα –αλλά και τα ελαττώματα- που διαθέτει ο Οδυσσέας. Σωστός λοιπόν Έλληνας.  Αλλά ποιος ήταν ο Οδυσσέας; Που γεννήθηκε;  Τι σημαίνει το όνομα  του; Ποιοί ήταν οι πρόγονοι του ;
Ιστορικόν
Ο φερόμενος σαν πατέρας του ο Λαέρτης όταν ήταν ακόμη διάδοχος του βασιλικού θρόνου , έλαβε μέρος στο κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου , καθώς και στην εκστρατεία των Αργοναυτών. [Να σημειωθεί ότι δεν έγινε ένα και μοναδικό ταξίδι της «Αργούς» στη Μεσόγειο,   Ατλαντικό και Ινδικό Ωκεανό, αλλά κάθε γενιά ανελάμβανε τέτοια μακρά ταξίδια στην Αμερική,   Ινδίες,   Βόρεια Ευρώπη, ενώ στη Μεσόγειο κολυμπούσαν σαν  βάτραχοι  στη λίμνη   .Οι   Αργοναύτες σύμφωνα με τις αρχαιολογικές, γλωσσολογικές, εθνολογικές και άλλες  έρευνες έφθασαν ως τα πέρατα του κόσμου  και μετέφεραν εκεί τον Ελληνικό πολιτισμό τους, τα αρχέτυπα σύμβολα τους , της γλώσσα τους κ.α. Αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο]
  Όταν  ο Λαέρτης απεφάσισε να νυμφευτεί   πήρε γυναίκα του την Αντίκλεια από την Ρούμελη, κόρη του Αυτολύκου από τον Παρνασσό. Η νύφη επιστρέφοντας στην Ιθάκη γέννησε στο χωριό Αλαλκωμενές της Βοιωτίας τον Οδυσσέα. Όμως η νύφη δεν ήταν έγγειος από τον Λαέρτη, αλλά από τον Σίσυφο. Ένεκα τούτου ο Οδυσσεύς έκτισε πόλιν στην Ιθάκη που την ονόμασε Αλαλκωμενές, τόπο γεννήσεως του. Αλλού λένε ότι τον γέννησε στο Νήριτον όρος , δεν έχει σημασία. Ο παππούς του Αυτόλυκος ήταν μέγας κλέφτης και κακός,  μισούμενος από όλους. Αργότερα ο παππούς του ήρθε στην Ιθάκη για να βαφτίσει τον εγγονό του  , όπως  ήταν η συνήθεια   και  να του δώσει το όνομα. Επειδή εμισείτο από όλους   ονόμασε  τον εγγονό του Οδυσσέα (οδυσσάμενος=μισούμενος). Αυτός ανετράφη στην Ιθάκη από την τροφό του Ευρύκλειαν. [Το όνομα της δεν είναι τυχαίον καθότι υποδηλώνει ότι πήρε ευρύτατη παιδείαν]. Όταν ενηλικιώθηκε  πήγε στον Παρνασσό για να επισκεφθεί τον παππού του κατά την συνήθειαν και βγήκε για κυνήγι κάπρων με τους γιούς του Αυτολύκου , δηλαδή τους θείους του  . Εκεί όμως πληγώθηκε από έναν κάπρον, γεγονός που του άφησε ουλήν μετά την επούλωση του τραύματος. Είναι το σημάδι που θα αναγνωρίσει βραδύτερον η Πηνελόπη για να πεισθεί ότι είναι αυτός και όχι κάποιος σωσίας του. Το βασίλειον του εκτείνετο στην Κεφαλληνία (η οποία τότε ονομάζετο Σάμη), στην Ζάκυνθο, Λευκάδα και στα παράλια της Ακαρνανίας . Τους κατοίκους αυτών των νησιών και περιοχών ονόμαζαν Κεφαλλήνες από τον μυθικόν βασιλιά  Κέφαλον [Ο Κέφαλος είναι γιός του Ερμή και της Έρσης και είναι αυτός που  έδιωξε τους γηγενείς Τηλεβόες από το νησί και εγκατέστησε τους Κεφαλλήνες ]
Ο Οδυσσεύς
Ο πολυμήχανος  χαρακτήρας του Οδυσσέως αποκαλύπτεται από τα εξής γεγονότα:

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

Ομηρικές Πύλες




Σύλλογος ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ, Ομηρική Πολιτεία:
ΟΜΗΡΙΚΑ  ΈΠΗ
6.00 μ.μ Β. Πελασγός Γούσιος:
 Η σημασία των Ομηρικών Επών στη
διαπαιδαγώγηση των Ελληνοπαίδων.

6.15 μ.μ Αστραία:
 Οι 4 χαρακτήρες "Πυλώνες" των Ομηρικών Επών, 
Αχιλλέας, Μενέλαος, Νέστωρ, Οδυσσέας. 
6.30μ.μ συζήτηση μέχρι τις 8

29 Μαρτίου 2014, 6-8 το απόγευμα

Θεσσαλονίκη, βασ.Ήρακλείου 28
(Άριστοτέλους), 2ος όρ.,γρ.11

Οι Θεματοφύλακες



ΟΙ 4 ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΟΜΗΡΙΚΏΝ ΕΠΩΝ
" όλοι για ένα και ένας για όλους"
Αχιλλέας, το θάρρος, η ανδρεία, η πολεμική αρετή
Μενέλαος, η μελέτη , η νηφαλιότητα, η φιλοσοφία
Νέστωρ, η επιστήμη , η έρευνα, η σοφία, η εμπειρία, η μέθοδος
Οδυσσέας, η πολύχρωμη  πολυμήχανη σκέψη, η στρατηγική

Το πορτραίτο του Μενελάου, ο πολεμιστής φύλακας στην Πύλη της Ανατολής
ΜΕΝΕΛΑΟΣ
Ο ξανθός ξιφοφόρος Μενέλαος
ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς, ὤρνυτ’ ἄρ’ ἐξ εὐνῆφι βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος εἵματα ἑσσάμενος, περὶ δὲ ξίφος ὀξὺ θέτ’ ὤμῳ, ποσσὶ δ’ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα, βῆ δ’ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο θεῷ ἐναλίγκιος ἄντην, 310

Σαν εφάνη πρωινή η Ανατολή με την ροδοδάκτυλη Ηώς αυγή στην “ κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν” δ Οδυσσείας στίχοι 1, πρόβαλε ο Μενέλαος όμοιος με θεό εξερχόμενος από τον θάλαμο του, φόρεσε τα καλά του πέδιλα στα λαμπερά του πόδια ,πέρασε το ξίφος στον ώμο του και με δυνατή βοή αυδή είπε στο Τηλέμαχο τον ανδρειωμένο ήρωα: Πες μου ειλικρινά νημερτές « δήμιον ἦ ἴδιον», για σένα ή του δήμου την υπόθεση ήλθες ες την θεία Λακεδαίμονα στης θάλασσας τα νώτα ;
Ποιος είναι ο Μενέλαος ο σύζυγος της Ελένης και γαμβρός του Διός;

Ο κυδάλιμος ένδοξος Μενέλαος είναι αυτός που μένει με τον λαό προσδίδοντας του σφρίγος ορμή και μένος , παρ΄ όλο τον ήπιο χαρακτήρα του « Ἀτρεΐδη Μενέλαε διοτρεφές, ὄρχαμε λαῶν» , τον αποκαλεί ο Τηλέμαχος. Θυμώνει όμως εξοργίζεται πολύ με αυτά που ο γιος του φίλου του, του εξιστορεί. Την μνηστηριακή κατάχρηση διαφθορά και διαπλοκή στο παλάτι της Ιθάκης από αγήνορες υπερφίαλους άντρες χωρίς καμία αιδώ και ντροπή.

Δεν είναι τόσο αλαζονικός όπως ο αδελφός του ο Αγαμέμνων που εμμένει καταστροφικά σε μία θέση και εμμονή, δεν είναι τόσο απόλυτος όπως ο ημίθεος Αχιλλέας . Μεγάλος πολεμιστής με μάρτυρες τον Οδυσσέα και τον Έκτορα μονομαχεί με τον Πάρη τον νικά , πληγώνεται όμως από Πάνδαρο, αυτόν που δέρνει τους πάντες και ο Μαχάων τον θεραπεύει παιανικώς αποτελεσματικά. Εκστρατεύει Ανατολικά για να φέρει πίσω την κλεμμένη Γνώση και Ομορφιά μόλις αντιληφθεί την μεγάλη ληστεία και κλοπή από τους Τρώες όλων των εποχών, τις τρόικες και όλα τα τρωκτικά. Συλλαμβάνει τον πρώτιστο Πρωτέα που γίνεται λιοντάρι δράκος δένδρο , νερό και φωτιά και πως να γυρίσει πίσω τον ερωτά. Γνωρίζει τον μεγάλο ουρανοκατέβατο ποταμό τον Νείλο και με το παλαιό του όνομα τον αποκαλεί, Αιγύπτιο κάτωθεν της Αιγηίδος να σταθεί ”Αἰγύπτοιο, διιπετέος ποταμοῖο”,473.

Ο Μενέλαος είναι το παιδί του λαού, διαλλακτικός συνεργάσιμος κοντά στον λαό αγαπητός και προσφιλής, χωρίς να καταντά λαϊκιστής γιατί είναι το καλύτερο παιδί του Ελληνικού λαού βγαλμένο από τα σπλάχνα του, έχει παντρευτεί την καλοσύνη και την όμορφη ανθρωπιά και στα Ηλύσια ηλεκτρομαγνητικά Πεδία με δροσερή Ζεφύρου αύρα την αιθερική του ζωή περνά “ἐς Ἠλύσιον πεδίον καὶ πείρατα γαίης ἀθάνατοι πέμψουσιν” στιχ 563.

Μενέλαος, ο αρχηγός βασιλιάς του Λακωνικού Λακεδαίμονος Λαού.

Είναι φίλος, σύντροφος και συμπολεμιστής του Οδυσσέα. Μαζί θα κλειστούν στον Δούρειο Ίππο και όταν η Ελένη θα κάνει τον γύρο τρεις φορές μιμούμενη τις φωνές των γυναικών τους, κανείς δεν θα ξεμυτίσει με αυστηρή την οδηγία του Οδυσσέα.
Στο παλάτι του, στην ατείχιστη πόλη της Σπάρτης, υποδέχεται τον γιο του με τιμές, τον αναγνωρίζει από το καθαρό και μεγάλο μέτωπο και το βλέμμα που του μοιάζει. Και όταν ο Τηλέμαχος ακούει τις ιστορίες της Τροίας και θλίβεται αγωνιά για την τύχη του πατέρα του η Ελένη με το νηπενθές που τους κερνάει θεραπεύει την καρδιά του και τις τραυματικές της παιδικής του ηλικίας, πληγές.
Ο Μενέλαος είναι μεγάλος πολεμιστής, που μένει κοντά στο λαό, μόνο που του κλέβουν πάντα την γυναίκα και το κάλος της γνώσης και οφείλει να
εκστρατεύσει ανατολικά για να φέρει πίσω την κλεμμένη ομορφιά.

Για την αγάπη της όμορφης κόρης του Διός
και ένα λευκό πουκάμισο φορεμένο με αξιοπρέπεια και τιμή,
ο Μενέλαος με τον κλέφτη και της φιλοξενίας καταχραστή
έξω από τα τείχη των Τρώων  κυνηγός του χρόνου μονομαχεί.

Ποιος είναι ο Νέστωρ ο Γερήνιος Ιππότης της Πύλου;
Ο Νέστωρ είναι φύλακας στην Πύλη Πύλο της Δύσης.
Οι πολεμιστές της Δύσης στην μαγική ώρα του δειλινού ανάμεσα σε δύο παράλληλους κόσμους ονειρευτές του χώρου, την σχισμή του, διαπερνούν και στην δεύτερη προσοχή περνούν.

 Ο σιωπηλός μάρτυς, όλων των γεγονότων του πνεύματος,
ο γέρος που νεύει με νεύματα καθόλου φλύαρα για την σιωπηλή γνώση,
 δεν ομιλεί και ατέλειωτα για την σιωπή.Είναι πιο απρόσιτος από το καλό παιδί του λαού, τον Μενέλαο γιατί την Πύλη της Δύσης στην Πύλο φρουρεί με την σοφή λογική.
Και η γυναίκα του η Ευρυδίκη, Αναξίβια παραμένει σύζυγος ,βασίλισσα σωστή.
Ορθολογιστής, αριστοτελιστής, επιστήμων,ή δονχουανιστής σαμανιστής ρήτωρ γλυκομίλητος, συνδυάζει σοφά την φυσική και την εξήγηση της πλατωνικής την μεταφυσική με σπονδές στο Ποσειδώνα και σε αιγιαλό εκατόμβης μακρύ. Του Αγαμέμνονα και Αχιλλέα σεβάσμιος συμφιλιωτής.
Ο Τηλέμαχος, περνά δυο φορές από την θέση της αντίληψης ,
του συμπολεμιστή του πατέρα του, στον δρόμο για την Σπάρτη
κατόπιν συμβουλής της Αθηνάς που τον συνοδεύει ,ως Μέντωρ.
Η κόρη του η Πολύκαστη ,τον γιο του Οδυσσέα σε λουτρό τον βοηθά να καθαριστεί.
Λούζει τον Τηλέμαχο, τον αλείφει με λάδι και να ντύνει με όμορφα ρούχα, χλαμύδα και χιτώνα. Μαζί του ο Πεισίστρατος ο μικρότερος γιος του, ταξιδεύει σε άρμα για το παλάτι της Σπάρτης και στην επιστροφή για την Ιθάκη, ο Θεοκλύμενος ο μάντης του Απόλλωνα, τον ακολουθεί προφητεύοντας την μνηστηροσφαγή.
Εργάζεται πίσω τα φώτα, διακρίνοντας στο σκοτάδι μετά την Δύση του Ηλίου, πίσω από την δημοσιότητα και την σκηνή, σεμνά ,αθόρυβα σκληρά και μεθοδικά, αφανείς ήρωες , χωρίς πολλές επιδείξεις και αυτοπροβολές.
Αφουκράζεται την καρδιά του Τηλέμαχου που για τον πατέρα του ψάχνει και αγωνιά.
Με την κύρια ιδιότητα προσήλωσης στον Σκοπό και την λειτουργία ενός εργαστηρίου, την οργανωτική.
Την διαύγεια την υπερβολική, σαν εχθρό της γνώσης κατατροπώνουν, την υπεροπτική.
Ο Νέστωρ ο Γερήνιος , ανδρείος πολεμιστής του πνεύματος και της ορθής σοφίας την Πύλη της Δύσης άγρυπνα φρουρεί και δια τον ορθό Λόγο όταν χρειάζεται , ομιλεί.

Ποιος είναι  ο Αχιλλέας φρουρός στην Πύλη του Βορρά;

Βορράς ! Ο δύσκολος άνεμος. Η δράση και η ισχύς!
Κυριάρχη ιδιότητα και θεϊκή λειτουργία, η διάβαση από την πύλη αυτή, των θνητών.
Η σκληρή ώρα του μεσημεριού και οι Πράξεις των πολεμιστών σε υλοποιητική εφαρμογή.
Ο Ήλιος στο ζενίθ να καίει και να πυρπολεί κοιμισμένες συνειδήσεις και κοιμισμένες βασιλοπούλες παθιασμένα να φιλεί!
Ο υπερβόρειος Αχιλλέας και Αλέξανδρος το ακριβές αντίγραφο του, ο μέγας εκπολιτιστής!
Οι Βόρειοι πολεμιστές είναι φιλόδοξοι σε επιθετική πολιτική ,
ως την καλύτερη άμυνα και γραμμή.
Αδιάλλακτοι σε θυμό και οργή φοβερή.
Καθόλου μετριοπαθείς και διπλωματικοί, υπεράνω όλων η τιμή και η πατρίς.
Δεν πιάνουν ψιλή κουβεντούλα , ούτε συζήτηση με τον Δαρείο διαλογικής υφής. Λίγα λόγια, τα απαραίτητα και έργα πολλά.
Τα υπόλοιπα είναι περιττά.
Είναι πάντα στην πρώτη γραμμή και μάχονται με ασυγκράτητοι ορμή. Στις υπερβολές τους έχουμε κορώνες υπερβολικά εθνικιστικές και γίνονται τρωτοί.
Αν ο Μενέλαος πρέπει να νικήσει τον φόβο , σαν τον πρώτο εχθρό της γνώσης και τους μικρούς τυράννους του οίκτου και του αυτοοίκτου,
ο Αχιλλέας πρέπει να αναμετρηθει με την δύναμη
και η άλλη πλευρά του Αγαμέμνονα “τυράννου ” στην μήνι του να μην αναδυθεί.
Οπωσδήποτε οι γάμοι με την Ιφιγένεια να τελεστούν και οι ορμέφυτες δυναμικές ορμές αρμονικά στην σωστή κατεύθυνση να διοχετευθούν. Ο Ταύρος να μην σφαγιασθεί ούτε ο Κριός να θυσιαστεί.
Η Λεοντή κατάλληλα να φορεθεί.Ο Οδυσσέας συνομιλεί με τον Αχιλλέα στην κάθοδο του στην Άδη και πολλά συνειδητοποιεί από τον διάλογο αυτό .
Τα όπλα του Αχιλλέα στην μονομαχία με τον Αίαντα κατακτά και φυλά στο νου του προσεχτικά.
Ο Αχιλλέας , μέγας πολεμιστής φύλακας  στην Πύλη του Βορρά , αμείλικτος κυνηγός, τον τροχό του χρόνου από το κέντρο του κόσμου ενεργοποιεί την κατάλληλη ώρα και στιγμή.

Ποιος είναι ο Οδυσσέας που έρχεται ΝΟΤΟΘΕΝ;
Ο Νότος!Ο Οδυσσέας είναι πολεμιστής φύλακας  στην Πύλη του Νότου.
Οι Πολεμιστές του Νότου, επωάζουν ένα Έρωτα Φάνητα Ωόν ,ακόμη και στην παγωνιά του χειμώνα σε Αλκυονίδες ημέρες τον καιρόν. Το φροντίζουν, το προστατεύουν, το ανατρέφουν , το διατρέφουν, το κυοφορούν γιατί βαθιά, σταθερά το αγαπούν.
Χορεύουν μαζί του και του τραγουδούν.
Είτε μιλούν, είτε σιωπούν, όλος ο χώρος γύρω τους διαποτίζεται από μια αύρα Απολλώνιας ζεστασιάς, εκτυφλωτική και ο χρόνος από μια Διονυσιακή οκτάβα μουσικής, υπερβατική.
Συνδέουν, ζευγαρώνουν το "ναγουάλ με το τονάλ", ενέργεια και ύλη και είναι πραγματικοί δημιουργοί.
Με το άψογον των «μη πράξεων» τους, καλούν το πνεύμα να εμφανισθεί στην μεγάλη του κόσμου την σκηνή ,κυνηγοί και ονειρευτές αποτελεσματικοί.
Ο δισέγγονος του Ερμή, έρχεται από τον Νότο, την Κρήτη όπως δηλώνει στην Πηνελόπη σε μια ιστορία μισή αλήθεια και μισή ψέματα , μεγάλος παραμυθάς ,που εξιστορεί. Τυλιγμένος σε μια κόκκινη χλαίνη και στην ζεστασιά μιας νύχτας με την προστατευτική την προβιά στο παλάτι που ξενυχτά. Παρ όλο που έχει ξαναχρησιμοποιήσει την ενδυμασία προβάτου στου Κύκλωπα την σπηλιά, απέχει πολύ από την νοοτροπία αυτή του «αμνού». Δεν είναι τόσο καλό παιδί όσο ο Μενέλαος ο μετριοπαθής, δεν είναι τόσο απρόσιτος όσο ο Νέστωρ ο παρατηρητής, δεν είναι τόσο ημίθεος όσο ο Αχιλλέας ο μέγας κατακτητής. Ο Οδυσσέας είναι ένας άνθρωπος της γνώσης, ένας περιπετειώδης εξερευνητής. Με κύρια ιδιότητα το θάρρος και την ακαταπόνητη θαυμαστή λειτουργία ποτέ να μην παραιτείται και υποχωρεί ,ακόμη και αν όλοι οι σύντροφοι έχουν χαθεί, θα συνεχίσει μόνος την επιστροφή.
Με λάθη, με πάθη, λάτρης της περιπέτειας , των εντόνων καταστάσεων των αξιοθαύμαστων ελιγμών , ενεργειακών πιδάκων ανατρεπτικών, ακούραστος ταξιδευτής. Καθόλου χλιαρός , πολύ ψυχρός και πολύ καυτός, παίρνει μέρος σε όλα μέσα στην ζωή και περνάει απ όλα με τόλμη θαυμαστή. Η περιέργεια του τον βάζει σε μεγάλους μπελάδες ,το κοσμοπολίτικο πνεύμα του τον οδηγεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του να καταγράφει και να χαρτογραφεί.
Είναι όμως αυτός που μπορεί να ολοκληρώσει και να τελειώσει μια δουλειά και μια αποστολή όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν παραιτηθεί.
Ο Οδυσσέας, εγγονός του Αυτόλυκου, έχει την ζεστασιά του Νότου, το μυαλό ,το νου τον ερωτικό, του Διός,την γοητεία του , στις πολλαπλές ερωτικές του περιπέτειες συλλήψεις που ζευγαρώνει και διαιρεί, την ευγλωττία του Ερμή, την ερμηνεία του και τα σκανδαλιάρικα ψέματα του.
Είναι μπερδεμένος στο συναίσθημα του Ποσειδώνα μέχρι το νερό των Νίπτρων να απεγκλωβιστεί, έχει την γνώση του Πλούτωνα μετά την συνομιλία του με τον μάντη τον Τειρεσία στον Άδη και τις οδηγίες του για το πώς θα πορευθεί Στο τέλος το τόξο του Απόλλωνα πιάνει για να ευθυγραμμίσει τα ενεργειακά κέντρα των σφαιρών σε νησί ευθύ. Μαζί του κουβαλάει πάντα την καρδιά του Τηλέμαχου, τον κόσμο να θαυμάζει και να απορεί και τα ρούχα που του έχει δώσει η Πηνελόπη με γερή την αρματωσιά της αγάπης να κρατεί.
Ο Οδυσσέας είναι ένας πολυμήχανος , πολύστροφος πολεμιστής με ειδική πάστα και ενεργειακή δομή, νικά τα γηρατειά, πετά τα κουρέλια και την ζητιανιά, τον τέταρτο εχθρό της γνώσης μέσω της ανακεφαλαιωτικής διαδικασίας στριμώχνει σε μια ανατροπή της σκέψης στο ασύλληπτο. Σε προσωπικό, εθνικό και συλλογικό επίπεδο, στα ίχνη ενός Ποιητή  Ομήρου, στην άκρη της θαλπωρής ενός ονείρου, στο κάθετο άξονα,
Ήλιος του μεσονυκτίου ,σφυρίζοντας από τρεις φορές, σε αμαξοστοιχία εξπρές, στις τέσσερις διευθύνσεις του ορίζοντα που κυκλώνει και τον διαπερνά.
Αυτός ο αξιοθαύμαστος άνθρωπος της Μνήμης, που ποτέ εκεί που θέλει και πρέπει να φθάσει δεν ξεχνά...
Γιατί πάντα την γερή αρματωσιά μιας αγάπης φορά.
Σε χρώμα πορφυρό αλουργίδος
 Αστραία

Ομιλία στον σύλλογο ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ


Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Η Λάμψη του Ομήρου


ΣΕ ΜΙΑ  ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ

Η Κυριακή που μας πέρασε 9 Μαρτίου του 2014  είχε ξεκινήσει με μουντό καιρό. Αυτό δεν εμπόδισε μία ομάδα ανθρώπων, να μαζευτούν στην Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην περιοχή ΦΙΞ για να συζητήσουν περί της Ομηρικής Πολιτείας και του έργου του Θείου Ομήρου.

Οι οιωνοσκόποι δεν έχασαν την ευκαιρία να εντοπίσουν το σημάδι που ξεπρόβαλε στον ορίζοντα. Το φως του Ομήρου που λάμπει ανά τους αιώνες σε όλη την Οικουμένη, έκανε την εμφάνισή του και μία απότομη λιακάδα παρουσιάστηκε στον ουρανό, όπου και κράτησε μέχρι να αποσυρθεί ο ήλιος, για να δώσει την σκυτάλη του, στην νύχτα.

Η διαδικασία ξεκίνησε με τις συστάσεις, με κουβεντούλα σχετικά με την προοπτική της Πολιτείας, με ζητήματα της εκπαίδευσης και με την προσπάθεια προώθησης και μελέτης του Ομήρου.

Αφού πέρασε αυτό το "προπαρασκευαστικό" στάδιο, κατευθυνθήκαμε στην αίθουσα που είχε παραχωρηθεί για να ξεκινήσει το περιεχόμενο της συνάντησης.

Ανοίχτηκε η Ομήρου Ιλιάδα (σε δύο μεταφράσεις) ταυτόχρονα με ένα Ομηρικό λεξικό για τυχόν απορίες και η ανάγνωση της πρώτης ραψωδίας ξεκίνησε με συμμετοχή όλων των παρευρισκομένων. Αφού ολοκληρώθηκε αυτή η διαδικασία, δεν άργησε να αρχίσει η ευρύτερη ανάλυση σχετικά την μελέτη που πραγματοποιήθηκε και να βουτήξουμε στα "νερά" της αποκρυπτογράφησης και ερμηνείας του έργου, των προσώπων και του τι αντιπροσωπεύει το καθένα από αυτά, φέρνοντας αυτά τα δεδομένα και στο σήμερα για να δούμε τις διδαχές και το "προφητικό" υπόβαθρο του Ομήρου στο σήμερα, καθώς υπάρχουν πολλές αντιστοιχίες με αυτό.

Όταν ένας από την παρέα κοίταξε το ρολόι του, είχε διαπιστώσει προς έκπληξη του (και όλων γύρω από τα τραπέζια, όταν αναφέρθηκε το γεγονός) πως είχαν περάσει ήδη 3 ώρες αναλύσεων. Η διακοπή για την πρώτη μελέτη ήταν ακαριαία, αλλά η συνάντηση δεν τελείωσε τόσο απότομα και άδοξα. Η πρόταση να συνεχίσουμε σε καφέ - μπαρ, στέφθηκε με θετικές απαντήσεις και η κατεύθυνση όλων ήταν προς την ανατολική Θεσσαλονίκη, αυτή την φορά.

Μετά τις απαραίτητες παραγγελίες στο μαγαζί, η συνέχιση των αναλύσεων της μελέτης που είχε προηγηθεί, ήταν κάτι δεδομένο. Αναλύσεις, αποκωδικοποιήσεις, προτάσεις, συνδυασμοί, ήταν αυτονόητα.

Το τέλος της συνάντησης έφερε το τυχαίο γεγονός να μας δώσει και στο μαγαζί ένα τρίωρο ουσιαστικής και ενδιαφέρουσας συζήτησης και από της 4 το μεσημέρι που βρεθήκαμε, καταφέραμε να χωρίσουμε στις 10 το βράδυ, με εκ νέου ραντεβού σε δύο Κυριακές (23 Μαρτίου 2014).

Η Ομηρική Πολιτεία θεμελιώθηκε.

Άρθρο  που έγραψε η  Μυθική Αναζήτηση για την Ομηρική Πολιτεία

Η  Μυθική Αναζήτηση