Τα Ομηρικά Έπη ως μέθοδος αυτοπραγμάτωσης

10. Ο Καιρός του Τόξου

Τα Ομηρικά Έπη είναι ένα συγκλονιστικό εγχειρίδιο με οδηγίες επιβίωσης για κάθε άνθρωπο που θέλει να κάνει το ταξίδι του Οδυσσέα και μέσα από αυτό να μάθει τον κόσμο, να κατανοήσει τον κόσμο και τον εαυτό του  με μία διαδικασία διαλεκτικής αλληλεπίδρασης.

 Τα Ομηρικά Έπη, δεν είναι μόνο μία μέθοδος αυτοπραγμάτωσης που θα οδηγούσε σε μία ασκητική αποχή από τα κοινωνικά προβλήματα, το κοινωνικό γίγνεσθαι με μία διαρκή ομφαλοσκόπηση στον καναπέ ενός ψυχολόγου ή  κάτω από το καλυμμαύχι ενός παπά και θα ζητούσε συγχώρεση για τις αμαρτίες του.

 Είναι πέρα από αυτά και, πολύ περισσότερο από αυτά που πάσχουν, από μία εγωμανία και ένα  εγωκεντρισμό στα θέματα τα βασικά, γιατί είναι πολύ πρακτικά  "στο εδώ και τώρα". Όχι στον  αφύσικο μοναχισμό  και σε κάποιο παράδεισο έξω από τη ζωή,  αφιερωμένο στο Θεό.  Δεν έχει ανάγκη κανείς  θεός από τις αφιερώσεις μας, αλίμονο, αν τις είχε ανάγκη,  τι θεός θα ήταν, ... Γεννηθήκαμε για να ζήσουμε αυτή τη ζωή και να την περπατήσουμε  όρθιοι γενναίοι και δυνατοί.  Και, όχι φυσικά να βουλιάξουμε  στις ατελείωτες ψυχολογικές αναλύσεις με τη βοήθεια ψυχολόγων που δεν είναι και το καλύτερο παράδειγμα προσωπικής ζωής.  Όλο λόγια είναι και καθόλου έργα. Ο καλός ψυχολόγος, ο καλός παπάς σε μια επίσκεψη θα σου πει αυτό που χρειάζεται να κάνεις. Δεν θα χρειαστείς δεύτερη, ακόμη και ο καλός γιατρός. Οι πολλές και συνεχείς επισκέψεις, αποδεικνύουν την εξάρτηση σου και την ανικανότητα των συνέδρων να λύσουν το πρόβλημα σου, βοηθώντας την τσεπη τους.

Έχετε ακούσει σε κανένα ψυχολόγο να σας πει να μάθετε λίγη ιστορία, λίγη φυσική, που και ο ίδιος αγνοεί; Έχετε ακούσει από κανέναν παπά θα σας συμβουλέψει να μάθετε και λίγο μαθηματικά για να μπορείτε να κατανοήσετε μία πρόταση λογική στα βασικά; Με την Βίβλο δεν  μπορείτε να πάτε και πολύ μακριά..... δεν υπάρχει ούτε μια λέξη που να εξυμνεί την ανθρώπινη έμφυτη ευφυία, μόνο υπακοή και δουλεία. Αυτό  τους συμφέρει.

 Δεν θα στο πουν ποτέ, γιατί συντηρούν ένα πλήθος ανεύθυνων ανθρώπων,  που απλώς τους χαϊδεύουν τα αυτιά με μία πελατεία που τους βολεύει αρκετά.Τα Ομηρικά Έπη δεν είναι η εύκολη λύση των παπάδων και των ψυχολόγων, είναι  "υπεύθυνη λύση"  ενός ανθρώπου που αναλαμβάνει την ευθύνη της ύπαρξης του και της ζωής του, να την περπατήσει σε αυτή τη γη. Αν οι παπάδες και  οι ψυχολόγοι ήταν καλοί και σωστοί, το πρόβλημά σου θα είχε λυθεί με την πρώτη συνεδρία και δεν θα χρειαζόσουν ατελείωτες επισκέψεις και συνεδρίες, γι αυτό που δεν θα τολμήσουν να σου πουν  ποτέ.  Σε βλέπουν σαν πελάτη τους και   σου χαιδεύουν τα αυτιά.  Σε κρατούν σε μια βολική  ημιμάθεια, στο  "αναλυσέ το" ξανά και ξανα. Κάνουν, αυτά τα κακομαθημένα ανώριμα  παιδιά. Λείπει το βασικό.  Η ευθύνη και, σου αρέσει να την μεταθέτεις  κάπου αλλού κάπου και κάποτε.

 Στα Ομηρικά Έπη, όμως, όλοι είναι υπεύθυνοι για τη ζωή τους τα λάθη τους τα σωστά και τις επιλογές τους και αυτό είναι το πρώτο, που μας διδάσκουν τα ΈΠΗ  αυτά. τα ηρωικά. Ένα Ηρωικό τρόπο ζωής.

 Τα Ομηρικά Έπη είναι το ταξίδι ενός ευφυούς ανθρώπου, τολμηρού γενναίου περιπετειώδες που θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του μέσα από ένα κοινωνικό γίγνεσθαι,  περνώντας μέσα από όλα και μη μένοντας πουθενά. Που τα έβαλε ακόμη και με ένα μεγάλο θεό, τον Ποσειδώνα, ένας απλός θνητός γιατί δεν  μπορεί να ζει, γονατιστός της Γερακίνας, ο  γιος.

 Ο Οδυσσέας έχει τη δική του ηθική, τους δικούς του κανόνες,  είναι μέσα στο σύστημα, insider, μπαίνει  μέσα στο Δούρειο Ίππο,  μπαίνει μέσα στο παλάτι της Ιθάκης, αλλά ταυτόχρονα είναι και έξω από αυτό, outsider γιατί είναι έξω από την επιρροή της κοινωνικής της εκάστοτε κοινωνικής διαμόρφωσης και του εκάστοτε Matrix.

 Αν δεν ήταν έτσι, δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα και δεν θα μπορούσε να γνωρίσει τίποτα. Θα είχε απορροφηθεί από τα συστήματα εξουσίας και θα ειχε συμβιβαστεί με μια θεσούλα και μια κοιλίτσα στρογγυλή και θα έκανε φιλολογικές αναλύσεις των Επών στο  απλό επίπεδο της   ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑΣ πληροφορίας. Δεν είναι κακό, αλλά, δεν είναι αρκετό.

Τα Ομηρικά Έπη είναι ατίθασα τολμηρά ,δεν σου χρυσώνουν το  χάπι, δεν σου χαρίζονται . Είναι Δένδρο ΦΩΤΙΑ. Είναι το ΔΕΝΔΡΟ που έφτιαξε ο Οδυσσέας με τα χέρια του. Κρατούν ένα ΤΟΞΟ και έχουν ένα ευθύ  ΒΕΛΟΣ για τον καθενα που τα πλησιάζει  ιδιοτελώς και πονηρά. Είναι κλειδωμένα, έχει φροντίσει ο Ποιητής για αυτό που τα συνέθεσε και τραγούδησε  και  το ΚΛΕΙΔΙ το κρατά η Πηνελόπη στο θησαυροφυλάκιο του παλατιού και τα ανώτερα δωματια του ΝΟΥ. Θα πρέπει να ανεβείς εκεί για να το πάρεις και να αποδείξεις ότι είσαι αυτός που έχεις την κάνει όλη την διαδρομή με τους αξιοσημείωτους Σταθμούς, σε πορεία ζωής συνεπή.

Άμα τη ενηλικίωση σου, θα πρέπει να κάνεις το ταξίδι στην Τροία, θα πρέπει να πάρεις τη δική σου προσωπική Τροία  και να  την κατακτήσεις  για τα χρειώδη  και τα βασικά.  Χωρίς να πάρεις την ΤΡΟΙΑ  δεν έχει επιστροφή, δεν έχει ταξίδι και καμιά Ιθάκη δεν θα σε  καρτερεί..

 Η Τροία πέφτει δύσκολα, γιατί η Τροία είναι  οι κατ΄εξοχήν "Κανόνες " του Συστήματος.  Είναι οι πλούσιοι  με λεφτά κλεμμένα, που χτίζουν τα τείχη της Τροίας, τα ψηλα  και σου κλέβουν τα υλικά τα βασικά αγαθά. Δεν έχεις πολλές λύσεις, σε ένα καπιταλιστικό κομμουνιστικό  φεουδαρχικό  χριστιανικό   ή αυτοκρατορικό σύστημα. Στην ουσία, παλιά, δεν είχες καμιά. Οι βασιλιάδες οι αυτοκράτορες οι φεουδάρχες και οι  πατριάρχες της θεοκρατίας  οι αρχιτέκτονες των ΤΕΙΧΩΝ δεν θα σου επέτρεπαν  ποτέ να τους αμφισβητήσεις,, ούτε  καν να πλησιάσεις.  Είχανε το χέρι, είχανε το πεπόνι ,είχανε και το μαχαίρι και κάνανε ότι θέλαν. Ευτυχώς τώρα αλλάξανε οι παντοδυναμίες τους και  μπορούμε να προχωρήσουμε  μπροστά.

 Άμα πάρεις την Τροία, δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά σου, σαν  τους δρόμους του Ηρακλή, ο ένας της Αρετής και ο άλλος, της Κακίας. Άμα δεν κατανοείς και δεν ξέρεις ιστορία και τα βασικά συστήματα της εξουσίας πως σε  κυβερνούν  και πως σε  χειραγωγούν, βήμα δεν μπορείς να κάνεις μετά. Ξεκίνα από τα βασικά και μην παπαγαλίζει αρχαία ρητά, να τα  εφαρμόζεις κιόλας.

 Αν πάρεις την Τροία και αρχίζουν να σου αρέσουν τα λεφτά ,η μαλθακότητα, θα  αρχίσεις να μοιάζεις  με αυτό  που πολέμησες και γκρέμισες.  Θα αρχίσεις να χτίζεις βίλες και επαύλεις με κάμερες και φύλακες ασφαλείας θα   αποκτήσεις γούστα  "ακριβά" φθηναίνοντας,  θα κυκλοφορείς με ακριβά αυτοκίνητα, πτωχαίνοντας σε συνείδηση και να γίνεσαι πρόεδρος και γραμματέας Τρωικών  Οργανισμών.  Θα αρχίσεις να γίνεσαι ένας Τρώας ένα τρωκτικό που ροκανίζει τη ζωή των άλλων  κλέβοντας τον μόχθο τους και θα κλειστείς στα ΤΕΙΧΗ  σου, ούτε που θα να ακούσεις τον ήχο  που τα κτίζανε 

Το να φύγεις, από μία βολεμένη θέση, που με πολύ κόπο κατέκτησες και να ξεκινήσεις ένα ταξίδι στο Άγνωστο, είναι μία πολύ μεγάλη απόφαση. Είναι μία απόφαση ηρωική και δεν έχεις καμία εγγύηση ότι το ταξίδι αυτό θα σε βγάλει σε στεριά ασφαλή.

 Λίγοι το αποτολμούν και με αυτούς τους λίγους, ο κόσμος συνεχίζει να εξελίσσεται γιατί εξελίσσουν μία συνείδηση ηρωική. Οι υπόλοιποι ζουν την ήσυχη ζωή της σαραντοπαδαρούσας, έρποντας στη γη.

 Σε αυτό το ταξίδι το μεγάλο το μακρύ, τις περισσότερες φορές θα είσαι μόνος και αυτό είναι το πιο δύσκολο αλλά αυτή η μοναξιά να σε οδηγήσει και σε μία αυτογνωσία βαθιά.

 Όταν φτάσεις στην Ιθάκη θα βρεθείς με λίγους Και θα δεις ένα  "νησί "  υλικά  πνευματικά λεηλατημένο ενεργειακά  ηθικά από πολλούς.

 Δύο σκέψεις θα περάσουμε  από το μυαλό σου.

 Να φύγεις ξανά, με το ίδιο πλοίο,  όπως όπως ήρθες και, το πολύ-πολύ να πάρεις και δυο-τρεις δικούς μου ανθρώπους και να μην επιστρέψεις ποτέ ξανά, σε αυτή την κατάντια  την άδεια ζωή, την ανοησία την απανθρωπιά.

Είναι η εύκολη λύση

 Να φύγεις και να πας πού;  Όπου και να πας, αυτή η πόλη, αυτή η κατεστραμμένη πόλη και Πολιτεία της Ιθάκης, αυτό το νησί, θα σε ακολουθεί παντού σε όλη τη γη, σε μία  ζωή χαλασμένη. 

 θα μείνεις

 Θα μείνεις και θα κάνεις τι;

Οι Μνηστήρες είναι πολλοί. Και δεν είναι μόνο αυτοί, είναι ο Ίρος, οι δούλες οι δούλοι και ο Μελάνθιος. Είναι πολλοί μέσα και έξω μέσα και έξω σου.  Είναι και οι σύντροφοι σου οι παλιοί, που έχουνε βολευτεί με κάποια θεσούλα, παπάδες και κομματικοί αρχηγοί, τρώνε και πίνουν από το βράδυ ως το πρωί.

Τα Ομηρικά έπη δεν είναι μόνο μία μέθοδο αυτοπραγμάτωσης με ατέλειωτες ομφαλοσκοπήσεις μιας μίζερης συνηθισμένης  ζωής, ούτε μία φιλολογική ανάλυση εφησυχασμένης  συνείδησης μικροαστικής και Λαιστρυγόνων καθηγητών που  "σκοτώνουν τον Όμηρο", διυλίζοντας τον κώνωπα  στο γερούντιο, σε μία συνεχή παραφιλογία και ποτέ δεν μιλούν για την ΟΥΣΙΑ.

 Τα Ομηρικά Έπη είναι  "μία πολιτική πράξη"  παρέμβαση δυναμικής.  Γιατί βάζουν  το άτομο σε μία  κοινωνική  αλληλεπίδραση σημαντική. Επειδή ακριβώς, απευθύνονται στο άτομο με  την ευθύνη  της ύπαρξή του σε μία κοινωνία πολιτών με  την κοινωνική συμμετοχή.

 Ο Όμηρος, ήταν  ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ  για την εποχή του και αποτέλεσε το θεμέλιο για μία  ΝΟΗΜΟΝΑ κοινωνία που θα εξελιχθεί με Φαιά Ουσία κε κέντρο τον άνθρωπο. Ο Τηλέμαχος επιστρέφει με το πλοίο του Νοήμονος.

 Γιατί ο Όμηρος μιλάει για τον άνθρωπο για τους αγώνες του και τις περιπέτειες του για τα λάθη του για τη νίκη του.

 Δεν μιλάει για τους θεούς, οι θεοί έχουν τα προβλήματά τους, πότε είναι υπέρ, πότε κατά, και αυτή είναι μεγάλη διαφορά από όλα τα βιβλία τα θεολογικά και τα θεοκρατικά.

 Ο Οδυσσέας δεν είναι ο παπάς  που θα  δοξάζει τον Θεό από το βράδυ έως το πρωί, σαν βοσκός της Λεμουρίας με το κοπάδι του.  Τόλμησε να τα βάλει με  ένα θεό, αδερφό του  Διός. Ο Οδυσσέας έχει τη δική του ηθική και αισθητική αλλά ,ξέρεις ότι μπορείς να βασιστείς  σε αυτόν, δεν θα σε προδώσει ποτέ, ουτε αυτό που αγαπά. 

Ο Οδυσσέας δεν είναι ο άνθρωπος που θα γινόταν ο γαμπρός του Αλκίνοου και να παντρευτεί την νεαρή κόρη  του και να αράξει σε ένα αστικό κοινοβούλιο  σώγαμπρος, να πίνει και να τρώει σε χλιδάτη ζωή.

 Ο Οδυσσέας δεν είναι ο άνδρας που θα καθίσει στο σπίτι με την ρόμπα και τις παντόφλες, να αρχίσει να κυνηγάει τις δούλες στο κελάρι,  να παίζει τζόγο με τον Αντίνοο , να  στείλει τον γιο του να πολεμήσει και την  Πηνελόπη να του φέρει λεφτά, να καλοπερνά και μετά να παραπονείται για τον φενιμισμό υποκριτικά.

 Θα πάει ο ίδιος.

 Ο Οδυσσέας  δεν θα επιβάλει τη θέλησή του στην Πηνελόπη γυρίζοντας με την παλλακίδα και λέγοντας  "δοξάστε με " σαν Αγαμέμνων.

 Θα διερευνήσει θα ανιχνεύσει την πραγματική θέληση και επιθυμία της Πηνελόπης και θα τη σεβαστεί , όποια και να είναι αυτή. Ο  Οδυσσέας δεν είναι ο άνδρας που θα καταδεχθεί να βιάσει μία γυναίκα ή να  εκβιάσει ποια γυναίκα, ακόμη και αν η σύζυγος του.

 Γιατί ο Οδυσσέας είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος και θέλει και οι άνθρωποι κοντά του να είναι ελεύθεροι και αυτοί ειδικά οι άνθρωποι που αγαπάει πολύ.

 Κοντολογίς ο Οδυσσέας είναι  "ο εγκληματίας  της σκέψης "  και για αυτό κυνηγήθηκε από την αστυνομία της Σκέψης, γιατί τόλμησε να σκεφτεί, τολμάει να ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ,  κόντρα στο αδύνατον. 

Λίγοι είναι οι  Οδυσσείς, αλλά για αυτούς τους λίγους, αξίζει ο κόσμος να ζείς.

 Τα Ομηρικά έπη είναι πολιτική πράξη , είναι μια  " Ένοπλη Επανάσταση " μόνο που αυτή την φορά τα ΟΠΛΑ είναι πνευματικά και είναι οι Λέξεις και τα ΟΝΟΜΑΤΑ των Ομηρικών Επών, ισχυρά και ακατανίκητα. Βρίσκουν ακριβώς τον Στόχο τους όταν εκφωνούνται γιατί έχουν ζυμωθεί με την πρόθεση του αγορευτή ποιητή.

Γιατί είναι, μία επανάσταση κβαντικής αλλαγής  με  στόχο  το κέντρο του Ήλιου   σε συνείδηση  αλουργίδας φασμανταγορική 

 Ας συμμετέχουμε όλοι σε αυτά  για έναν καλύτερο κόσμο καθαρό και ένα  εύνομο  ΝΗΣΙ, την Ελλάδα μας που μπαίνει στην καινούργια εποχή με μια πρόταση για την ανθρωπότητα, καινοφανή!

Αστραία

 

5. Θέση Τόξου Φ

Nicolas-André Monsiau
1791

Ποιος ήταν ο  Όμηρος; Τι ήταν; Ένας  ή πολλοί; Έγραψε ή μίλησε;

Ίσως να μη το μάθουμε ποτέ, ίσως και να μην έχει και σημασία  για εκείνον  που καταλαβαίνει. Σημασία έχει το έργο του. Τα ΟΜΗΡΙΚΑ ΈΠΗ. Το Δώρο του Πνεύματος στην όρθια  ελεύθερη ανθρωπότητα.

Ο άνθρωπος είναι    ένας,  σαν μία  ενότητα όταν γνωρίσει τον εαυτόν του συνειδητά, αλλά   τα στρώματα    του υποσυνείδητου πολλά, τουλάχιστον τα 8/9 ενός βυθισμένου  παγόβουνου που κινείται πλέει στης κοσμικής αντίληψης τα νερά. Προφανώς μίλησε την Εποχή που οι ΛΕΞΕΙΣ είχαν  όλη την αξία τους και ολόκληρη την δύναμη τους  γιατί ήταν ένας Άνθρωπος της Γνώσης. Την Εποχή που Δημιουργούσαν τον κόσμο μαζί με τον Λόγο. Την Εποχή εκείνη ο Ήχος των Λέξεων έγραφε την Ιστορία του Κόσμου σκιαγραφώντας τον χαρακτήρα  και τα δώματα του ανακτόρου του ανθρώπινου Νου, μυαλού και της Ψυχής. Στον επόμενο τόνο θάρχιζε ο Χορός  του ομηρικού  ζεύγους της ύλης και τηs ενέργειας στην έννοια και λογικής τους, στο αρσενικό και  το θηλυκό, το – και το +, στην νύκτα και την ημέρα, στην  Άρτεμη Σελήνη και τον Ήλιο Απόλλωνα. Στην ροή στου Ηριδανού στο ποτάμι του  ρεύματος του ηλεκτρονικού. Όταν οι ΛΕΞΕΙΣ είναι ζωντανές  είναι και αποτελεσματικές και είναι τα  όπλα ενός  σαϊτευτή και μιλούν πιο δυνατά και από τις σφαίρες γιατί  είναι ΤΟΞΑ και ΒΕΛΗ και έχουν σμιλευτεί  με φωτιά νερό αέρα γη στη αιθερική πεμπτουσία του πολεμιστή.

 Ποιος είναι ο Πρωταγωνιστής των Ομηρικών Επών;
Ο Οδυσσέας!
Ο πολυμήχανος νους των Ελλήνων!
Η πολύπλευρη σκέψη τους, ορθή και πλάγια κάθετη και οριζόντια!

Ο Όμηρος τον φωτίζει οριζόντια και πλάγια στην Ιλιάδα και τον ανυψώνει κάθετα και ορθά στην Οδύσσεια που του αφιερώνει.Ο πολύπλοκος χαρακτήρας του Οδυσσέα, η ιδιαίτερη προσωπικότητα του και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του εκφράζουν απόλυτα τον Ελληνικό νου και το Ελληνικό Πνεύμα πρωτογενώς και πρωταρχικώς και μόνο έτσι και από αυτό μπορεί να κατανοηθεί. Ο Οδυσσέας είναι πρακτικός τύπος, της άμεσης εφαρμογής, της εμπειρίας, λατρεύει τις αυτοσχεδιαστικές « πατέντες» παραμένοντας ένα άπιαστος μποέμ  ελεύθερος κυνηγός. Δεν διακατέχεται από ηρωικά σύνδρομα και ηγεμονικές θέσεις και ουδεμία σχέση έχει με την λογική του “αμνού και του προβάτου”.
Στον πόλεμο της Τροίας έπρεπε να «τον πείσουν» να μεταβεί.
Έφερε τις αντιρρήσεις του, ενώ ήταν ο ίδιος που είχε δεσμεύσει του Αχαιούς με τον όρκο στο γάμο της ωραίας Ελένης. Ο Αγαμέμνων και ο Αχιλλέας πρωταγωνιστούσαν στην Ιλιάδα και αυτός σκεφτόταν.Και στο τέλος αυτός…. «έκανε την δουλειά» γιατί σκέφτηκε το πώς και τι μπορεί να γίνει.
Μαζί του σίγουρα δεν μπορείς να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο γιατί δεν ξέρεις τι σκαρφίζεται, τι σκαρώνει, τι μηχανεύεται.Έχει όμως ένα κώδικα τιμής και ηθικής μέσα στον οποίο αυτό,και αυτοί που αγαπά μπορούν να αισθάνονται απόλυτα ασφαλείς γιατί θα κάνει τα πάντα για αυτούς με αφοσίωση και συνέπεια.
Ο Οδυσσέας όταν φθάνει στην Ιθάκη δεν απευθύνεται στον λαό της Ιθάκης που είναι αδιάφορος για το τι συμβαίνει στο νησί.Οι μαύρες τρύπες στο σώματα του λαού, η ενεργειακή αφαίμαξη και η χειραγώγηση από τους μνηστήρες δεν του επιτρέπει να κατανοήσουν, τόσο τον ίδιο,όσο και την δεινή θέση στην οποία βρίσκονται. Παραμένει απρόσιτος και απόμακρος για αυτόν.Όταν φθάνει στη Ιθάκη ο Οδυσσέας κατευθύνεται στο καλύβι του Εύμαιου. Δεν πηγαίνει αμέσως στο παλάτι γιατί θέλει να ανιχνεύσει την κατάσταση και να δει πως έχουν τα πράγματα. Δεν προσπαθεί να μιλήσει στον λαό. Είναι μάταιο. Ο λαός της Ιθάκης είναι αδιάφορος, αποχαυνωμένος, κουρασμένος, εξαντλημένος από τις εργασιακές και οικονομικές συνθήκες που φυτοζωεί. Η παιδεία του συστήματος έχει σακατέψει το μυαλό του και δεν μπορεί να σκεφτεί. Δεν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο ρόλος των μνηστήρων που έχουν στρογκυλοκαθήσει στο τραπέζι και τρώνε και πίνουν σε βάρος του. Τους γνωρίζει αλλά νιώθει ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε γιατί έχει προδοθεί πολλές φορές από τους ίδιους. Στην συνέλευση που καλεί ο Τηλέμαχος παραμένει αμέτοχος και με παρέμβαση των Μνηστήρων παίρνει ένα πλοίο να μεταβεί στη Πύλο και στην Σπάρτη, με σκοπό φυσικά την εξόντωση του στο καρτέρι της  Σάμης Αστερίδος. 
Ο Οδυσσέας φορά την τετράπτυχη ασπίδα, συμβουλεύει τον Αμφίνομο να αποχωρήσει και να εξετάσει τον ρόλο του αλλά αυτός παραμένει.Τον Λαβύρινθο τον εποπτεύει από ψηλά γιατί έχει της Αντίληψης τα φτερά.Έχει συναντήσει κόκκινα σκουφάκια αρκετά στην νεότητα του και έχει μάθει από αυτά. Δεν είναι πεινασμένος για τίποτα. Είναι χορτάτος.Έχει γνωρίσει μεγάλες αγάπες , μερικές πήγαν στον παράδεισο και έχει ζήσει σημαντικούς έρωτες. Στην ωριμότητα του ενδιαφέρεται μόνο για ένα ευθύ νησί και κάποιους ανθρώπους που ζουν εκεί. Μία συνάντηση τον ενδιαφέρει στα ψηλά δωμάτια του παλατιού και ένα παραμύθι.  Αυτό της ωραίας κοιμωμένης…που ξυπνά.
Στην τελευταία συνέλευση που τους κάλεσε ο Τηλέμαχος πήραν το σχεδόν μέρος των μνηστήρων άβουλοι και αμέτοχοι και συγκαταβατικοί.
Ο Οδυσσέας απευθύνεται σε ισότιμους πολεμιστές τον Τηλέμαχο, την Πηνελόπη, τον Εύμαιο, την Ευρύκλεια, τον Φιλοίτιο και με αυτούς συνεργάζεται που διαθέτουν την ενέργεια την γνώση και το  "τονάλ", την πάστα την δομή του πολεμιστή.
Ο Μενέλαος και ο Νέστορας είναι πιο κοντά να μιλήσουν στο λαό και η Αθηνά στέλνει τον Τηλέμαχο σε αυτούς να τον καθοδηγήσουν και να τον προετοιμάσουν για την συνάντηση με τον Οδυσσέα….επιστρέφοντας ταυτόχρονα και οι δυο.
Ο Οδυσσέας είναι δισέγγονος του Ερμή και ο Ερμής είναι πάντα παρών σε όλη την πορεία του. Έχει όμως και το Τόξο του Απόλλωνα, αλλά δεν θα το πάρει μαζί του. Η Πηνελόπη το φυλάει στη κάμαρη των θησαυρών περιμένοντας τον να γυρίσει.

Ας δούμε τα ονόματα των μνηστήρων τον ρόλο τους και τον χαρακτήρα τους έτσι όπως τα περιγράφει ο Πολεμιστής Ποιητής:

Ο Χορός των Μύθων

Στον χορό των ΟΜΗΡΙΚΩΝ ΕΠΩΝ

«Η ερμηνεία κάθε έργου είναι η ερμη­νεία του εαυτού μας, όχι εκείνου που το δημιούργησε, αλλά εκείνου που το δια­βάζει, το βλέπει η το ακούει, θέλω να πω του εαυτού μας, αν δεν του δώσουμε μιαν υπερβολικά στενόχωρη έννοια, αν τον ονομάσουμε -έστω- τον ‘‘πρώτο μας εαυτό’’.«Ερμηνεία της Τέχνης» Γ. Σεφέρης

 Αγαπητοί μου φίλοι και φίλες,
με αφορμή την σημερινή  εκδήλωση( 11 Μαρτίου 2012),  ξενάγηση του αγήματος Άρεξ Άναξ  στο αρχαιολογικό μουσείο της Θεσσαλονίκης θα κάνω μια μικρή εισαγωγή στην  σύγχρονη ερμηνεία των Ομηρικών Επών  με σκοπό  την δημιουργία μιας ομάδας ομηριστών στην πόλη μας, ένα ευρύ προβληματισμό και  ένα εποικοδομητικό διάλογο μεταξύ μας.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι πολλών διαστάσεων σε προσωπικά και συλλογικά επίπεδα και όλες οι θεωρίες και οι ιδεολογικοί προσανατολισμοί μας  εγκαταλείπουν  άστοργα  και έχουν  ήδη εκφυλιστεί. Χρειαζόμαστε μια καινούργια λογική  που να μας εμπνεύσει  και να μας καθοδηγήσει σε μια ορθή δράση.
Ποια θα  μπορούσε να ήταν αυτή;
Ίσως μια πολύ παλιά  Ποίηση και Δημιουργία , η ομηρική που παραμένει  πάντα νέα φρέσκια και νεανική σαν τον θεό του λόγου  της τον Ερμή.
Χρειαζόμαστε μια καινούργια γλώσσα  που να αγκαλιάζει τον άνθρωπο, τα λάθη  του την προσπάθεια του  σε μια προσωπική και συλλογική ιστορική  διαδρομή και να εξηγεί να ερμηνεύει την ζωή. Το μυαλό ψάχνει αγωνιά για τις απαντήσεις και τίποτα δεν μπορεί να λυτρώσει την ανθρώπινη ύπαρξη όσο κάποιεςς  ξεκάθαρες εξηγήσεις που θα δοθούν την σωστή  αποφασιστική στιγμή. 
Αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας και αναλογιστούμε την  ανθρώπινη ιστορία  διασπιστώνουμε οξυδερκώς  πως η  ανθρώπινη ζωή είναι μια Ιλιάδα και Οδύσσεια και όλοι οι χαρακτήρες τα εμπόδια οι παγίδες είναι σκιαγραφημένοι με την ομηρική γραφή. Είναι ο χάρτης για κάθε μικρό ή μεγάλο εξερευνητή και ο φάρος για να μην  στα άγρια κύματα του Ποσειδώνος χαθεί.
Δεν θέλω να μακρυγορήσω   γιατί θεωρώ πως η συμπύκνωση του λόγου είναι η δύναμη του και του δόρατος η ουσιαστική  αιχμή. Ο δε χρόνος παραμένει πάντα ιερός και πολύτιμος για καθε έμβιο ον  για να ξοδευτεί ασκόπως και αδολεσχώς.
Τα σύγχρονα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως σύγχρονοι άνθρωποι δεν μπορούν να λυθούν ούτε με φλυαρίες ούτε με στείρες αντιπαραθέσεις παρά μόνο με θέσεις και προτάσεις που να είναι δίκαιες και αρμονικές.Η θέση μας μπορεί να  είναι η τοποθέτηση των Ομηρικών Επών στο κέντρο ενός κύκλου  ως σημείου αναφοράς με μεγάλη ακτίνα διερεύνησης.Οι λόγοι είναι πολλοί. Έχουν αναφερθεί σε προηγούμενη ομιλία μου και δεν θα επεκταθώ σε αυτή την μικρή εισαγωγή.
 Η θέση μας είναι η  σύνδεση μας  με την πολυδιάστατη  βίβλο των Ελλήνων   και η κατανόηση τους  με το  πολυμήχανο πνεύμα του Οδυσσέα. Ποιος είναι ο Οδυσσέας, ο μεγάλος απών του παλατιού της Ιθάκης; Δεν είναι το βασανισμένο μυαλό, ο νους του κάθε ανθρώπου;
Τι κάνει ο Οδυσσέας;
Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του  δεν είναι  παρά να πάρει πίσω  τον κόσμο που του έκλεψαν και ότι του ανήκει και ξεκινά από τις ΛΕΞΕΙΣ του, την έννοια και την σημασία τους.
Παρά την μεγάλη του λαχτάρα κρατά  την ψυχραιμία , ελέγχει την παρόρμηση δεν  παρασύρεται από
την οργή  και περιμένει την κατάλληλη στιγμή να δράσει. Έτσι συμβουλεύει και τον ΤΗΛΕΜΑΧΟ, που μάχεται από μακριά  στο καλύβι του ΕΥΜΑΙΟΥ, της καλής γέννησης  που συναντιώνται και αναγνωρίζονται.  Διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την θεά ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι για  να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και τον χλευασμό των μνηστήρων και χαρτογραφώντας  όλη την κατάσταση γύρω του.
Αυτό που ενδιαφέρει τον Οδυσσέα  ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ, γι αυτό και δεν  φλυαρεί, δεν βρίζει ,δεν μεμψιμοιρεί και δέχεται να μονομαχήσει με τον γυρολόγο τον  ΊΡΟ μετά από  την πίεση των μνηστήρων.
Εχουμε όλοι κουραστεί από άσκοπες φλυαρίες, στείρες διαφωνίες ανούσιες συζητήσεις  ατέρμονες  αντιπαραθέσεις  και το αποτέλεσμα είναι να καταβροχθιζόμαστε από τα άλογα του Διομήδη και τους άγριους ανέμους με λυμένο το ασκί του Αιόλου να βυθίζουν τα πλοία του νου.
Γιατί η Αθηνά αγαπά τόσο πολύ τον Οδυσσέα όπως και κάθε  άνθρωπο που για το δίκιο του πολεμά;
  Ο Οδυσσέας είναι ο αγαπημένος της ΑΘΗΝΑΣ, της θεάς που αντιπροσωπεύει την νόηση υπέρτατη αρχή του ανθρώπου,  την σοφία που αποκτά από τις εμπειρίες της ζωής και  την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ της τέχνης  του πολέμου..
Της θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα γιατί η σοφία είναι  πάντα ένοπλη και η δικαιοσύνη κρατά σπαθί διαφορετικά  θα ήταν απλώς με την ζυγαριά  μπακαλική.
Τι σημαίνει άραγε  αυτό;Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται  και ένοπλη αυτοαναιρείται.
Σε αυτά τα διλήμματα της Σκύλας και την Χάρυβδης και των Συμπληγάδων πέτρων  δεν υπάρχει μέση λύση αναρωτιέται κάθε πολίτης οπλίτης  μιας χώρας αξιοπρέπειας  και τιμής;
Ναι  υπάρχει .
 Ο ΛΟΓΟΣ που  οφείλει  να είναι ΕΝΟΠΛΟΣ και ΆΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ. Μόνο τότε μπορεί να είναι  εύστοχος και αποτελεσματικός. Να έχει ΟΠΛΙΣΜΟ όπως και η μουσική. Άλλωστε ο Απόλλων όταν δεν κρατά τον ΤΟΞΟ έχει το δοξάρι του λυράρη  και το σύμπαν με  τις  νότες ακτίνες  του δονεί.
Γιατί ο Οδυσσέας ξεκινά από τον Αντίνοο που είναι  ισχυρότερος αντίπαλός του;
Η λέξη μιλά απο μόνη της. Είναι η ΑΝΤΙΝΟΗΣΗ. Βρίσκεται πίσω από κάθε παράλογη λογική που στραγγαλίζει σκοτώνει τον άνθρωπο  και ότι γύρω του ανθεί μεζί με  τον ΜΕΛΑΝΘΙΟ που τον υπηρετεί. Όμως είναι και το κέντρο των αποφάσεων που βρίσκεται στο λαιμό. Έτσι ο Οδυσσέας παίρνει πίσω την ικανότητα να αποφασίζει σταθερά και με διαύγεια.
 Ο επόμενος είναι ΕΥΡΥΜΑΧΟΣ ΕΥΡΥΝΟΜΟΣ , μεγάλος μνηστήρας της μάχης με μεγάλη νομή και φαρδείς νόμους και νομούς, πολλά παραθυράκια για να ξεφεύγει, ανούσιες μάχες εντυπώσεων και επιδείξεων μπαλκόνια και ζητωκραυγές. Ο Οδυσσέας σημαδεύει το συκώτι του. Γιατί το συκώτι; Γιατί η άνομη εξουσία των μεγάλων καταχρήσεων από το συκώτι της φαίνεται .Ο τρίτος που σκοτώνεται από τον ΤΗΛΕΜΑΧΟ είναι ο ΑΜΦΙΝΟΜΟΣ. Η διαστρέβλωση μαζί με τα παραθύρακια του   άδικου νόμου, είναι ο μνηστήρας  με την τριγύρω νομή και έκταση των αμφιλεγόμενων νόμων του. 
Όταν φθάνει στη Ιθάκη ο Οδυσσέας κατευθύνεται στο καλύβι του Εύμαιου. Δεν πηγαίνει αμέσως στο παλάτι γιατί θέλει να ανιχνεύσει την κατάσταση και να δει πως έχουν τα πράγματα. Δεν προσπαθεί να μιλήσει στον λαό. Είναι μάταιο. Ο λαός της Ιθάκης είναι αδιάφορος, αποχαυνωμένος, κουρασμένος, εξαντλημένος από τις εργασιακές και οικονομικές συνθήκες που φυτοζωεί. Η παιδεία του συστήματος έχει σακατέψει το μυαλό του και δεν μπορεί να σκεφτεί. Δεν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο ρόλος των μνηστήρων που έχουν στρογκυλοκαθίσσει στο τραπέζι και τρώνε και πίνουν σε βάρος του. Τους γνωρίζει αλλά νιώθει ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε γιατί έχει προδοθεί πολλές φορές από τους ίδιους. Στην συνέλευση που καλεί ο Τηλέμαχος παραμένει αμέτοχος και με παρέμβαση των Μνηστήρων παίρνει ένα πλοίο να μεταβεί στη Πύλο και στην Σπάρτη, με σκοπό φυσικά την εξόντωση του στο καρτέρι της Αστερίδος. Ο Οδυσσέας φορά την τετράπυχη ασπίδα, συμβουλεύει τον Αμφίνομο να αποχωρήσει και να εξετάσει τον ρόλο του αλλά αυτός παραμένει.
Οι επόμενοι είναι οι κάτωθι   σε σειρά ερμηνευτική: