Η Τέχνη του Αχιλλέα

Λίγα λόγια για μένα

"Ο  Αχιλλέας-Διονύσιος Φραγκεδάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη,με καταγωγή από Μακεδονία,πιθανότατα Ήπειρο(μέσω Ιονίων νήσων),Ύδρα,Κρήτη και Κύθηρα.Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και Διοίκηση Επιχειρήσεων, στην Ελλάδα (στο ΑΠΘ) , στις ΗΠΑ και στην Αγγλία(μεταπτυχιακό).Είναι επίσης εκπαιδευτής Πολεμικών Τεχνών και Αυτοάμυνας(Taekwondo 4th dan,Krav-Maga) .Άριστη γνώση  της Αγγλικής  και μέτρια της Γερμανικής γλώσσας.

Έχει ασχοληθεί επί μακρόν με εναλλακτικές-ενεργειακές θεραπείες όπως Reiki(2ος Βαθμός θεραπευτής),Σιάτσου και ολιστική μάλαξη(όπου παρακολούθησε διετές πρόγραμμα εκπαίδευσης)και την θεραπευτική χρήση των βοτάνων.

Την Ιλιάδα και την Οδύσσεια πρωτογνώρισε ως παιδί μέσα από εικονογραφημένες διασκευές και ως έφηβος από την μετάφραση του Ν.Καζαντζάκη.

Θαύμασε τις τρομερές μάχες και τους θαρραλέους ήρωες,όπως τον Αίαντα και τον Διομήδη,και εντυπωσιάστηκε από τις φοβερές περιπέτειες και την εξυπνάδα του πολύτροπου Οδυσσέα,που αντιμετώπισε τέρατα,άγριες φυλές και τον ίδιο τον Ποσειδώνα,στην προσπάθεια του να επιστρέψει στην Ιθάκη.

Μαγεύτηκε όμως κυριολεκτικά από τον ανίκητο και λαμπερό ημίθεο ήρωα,τον θεϊκό Αχιλλέα,που του έκοψε πρόωρα το νήμα της ζωής ένας θεός, ο Απόλλων,κέρδισε όμως ως αντάλλαγμα την αιώνια φήμη.Είναι ο αγαπημένος του ήρωας,μαζί με τον Αλέξανδρο τον Μέγα,τον ξαναγεννημένο Αχιλλέα,και αποτελούν από την νεαρή του ηλικία και ως σήμερα τα πρότυπά του, μαζί και με τον Λεωνίδα της Σπάρτης.

Τα  ενδιαφέροντα του είναι η Ιστορία (κυρίως στρατιωτική),πολεμικές τέχνες,Φιλοσοφία και Μεταφυσική.

Έχει μια κόρη με την οποία παίζει και περνά αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο του."

Η τέχνη του πολέμου

Χρονικόν Συμποσίου

Χρονικό  Πλατωνικού Συμποσίου

Πρωινό Θεσσαλονίκης   όχι ξημερώματα ……αναζητώντας τον Πλάτωνα.

Βροχή και υγρασία. Η Αθηνά κάλυψε με ομίχλη  τους δρόμους  της πόλης. Φθάσαμε βρεγμένοι αλλά ντυμένοι,  στην Πλατωνική Πολιτεία…

Η Ναυσικά,  Ξανθή Μπαλλή  μας  υποδέχθηκε με ένα χαμόγελο  γλυκεία τρυφερή ευαίσθητη και μας  καλωσόρισε ευπροσήγορα. Ζητήσαμε  την οργανωτική επιτροπή και γνωρίσαμε τον Ηλία Βαβούρα  ακούραστο  συντονιστή. Ρωτήσαμε αν θα μπορούσαμε να κάνουμε μια μικρή ενημέρωση  παρουσίαση  εκτός προγράμματος  του συμποσίου για την Ομηρική Πολιτεία και τον διαγωνισμό του τόξου. Ακολούθησε αμηχανία , δεν ήμασταν στο πρόγραμμα των  βασικών ομιλητών. Ύστερα  από μια μικρή οδύσσεια διαβουλεύσεων και συσκέψεων, ο  νεαρός   Λαοδάμας   μας οδήγησε στο Αλκίνοο νηφάλιο καλοσυνάτο  πρόεδρο της  επιτροπής  κ.  Χαράλαμπο Αποστολόπουλο  με την συνεργάτιδα του, την  ενάρετη κ .Ελένη Καραμπατζάκη που μας  συμπεριέλαβε  στους  συνέδρους   αγορητές   με τις εξαιρετικές  εργασίες τους που παρουσίασαν.

Η  Αστραία  πήρε τον λόγο και είπε τα εξής:

Σήμερα στο αέναο γίγνεσθαι της ιστορίας είναι μια ιστορική στιγμή αφού πρόκειται  για την συμφιλίωση του  φιλοσόφου Πλάτωνος με  τον Όμηρο τον ποιητή . Η Ομηρική Πολιτεία έγινε δεκτή από την Πλατωνική.

Που θα αναζητήσουμε μια πόλη ιδανική στην ομηρική  δημιουργία της και κατασκευή;

Αν την αναζητήσουμε δεν μπορούμε παρά  να την βρούμε  στου Αλκίνοου το νησί;

Εκεί που φθάνει ο Οδυσσέας χωρίς τίποτα  γυμνός και ταλαιπωρημένος . Εκεί που για πρώτη φορά μετά από χρόνια τρικυμίας πολλά  ανθρώπους συναντά; Ανθρώπους που μπορούν να  ομιλούν να σκέπτονται να  ακούνε, να φιλοξενούν  άγνωστους   από μακριά;

Μέχρι τότε ο Οδυσσέας συναντούσε την κικόνεια  βαρβαρότητα,  τέρατα κύκλωπες άνομους, μη θέμιστες, σκύλλες  χάρυβδες νύμφες θεούς ανελέητους . Φθάνοντας στο νησί των Φαιάκων συναντά την ανθρωπιά  εκεί που βασιλεύει ένας νους λευκός καθαρός και έχει νυμφευτεί την Αρετούσα Άρητη Αρετή στην οποία προσφεύγει ο Οδυσσέας αγορεύοντας στο διηνεκές της ιστορίας για να ακουστεί.

Ήθελα να σας  ενημερώσω   για την Ομηρική Πολιτεία και τον διαγωνισμό της  με σκοπό την στήριξη και προώθηση της ιδέας της .

Είμαι καθηγήτρια θετικών επιστημών  στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση και εργάζομαι τα τελευταία χρόνια σε σχολείο της βιομηχανικής περιοχής της Θεσσαλονίκης . Τα προβλήματα πολλά . Κάθε  χρόνο αυξάνουν τα παιδιά με  μαθησιακές δυσκολίες, μεγάλα οικονομικά  προβλήματα  στο σπίτι, οι γονείς άνεργοι, πολλές φορές  και οι δυο θάνατοι από  αρρώστιες συχνά με παιδιά ορφανά.

Αν δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε  την  Οδύσσεια του Ανθρώπου και του Πνεύματος του θα πρέπει να επαναεξετάσουμε  τα πτυχία μας και τα μεταπτυχιακά μας αγαπητοί συνάδελφοι.
Αν η γνώση είναι ανάμνηση , όπως λέει και ο Πλάτων, τότε  θα πρέπει  να θυμηθούμε,  να ενθυμηθούμε, όπως ο Οδυσσέας που όταν ακούει τα τραγούδια του Δημόδοκου , αυτά που εξυμνούν τα κατορθώματα των ηρώων μας δακρύζει και κρύβει τα δάκρυα του πίσω  από  κόκκινη χλαίνη για να μη τα δουν ο Αλκίνοος και οι Φαίακες. 

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε καθώς επίσης  και  το προεδρείο που έκανε δεκτό το αίτημα μας  να σας  μιλήσουμε διακόπτοντας την κανονική ροή του προγράμματος  του συνεδρίου.

Στην συνέχεια δευτερολογώντας   ο  καθηγητής  Χαράλαμπος Σπυρίδης  τόνισε αναφέροντας τον Ηράκλειτο το ποντικό, συγγραφέα της αλληγορίας των Ομηρικών Επών, την σημασία τους.

Στην ερώτηση της Αστραίας  για το πρόσωπο που του αρέσει  περισσότερο στα Έπη η απάντηση του ήταν μονολεκτική και σαφής, ύστερα από μια μικρή βαθυστόχαστη σιωπή.

- Ο Οδυσσέας.

Αποχωρώντας συναντήσαμε τον αξιαγάπητο αξιοσέβαστο  κ. Θ.Μαυρόπουλο που έχει μεταφράσει τα Ομηρικά Έπη , εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ και  προθυμοποιήθηκε  να μας βοηθήσει.

Συζητήσαμε για το έργο του.

Φεύγοντας  και αναζητώντας τον Πλάτωνα πέσαμε πάνω σε μια " Μυθική Αναζήτηση"  και άλλους μπλόγγερ . Αναγνωριστήκαμε  γνωριστήκαμε και αγκαλιαστήκαμε με μεγάλη  συγκίνηση.

Δώσαμε ραντεβού στο διαδίκτυο για  να τα πούμε και να επικοινωνήσουμε  τηλεδιαδικτυακά.

Η βροχή είχε σταματήσει και τα ρούχα μας  είχαν αρχίσει να στεγνώνουν

Αχιλλέας , Διονύσιος Φραγκεδάκης για την Ομηρική Πολιτεία

Επίκουρου Προσφώνησις

΄

Το 1888  βρέθηκε στο Βατικανό μια συλλογή με επικούρειες "δόξες" που ονομάστηκε

 Επίκουρου Προσφώνησις.

επίκουρος,  ο τρέχων σε βοήθεια ,βοηθός εν πολέμω,  Β 803, Ε 477, Μ61, Φ431

Η λέξη είναι ομηρική, συναντάται στην Ιλιάδα και  δεν απαντάται ως  κύριο όνομα .

Ο Επίκουρος και η θεωρία του στρέφονται σε έναν ηθικολογικό χαρακτήρα της φιλοσοφίας. Στόχος του ήταν η αναζήτηση των αιτιών της ανθρώπινης δυστυχίας και των εσφαλμένων δοξασιών που την προκαλούν, όπως για παράδειγμα η δεισιδαιμονία, ώστε να υπάρξει η αντιπρόταση για την προοπτική μιας ευχάριστης ζωής (ΖΗΝ ΗΔΕΩΣ), που για την επίτευξή της ο Επίκουρος προσέφερε ξεκάθαρες φιλοσοφικές συμβουλές. Το ζην ηδέως επιτυγχάνεται με την απουσία του πόνου και φόβου και με τη βίωση μιας ζωής αυτάρκους περιβαλλόμενης από φίλους.

Ο Επίκουρος δίδαξε ότι η ηδονή (ή αλλιώς, ευχαρίστηση) και ο πόνος είναι το μέτρο για το τι πρέπει να προτιμούμε και τι να αποφεύγουμε. Μια ηδονή, για τον Επίκουρο, είναι ηθικώς θεμιτή και πρέπει να την επιδιώκουμε, εφόσον αποτελεί μέσο διασφάλισης της κορυφαίας ηδονικής κατάστασής μας, που δεν είναι άλλη από την ψυχική μας ηρεμία. Ακόμα και ο πόνος, εάν ορισμένες φορές μας βοηθάει στην κατάκτηση της ψυχικής μας ηρεμίας, αποκτά θετική σημασία. Στο πλαίσιο της μετριοπαθούς μορφής του ηδονισμού, το κριτήριο επιλογής μεταξύ των ηδονών δεν είναι πλέον ποσοτικό, δηλαδή η έντασή τους, αλλά ποιοτικό. Ο Επίκουρος διακρίνει τις καταστηματικές από τις κατά κίνησιν ηδονές, θεωρώντας τις πρώτες ανώτερες από τις δεύτερες. Οι κατά κίνησιν ηδονές είναι δυναμικές ηδονές, με την έννοια ότι όταν καρποφορούν, κάποιος εκπληρώνει μια επιθυμία του που όσο δεν την ικανοποιούσε ένιωθε δυσφορία. Η ικανοποίηση της πείνας, λοιπόν, κατά το χρονικό διάστημα που συντελείται, είναι μια κατά κίνησιν ηδονή. Η κατάσταση της ηρεμίας που ακολουθεί όταν ο άνθρωπος πλέον έχει χορτάσει, κατά τον Επίκουρο, είναι μια καταστηματική μορφή ηδονής. Αν όμως παρασυρθεί, φάει κατά τρόπο ανεξέλεγκτο και βαρυστομαχιάσει, θα έχει εκπληρώσει μια κατά κίνησιν ηδονή του, αλλά μη έχοντας αποκτήσει την καταστηματική ηδονή της ηρεμίας και της γαλήνης θα είναι δυστυχισμένος.^[5]

Βασικές αρχές της διδασκαλίας του είναι οι εξής: - με τον θάνατο έρχεται το τέλος όχι μόνο του σώματος αλλά και της ψυχής - οι θεοί δεν επιβραβεύουν ή τιμωρούν τους ανθρώπους - το σύμπανείναι άπειρο και αιώνιο - τα γενόμενα στον κόσμο συμβαίνουν τελικά, με βάση τις κινήσεις και τις αλληλεπιδράσεις των ατόμων που διακινούνται στον κενό χώρο

Γνωστή είναι η τετραφάρμακος, δηλαδή οι τέσσερις "αρχές" που πρόβαλλε ο Επίκουρος:

Άφοβον ο θεός,

ανύποπτον ο θάνατος•

και ταγαθόν μεν εύκτητον,

το δε δεινόν ευεκκαρτέρητον. 

Φιλόδημος, Προς σοφιστάς, IV 10-14^[6]

και σε νεοελληνική απόδoση:

Ο θεός δεν είναι για φόβο (διότι η θεϊκή δύναμη δεν απειλεί εκ φύσεως),

ο θάνατος δεν προκαλεί ανησυχία (διότι δεν υπάρχει μετά θάνατο ζωή)

και το καλό (ό,τι πραγματικά χρειαζόμαστε) εύκολα αποκτιέται,

το δε κακό αντέχεται (ό,τι μας κάνει να υποφέρουμε, εύκολα μπορούμε να το υπομείνουμε).

Η φιλοσοφία του Επίκουρου αποτέλεσε τη βάση της ατομιστικής αντίληψης για το σύμπαν και της υλιστικής μεταφυσικής. Κατά τον 19ο αιώνα, η φιλοσοφία του Επίκουρου εντυπωσίασε τον Κάρολο Μαρξ, ο οποίος το 1841 έγραψε διατριβή υπό τον τίτλο: «Διαφορά μεταξύ της φυσικής φιλοσοφίας του Δημόκριτου και του Επίκουρου», την οποία υπέβαλε στην Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου της Ιένας στη Γερμανία, και με αυτήν έλαβε τον τίτλο τουδιδάκτορα. Αργότερα όμως, ο Μαρξ ασπάστηκε τις στωικές ιδέες του Χέγκελ για το "Πνεύμα της (προδιαγεγραμμένης) Ιστορίας". Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι μαρξιστικές κοινωνίες να έχουν ως στόχο την εκπαίδευση των ανθρώπων να κάνουν το καθήκον τους στο πλαίσιο του πεπρωμένου τους, σύμφωνα με τη στωική φιλοσοφία. Και βέβαια δεν είχαν στόχο την εκπαίδευση των ανθρώπων να είναι ευδαίμονες βιώνοντας τη φρόνηση, την αταραξία και τη φιλία σύμφωνα με την επικούρεια φιλοσοφία. Εκτός από τον Μαρξ και ο Λένιν ασπάσθηκε την περί ειδώλων γνωσιολογική αντίληψη του Επίκουρου. Οι Σκανδιναβικές χώρες με τα σοσιαλδημοκρατικά συστήματα, που ενδιαφέρθηκαν για την ευδαιμονία των περισσοτέρων ανθρώπων, εφάρμοσαν σε μεγαλύτερο βαθμό τις αρχές του Επίκουρου

 Σήμερα τόσο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, το φιλοσοφικό αυτό ρεύμα έχει υποστηρικτές που συνεχίζουν την παράδοση των επικούρειων της αρχαιότητας στον σύγχρονο κόσμο μας, ακολουθώντας την τελευταία φράση του Επίκουρου:

«ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ ΜΕΜΝΗΣΘΕ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ»

Πηγή

Αχιλλέας, Διονύσιος Φραγκεδάκης για την Ομηρική Πολιτεία

Βερόης Συμπόσιον

Ομηρικό Χρονικό  στην  Βέροια

Ξεκινήσαμε   μετά τη ροδοδάκτυλη  αυγούλα  από Θεσσαλονίκη με καταχνιά. Περάσαμε τις γέφυρες του Γαλλικού Εχεδώρου του Αξιού και του Λουδία μέσα από  ένα τείχος ομίχλης και φθάσαμε Βέροια. Μας  υποδέχθηκε  με ένα ζεστό χαρούμενο  χαμόγελο η γλυκύτατη οικοδέσποινα Αριάδνη , Ιωακειμίδου Ανατολή. Στην είσοδο   η οικία  έγραφε « ΊΡΙΣ». Μετά την Δύση  του Ηλίου συγκεντρωθήκαμε γύρω από μια εστία φωτιά . Οι φλόγες  χορεύανε  ζωντανές  στο τζάκι, τα κούτσουρα  καιγόταν πυρπολούμενα  και  οι  λάμψεις τους  σπινθηροβολούσαν  τριγύρω  φωτίζοντας τα πρόσωπα των παρευρισκομένων  σε ανταύγειες  ομηρικές. Δίπλα σε περιόπτη  θέση η Οδύσσεια  και  η Ιλιάδα, μαζί με ένα ορθογραφικό  ερμηνευτικό λεξικό. Ο χορός των ΛΕΞΕΩΝ  θα ακολουθούσε.

Η  Αστραία  πήρε τον λόγο. Στα χέρια της κρατούσε ένα ξύλινο βέλος. Ζήτησε να κρατηθούν τα πρακτικά του συμποσίου και το ανέλαβα προσωπικά. Όρισε  το βέλος  αυτοσχεδιαστικά σαν το κηρύκειο του Ερμή και αυτός που το κρατούσε  είχε το δικαίωμα του λόγου  και μιλούσε. Το κρατήσαμε όλοι  και όταν το παίρναμε στα χέρια μας  ο λόγος μας  ανήκε αλλά οι σκέψεις  μας και τα λόγια μας αποκτούσανε μια άλλη βαρύτητα και υπόσταση που εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούσαμε. Την  δύναμη του λόγου.

Στην εισαγωγική της ομιλία η Αστραία υπήρξε σύντομη. Δεν συμπαθεί την φλυαρία, τους πλατειασμούς και τα ανεμοσκορπίσματα του λόγου με λυτούς τους ασκούς του Αιόλου. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είπε ,δεν μπορεί να παρακολουθήσει κάποιον  προσεκτικά  που μιλάει πολύ και μετά από 5 έως 10 λεπτά ομιλίας αφαιρείται. Έτσι, όποιος μιλάει περισσότερο χάνει το ακροατήριο και ακούει  τον εαυτό του..Κρατήσαμε όλοι αυτό όριο.

Μας  μίλησε λοιπόν για το όνειρο της , την δημιουργία μιας Ομηρικής Πολιτείας σε διαδικτυακό  χώρο και φυσικό , την  ίδρυση του συλλόγου των Ομηριστών που θα στηρίξει αυτή την προσπάθεια, την προκήρυξη του διαγωνισμού του τόξου σαν κατάθεση συμμετοχής  και αρχικού εναύσματος, την διαχρονικότητα των Ομηρικών Επών, την σημασία των Ομηρικών Ονομάτων, την σπουδαιότητα του Ομηρικού Λόγου ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει σαν ένας φάρος και οδηγός στην ανθρώπινη ζωή σε θέματα γνώσης και αυτογνωσίας αλλά και ταυτόχρονα ως ένας κοινός γεωμετρικός τόπος  ενότητος όπου μπορούν να συναντηθούν όλοι οι υγιείς φορείς και τα μέλη μιας  σύγχρονης κοινωνίας σε μια ευφυή συνεργασία μεταξύ τους και κοινή  ευθυγραμμιστική  πορεία.

Την έκπληξη διαδέχθηκε η συγκίνηση και ακολούθησε η ενθύμηση. Η γνώση είναι ανάμνηση λέει ο Πλάτων και ίσως έχει δίκιο. Αρχίσαμε όλοι να ενθυμούμαστε και να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τις εμπειρίες μας. Αναφέρθηκε η  ύπαρξη του συλλόγου  ομηριστών στην  Ιαπωνία που το 2000 αριθμούσε 25000 μέλη όπου  Ιάπωνες απαγγέλουν και κατανοούν  τα Ομηρικά Έπη από το πρωτότυπο  και η συνάντηση  με ένα  Βραζιλιάνο  που απήγγειλε  απ ΄ έξω όλη την  Ιλιάδα. Αναρωτηθήκαμε για την επικαιρότητα  των Ομηρικών Επών, για τον εκφυλισμό των κοινωνικών δομών και καταλήξαμε  στην σημερινή κρίση των αξιών που είναι και η πραγματική αιτία της κρίσης.

Κα θ όλη την διάρκεια της συζήτησης η μητέρα της Ανατολής μία σεβαστή αξιαγάπητη  «Ευρύκλεια» κυρία μας περιποιόταν με υπέροχα εδέσματα σιωπηλά  και ακούραστα.

Παρόντες μαθηματικοί, αρχαιολόγοι  στρατιω τικοί, καλλιτέχνες, νομικοί, οικονομολόγοι γεωλόγοι μαρμαράδες άνεργοι εφοριακοί ιατροί  μεσίτες, πολιτικοί μηχανικοί  τραπεζικοί  και δημοτικοί υπάλληλοι, χημικοί μηχανικοί  καθηγητές φοιτητές. Η Ανατολή δεν προλάβαινε να τους υποδέχεται  όλους  να τους  καλωσορίζει και ταυτόχρονα να απαντά σε τηλεφωνήματα που δεχόταν απ΄όλο  τον κόσμο , από την Ιορδανία, την Ρουμανία την Αγγλία την Ελβετία τoν Καναδά, τις ΗΠΑ την Ιταλία…..

Η νύκτα κυλούσε, μας έπαιρνε μαζί της  και δεν θέλαμε να φύγουμε. Ανοίξαμε την Οδύσσεια την Ιλιάδα και διαβάζαμε μερικούς στίχους . Ήταν τόσο ζωντανοί και εμείς σαν να ανακαλύπταμε μία ξεχασμένη ήπειρο  θαυμαστή.  Αργά το βράδυ κλείσαμε  και την τελευταία σελίδα. Ήταν γύρω στις  τρείς  με τον στίχο   δ Οδυσσείας 816.

 ἐσθλόν, τοῦ κλέος εὐρὺ καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.

 Τα λόγια της Πηνελόπης και μιας ομηρικής πλώρης

Αχιλλέας,  Διονύσιος Φραγκεδάκης για την Ομηρική Πολιτεία

Βορείως Βερροίας