Ομηρική συνέντευξη με τον Ποιητή Όμηρο

στην Πολιτεία την Ομηρική

Εγγύηση της Ελευθερίας η Ποίηση

 Βρήκαμε τον Όμηρο, με τον τρόπο του ποιητή, στις ακρογιαλές της με ένα πλωτό καράβι που το λένε "Μυθιστορία" να προσαράζει και στους δρόμους, στα μονοπάτια της Ελλάδος  που τον πληγώνει να περπατεί.

 Να περπατεί  με ένα ραβδί στο χέρι  και δίπλα του ένα παιδί να τον οδηγεί.

 Τον πλησίασα προσεκτικά και το ρωτώ ψιθυριστά περπατώντας δίπλα του  από αριστερά

 στο δρόμο με το  δισάκι  μου στο ώμο.

 -Τι είναι αυτό που σε πληγώνει σήμερα στην Ελλάδα πιο πολύ, τον ρωτώ με αγωνία περισσή;

 Οι άνθρωποι τα σκουπίδια οι πολυκατοικίες οι τουρίστες η ηχορύπανση τα μοναστήρια τα μπαρ τα ξενοδοχεία  τα  μαγειρικά τηλεοπτικά σήριαλ οι ξαπλώστρες τα διώροφα λεωφορεία, τι;

 Δεν απάντησε και συνέχισε να προχωρά.

 Προχωρώ και εγώ  μαζί  και ξαναρωτώ.

 -Τι είναι αυτό που αγαπάς την Ελλάδα πιο πολύ; Τον μύθο την ιστορία  το  φως  της, την πέτρα  μάρμαρο, την αύρα την εσπερινή;

Κουνά το κεφάλι σκεφτικός και δεν απαντά.

 Ξαναρωτώ με παρ΄όλα αυτά.

 -Ποιος είναι ο στόχος της Ελλάδας; Σήμερα ποιο είναι το μέλλον; Ποιος είναι ο ρόλος της στο γαλαξία  της  συμπαντικής νοημοσύνης; Γιατί έχεις τα μάτια κλειστά, τι βλέπεις με αυτά;

Σταματά  για να σκαλίζει το ραβδί και αρχίζει να μιλά μειλίχια και προσεκτικά.

 -Αυτό, μου λέει  ήταν ένα ρόπαλο παλιά, το άφησε ο Ηρακλής παρακαταθήκη για τη νέα γενιά.

 Έφτασε στα χέρια μου από κάτι της Ήβης, παιδιά, το πήρα και άρχιζα να το σκαλίζω προσεκτικά  πάνω σε αυτό, σαν τον ‘Ηφαιστο   τα Έπη τα  Ομηρικά κτήμα εσαεί  και παρακαταθήκη  για τα σύμπαντα γαλαξιακά.

 Αυτό που με πληγώνει περισσότερο στην Ελλάδα σήμερα είναι η χαμηλού επιπέδου ανθρωπιά,

 ο φτηνός συναισθηματισμός ο υποκριτικός ανθρωπισμός  της  ήσσονος  προσπάθειας και  η  μακαριστή  πτωχεία του πνεύματος, του  “να περνάμε καλά” .

 Αυτό που αγαπώ, είναι η τόλμη η γοητεία η φαντασία, ο ηρωισμός και η  ευφυΐα .  Από τον Ηρακλή στον Οδυσσέα, από το ραβδί στο σπαθί σε μετουσιωτική Μυθολογία. 

 Πότε το ρόπαλο λειαίνεται και  μετουσιώνεται σε σπαθί φωτός με μέθοδο  την αλχημιστική; 

 Πότε το σπαθί μετατρέπεται σε τόξο λυγίζει και εκτοξεύεται σε βέλος ευθύ;

 Ο ρόλος της Ελλάδας ήταν και είναι πάντοτε αυτός.  Ένα   ρόπαλο ένα τόξο και ένα σπαθί, αυτό   της Δικαιοσύνης σε μία ελεύθερη  Ιαχή …. Αέρα.

 Κλείνω τα μάτια για να βλέπω τα εσωτερικά ενεργειακά πεδία  σε όραση εσωτερική να βλέπω την Πηγή και αφήνω ένα παιδί να με οδηγεί, γιατί θέλω να βλέπω τον κόσμο καινούργιο, σαν να ναι η πρώτη φορά που τον κοιτώ με θαυμασμό, σαν  να είμαι παιδί και εγώ.

Τα Ομηρικά Έπη ανήκουν στην περιπατητική σχολή γιατί πηγαίνουν, περπατούν από αυλή σε  αυλή  με ραφιναρισμένη πλεγμένη ωδή υφαντό.

 Οι  Μεγάλοι Περίπατοι των Ομηρικών Επών  έφτιαξαν το ενδελεχές αριστοτελικό  άγαλμα του Οδυσσέα με το σκοπό του καλλιτέχνη λαξευτή.

Ο περίπατος είναι μία πράξη διαλογιστική. Και είναι μία ακόμη μη πράξη δράσης ευθυγραμμιστική  γιατί είναι  η ευθυγράμμιση των  απορροιών των εσωτερικών και εξωτερικών πεδίων του σύμπαντος.

 Καμία φώτιση δεν μπορεί να γίνει σε στάση καθιστή  των 7 τσάκρας, δεν έχει την απαιτούμενη ένταση δύναμη και  ροή για ένα νοήμον ανθρώπινο όν. Λείπουν τα πόδια και μένει ....η ουρά του δεινόσαυρου.

 Για  αυτό περπάτα μαζί μου, ούτε μπρος ούτε πίσω μου, αλλά  δίπλα μου, ταξιδευτή. 

-Όμηρος σημαίνει εγγύηση τον ρωτώ,  εγγύηση για τι;

 -Ναι μου λέει,   “όμηρος”   σημαίνει εγγύηση.

 Εγγύηση για την Ελευθερία  του  Πνεύματος και είμαι ο εγγυητής για αυτή ,ως ποιητής με ένα ραβδί και συνοδό μου ένα παιδί.

"Ο στερνός σκοπός του ποιητή δεν είναι να περιγράφει τα πράγματα αλλά να τα δημιουργεί ονομάζοντάς τα". Σεφέρης, "Μονόλογος πάνω στην ποίηση"

Αστραία, Μπαλούμη Ευαγγελινή για την Ομηρική Πολιτεία

.....από τα μονοπάτια της ελεύθερης ομηρικής μυθοπλασίας

Υπατία, μια γυναίκα της γνώσης

Υπατία, Ομηρική Πολιτεία

Δυο λόγια, για όσους  δεν γνωρίζουν τι είναι η Ομηρική Πολιτεία.

Η Ομηρική Πολιτεία  είναι μια  Ιδέα, κίνηση και πρωτοβουλία,  που σκοπό έχει την δημιουργία ενός θεματικού κήπου στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο με θέμα τα Ομηρικά Έπη και την Ελληνική Μυθολογία με στόχο την διαπαιδαγώγηση των  Ελληνοπαίδων και τη προώθηση των σωστών ομηρικών αρχετύπων.

Υπάρχει στο διαδίκτυο με ένα ομηρικό στόλο νηών, μπλογκ και ιστοσελίδων, με ναύαρχο τον  Ποιητή και εμπνευστή τον Θεμιστοκλή, από το 2008 σε σύγχρονη ομηρική εκστρατεία. Αποτελείται από 24  και πλέον βιβλία για το πώς και το γιατί, μετά από  20ετη μελέτη και έρευνα  ξεκινώντας από τους  Άθλους του Ηρακλή και την σύγχρονη ερμηνεία τους,  το 1998. Διαπραγματεύεται τη σύγχρονη αλληγορία των Ομηρικών Επών,  τους σταθμούς του Οδυσσέα, των χαρακτήρων και των ονομάτων τους σε συλλογικό  επίπεδο και προσωπικό και παρουσιάστηκε με τρόπο πρωτότυπο και διαδραστικό  στο διαδίκτυο με την κάθοδο των πολεμιστών ΕΛΖΙΝ.

Το ευχάριστο είναι ότι  το  μεγάλο  πολυεπίπεδο  αυτό έργο, βρήκε πολλούς μιμητές και ανταποκριτές  που ανακάλυψαν τον πολεμιστή Όμηρο και  τη γλυκιά Πηνελόπη.  Μαζί με  τον Αντίνοο και τον Ευρύμαχο βρήκαν τον εαυτό τους στην αυλή των μνηστήρων και δούλων. Το δυσάρεστο είναι, πως ένα από τα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν αυτό τον τόπο είναι ο υπερφίαλος εγωισμός, και ο κακός χαρακτήρας μερικών  Αχαιών, όπως μας διδάσκουν τα Ομηρικά Έπη στη διαχρονική  πορεία του Ελληνισμού. Θα πρέπει να το δούμε αυτό, αν θέλουμε την ενότητα σε ένα κοινό γεωμετρικό τόπο  όλων  των σύγχρονων Ελληνικών δυνάμεων και  φορέων μαζί με όλους τους κακούς, τους καλούς, τους ωραίους και τους άσχημους χαρακτήρες των Ομηρικών Επών.

Ευχαριστώντας τους διοργανωτές  για την πρόσκληση , στην  σημερινή εκδήλωση  που  είναι αφιερωμένη στην Υπατία, την Ελληνίδα φιλόσοφο που αγαπούμε θαυμάζουμε και τιμούμε όλοι μας, σας καλησπερίζω   όλους.

Η Υπατία  ήταν Ελληνίδα φιλόσοφος, αστρονόμος, συγγραφέας, εφευρέτης  και μαθηματικός.  Δίδαξε φιλοσοφία και αστρονομία στην Αλεξάνδρεια, όπου και δολοφονήθηκε από ένα φανατικό  όχλο  της ανερχόμενης ποσειδώνιας θρησκείας  μέσα στην ομίχλη του Ποσειδώνα και την Οδύσσεια του Ελληνισμού που ξεκινούσε.

Τι ήταν πραγματικά η Υπατία;

Η Υπατία ήταν  ένας άνθρωπος της γνώσης.

Περισσότερος Όμηρος

Η ιερή μοναδικότητα του Ομήρου!

Του Νίκου Τσούλια 

Μύθος και ιστορία, υπόθεση και παράδοση,
χίμαιρα και επιστήμη συνθέτουν τον Όμηρο.

Βίκτωρ Ουγκώ

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει άλλη τόσο ξεχωριστή περίπτωση, περίπτωση λαού και χώρας όπου ένας συγγραφέας με τα έργα του γίνεται ο βασικός πυρήνας της συλλογικής αφήγησης αυτού του λαού, γίνεται ο πνευματικός ιστός γι’ όλη την ιστορική διαδρομή αυτής της χώρας. Δεν γνωρίζω αν μπορεί να έχει υπάρξει άλλη μορφή σαν εκείνη τη θεία μορφή του Ομήρου. Αλλά τα έργα του Ομήρου δεν είναι μόνο το νήμα μιας ιστορικής πορείας λαού και γλώσσας, γραμμάτων και αφήγησης, είναι και βασικό πεδίο αναφοράς και λειτουργίας της εκπαίδευσης όλων των Ελλήνων, είναι ουσιώδη παγκόσμια σύμβολα της κλασικής παιδείας και των κλαστικών γραμμάτων.

Τον γνωρίσαμε πρώτο από όλες τις ιερές μορφές της αρχαιότητας. Οι αφηγήσεις του συναντήθηκαν με τα παραμύθια μας, οι εξιστορήσεις του έγιναν ιστορίες δικές μας, τα βιβλία του δεν είχαν τις δεσμεύσεις και τους περιορισμούς των σχολικών βιβλίων – που αν και δεν μάς άφηνε η γλώσσα να τα απολαύσουμε ολοκληρωτικά – και βρέθηκαν τρόποι να γίνουν οικεία, να γίνουν στολίδια και να είναι τα μόνα σχολικά αναγνώσματά μας που θα εισέλθουν στην πρώτη θέση των αριστουργημάτων, να είναι τα μόνα σχολικά αναγνώσματα που θα διαβάζονται και θα ξαναδιαβάζονται και διαρκώς θα προσλαμβάνονται με ανανεωμένο κάθε φορά το ερμηνευτικό τους δυναμικό.

Ο θείος Όμηρος βρήκε ο ίδιος της φαντασίας μας τα ξεπετάγματα, γίναμε Αχιλλέας και θυμώσαμε με τον Αγαμέμνονα και παίρναμε εκδίκηση σε όσους μάς ζήμιωναν, ακόμα και ο χαμός μας – από το τρωτό μας σημείο, εκείνο της φτέρνας – ήταν θρίαμβος στην αιωνιότητα, βιώσαμε τη μεγάλη περιπέτεια του πολυμήχανου, περάσαμε από χίλια μύρια κύματα Οδύσσειας δοκιμασιών και πειρασμών, τρελαθήκαμε από τη γοητεία των Σειρήνων και αντέξαμε γιατί «αντιπροσώπευαν τον πειρασμό να χαθείς στο παρελθόν», μας έκαιγε ο πόθος της νοσταλγίας, της «νοσταλγίας που βρίσκεται στη ρίζα των περιπετειών μέσω των οποίων η υποκειμενικότητα αποσπάται από τον προϊστορικό κόσμο», αγαπήσαμε πιο πολύ το πατρικό μας, ξαναδιαβάσαμε ξανά και ξανά τις ιστορίες και βρίσκαμε νέα ευρήματα, νιώθαμε και τις παλιότερες ανάσες μας από τις παιδικές αναγνώσεις και κάποια στιγμή ασχοληθήκαμε με τις αλληγορίες των επών και ζήσαμε μια νέα εποχή στα παραμύθια που έγιναν σύμβολα και απολαύσαμε την απομυθολογικοποίησή τους με μια νέα μαγευτική διαφωτιστική μυθολογία του βαθύτερου πυρήνα ύπαρξής μας.

Περιπλανηθήκαμε μεγάλοι με τις αλληγορίες στις πνευματικές μας αποσκευές και περάσαμε από τα ίδια μονοπάτια της Οδύσσειας, της Οδύσσειας που έγινε θρύλος και το όνομά της χωρίς όμικρον κεφαλαίο γίνεται σύμβολο και σημαία για την οδύσσεια κάθε ανθρώπου που προσπαθεί να ξαναβρεί τη χαμένη εστία του της παιδικής αθωότητας στο σκληρό διάβα του χρόνου, γίνεται σηματωρός για την οδύσσεια της ίδιας της ζωής.

Πέρασαν αιώνες και αιώνες, χιλιάδες χρόνια και ο Όμηρος είναι η σταθερή αξία. Ο Όμηρος «πεπαίδευκεν την Ελλάδα», τα έπη του έγιναν αναγνωστικά για γενιές και γενιές ομόγλωσσών του, η ακτινοβολία τους φωτίζει και το νεωτερικό διαφωτισμό.

Δεν υπάρχει άλλο σταθερό σημείο που να ανατέμνει την αρχαία περίοδο, την ελληνιστική περίοδο, τη βυζαντινή περίοδο, τη νεώτερη περίοδο της Ελλάδας και να ενώνει όλες τις ανάσες και τις αγωνίες αυτού του λαού, του τυχερού λαού που βύζαξε και βυζαίνει τα κείμενά του που μάς οδηγούν στα πρώτα βήματα του ανθρώπου της εξόδου του από το μύθο στο λόγο.

«Το ομηρικό έπος χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας ως το μεγάλο βιβλίο ζωής και διδασκαλίας και εξακολουθούσε να συμβάλλει στη διαμόρφωση του ανθρώπου ακόμα και τότε όταν η εποχή ήδη προ πολλού είχε αλλάξει. Τα σχολεία των Ρωμαίων αρχικά έχουν ως γλώσσα μόνο ελληνικά, αργότερα και λατινικά και κύριο ανάγνωσμα είναι ο Όμηρος»[i].

Στα Ίχνη του Οδυσσέα

Που βρίσκεται κρυμμένος ο Οδυσσέας; Που είναι σήμερα;

Ο Οδυσσέας είναι κρυμμένος με τα ρούχα ενός ζητιάνου σε ένα παλιό βιβλίο που λέγεται Ομηρικά Έπη, φοράει την παλιά φθαρμένη χλαίνη του Εύμαιου στο καλύβι του και εμείς είμαστε οι σύγχρονοι ΤΗΛΕΜΑΧΟΙ που μας περιμένει να γυρίσουμε από το ταξίδι και να συναντηθούμε μαζί του. Δεν τον αναγνωρίζουμε  στην αρχή, τον αρνιόμαστε εξοργιζόμαστε μαζί του, όμως είναι αυτός, Είναι ο πατέρας και είμαστε τα παιδιά του στον σύγχρονο κόσμο της ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ μιας νέας κοινωνίας.

Το βιβλίο ΟΙ ΑΘΛΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ, είναι ένα θεατρικό δρώμενο που έγραψα το 1999 για τις απαιτήσεις ενός διεθνούς διαγωνισμού με θέμα την Ελληνική Μυθολογία.

Με ενδιέφερε πρωτίστως η ερμηνεία για την κατανόηση τόσο του εαυτού μου όσο και του κόσμου γύρω μου και πήρε το πρώτο βραβείο το 2000.

Οι Σταθμοί του Οδυσσέα είναι ένα θεατρικό έργο με αυτοβιογραφικά στοιχεία που παρουσιάστηκε στο ιστολόγιο.  ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΙΟΝ τον Φεβρουάριο του 2008 σε μια ζωντανή παράσταση κατά την οποία πήραν μέρος  αυτοβούλως πολλοί θεατές και σχολιαστές, ο καθένας με τον χαρακτήρα του και τις απόψεις του σε σχόλια  τα οποία υπάρχουν καταγραμμένα. Το εκπληκτικό ήταν  η συγχρονικότητα της ροής των αναρτήσεων των σχολίων και των σχολιαστών χωρίς να υπάρχει καμία συνεννόηση προηγουμένως μεταξύ μας λειτουργώντας θάλεγε κανείς ΤΗΛΕΠΑΘΗΤΙΚΑ.

Είμαστε όλοι άγνωστοι και η δυνατότητα του διαδικτύου μας έδωσε την ευκαιρία να ξετυλίξουμε το έργο σε προσωπικό συλλογικό  κοινωνικό  και πολιτικό επίπεδο.

Όταν ξεκίνησε το ΠΛΟΙΟ, δεν  ήξερα που θα έφθανε και αν θα έφθανε κάπου. Ήταν στιγμές που σκέφθηκα να τα παρατήσω, ήταν στιγμές που δεν ήξερα τι να κάνω, πως να συνεχίσω, αλλά πάντα κάτι γινόταν, κάτι παρουσιαζόταν και συνέχιζα. Ονειρευόμουν μια ΙΘΑΚΗ , πολιτεία, όμορφη καθαρή με όμορφους ανθρώπους και αυτό φάνταζε όνειρο θερινής νυκτός στο γκρίζο ρεαλισμό μιας σκληρής πραγματικότητος. Αλλά συνέχιζα.. Αντλούσα δύναμη γνώση συμβουλή ενέργεια μέσα από τις σελίδες ενός παλιού βιβλίου που έμοιαζε τόσο νέο τόσο άφθαρτο, τόσο ακμαίο. Τόσο ζωντανό.

Ήθελα να ξαναανακαλύψω την Τροία σαν τον Σλήμαν, την περιοδεία στο Ιόνιο σαν την πριγκίπισσα Σίσσυ ή το ταξιδι του Κον Τίκι το 1947 πάνω σε μία σχεδία με τον   νορβηγό ανθρωπολόγο  Thor Heyerdahl με την ομάδα του;

Ίσως όλα αυτά. Ήθελα να  δω τα Ομηρικά Έπη, βιωματικά με μια φρέσκια ματιά, παρατηρητής και παρατηρούμενη σε απόσταση αναπνοής, αφανής όπως ο Όμηρος όταν γύριζε από αυλή σε αυλή και τα τραγουδούσε και τους έβλεπε και τους παρατηρούσε όλους με το  βλέμμα του ομηρική "κάμερα" καταγραφής.

Στόχος ήταν να ενεργοποιηθούν τα Ομηρικά Έπη με το τρόπο του Οδυσσέα με οδυσσειακή στρατηγική και να δημιουργηθεί ένας χώρος ΝΗΣΙ για μια ΠΡΟΤΥΠΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΜΗΡΙΚΗ.

Τα Ομηρικά Έπη, τα γνώριζα άχαρα από το ανιαρό συντακτικό του σχολείο, Τα έβλεπα να περιφέρονται μουχλιασμένα στις έδρες ακαδημαϊκών με αφόρητη τυπολατρία. Δεν μου άρεσαν. Αρνιόμουν σαν τον Τηλέμαχο να τα δεχτώ. Τα θεωρούσα αναχρονιστικά μέχρι που κατάλαβα, συνειδητοποιούσα πόσο με αφορούν, πόσο την ζωή εξηγούν και ποιος είναι ο πατέρας μου, ο καθαρός και βασανισμένος ΝΟΥΣ του ανθρώπου που ψάχνει για τις σωστές απαντήσεις σε ένα ταξίδι ζωής.

Το αποτέλεσμα θα το κρίνετε εσείς οι ίδιοι γιατί κάθε δρόμος είναι ξεχωριστός 

αλλά σημασία έχει να τον βαδίζεις και να σε κάνει ευτυχισμένο.

Γι΄ αυτό πρέπει να έχει καρδιά

Την καρδιά του ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ

 Είναι ο Όμηρος σύγχρονος όσο ποτέ σήμερα και γιατί;

Τα μεγάλα έργα είναι σημαντικά γιατί είναι διαχρονικά .

Προηγούνται της εποχής τους, την οραματίζονται, την εξηγούν, την πλάθουν, την δημιουργούν.

Ο Όμηρος, ως μεγάλος μύστης ποιητής, άνθρωπος της γνώσης και οραματιστής δημιούργησε το αθάνατο έργο του, κληρονομιά, δώρο και παρακαταθήκη για την ανθρωπότητα, θουκυδίδιο  "κτήμα ες αεί".

Πολυμήχανος, όπως ο πρωταγωνιστής του ο Οδυσσέας,

πολυμήτις, όπως ο ηγέτης του Ολύμπου, ο άρχων του Νου

σοφός, όπως η κόρη του η Ατρυτώνη,

δίκαιος, όπως η Θέμις , η σύζυγός του,

έμψυχος, όπως η ηρωποιός Ήρα

μαχητικός, όπως ο Αχιλλέας 

και ΝΕΟΣ πάντα, όπως ο Τηλέμαχος και η καρδιά του, η ΚΑΡΔΙΑ των Ομηρικών Επών.

Που βρίσκεται κρυμμένος ο Οδυσσέας; Που είναι σήμερα;

Ξεκίνησα από το 2008 ένα οδυσσειακό ταξίδι στο διαδίκτυο αναζητώντας τα ίχνη του, με σκοπό να τον ανακαλύψω, συνεπής στο Ομηρικό Πνεύμα και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτές τις εντυπώσεις μου και την καταγραφή- περιγραφή του ταξιδιού αυτού με ό,τι βρήκα, ό,τι είδα και ό,τι συνάντησα κατά την διάρκεια του.

Σας ασπάζομαι

Αστραία  21 10 2015

Οι Τάπητες του Θεμιστοκλή

Ο λόγος του ανθρώπου  μοιάζει με κεντημένο  χαλί .....

Βρήκαμε τον Θεμιστοκλή του Νεοκλέους, στο παρατηρητήριο του, που από την πλευρά του ακρωτηρίου Άλκιμου προβάλει σαν τον αγκώνα, να μας παρατηρεί  μέσα από ένα παράθυρο της ιστορίας υδατοκαθρέφτη , επιστάτης καθώς ήταν ο ίδιος, των υδάτων και  χορηγός της υδροφόρου κόρης που πήραν οι Πέρσες , όταν κάψανε την Αθήνα.

Κάτω στην μαγική αυλή της,( της ιστορίας), τα  παιδιά παίζανε και  τον φώναζανε νόθο, γιατί η μητέρα του δεν ήταν Αθηναία. Ο δάσκαλός του, είδε σε αυτόν ένα μεγάλο στρατηγό και ο Ηρακλής, νόθος και αυτός από μητέρα θνητή,  μαζί τους πάλευε στα αγωνίσματα  των Άθλων στο γυμναστήριο του Αθλητή, στο Κυνόσαργες.

Πιο κάτω τριγύρω, η Σαλαμίνα, θαλαμίς με όλα τα  πλοία  στον θάλαμο των θαλάσσιων όντων ,της Μυθιστορίας, φυλάκιο  της Ελευθερίας.

- Αφαίρεσες  το δόρυ και το σπαθί από τους Αθηναίους και τους έδωσες την θέση του κωπηλάτη και το κουπί; Η Αθηνά είχε κερδίσει στον διαγωνισμό με τον Ποσειδώνα και το όνομα της στην πόλη της είχε δοθεί.Που πρέπει να κοιτάζει η δημοκρατία στο βήμα της Πνύκας; Προς την θάλασσα ή την   στεριά; Στους ναυτικούς ή προς τους γεωργούς, την μεριά;

Μας άκουγε  σιωπηλός, το βλέμμα βαθύ, οξύ, τα χαρακτηριστικά αδρά, το σώμα δυνατό ακόμη.

65 χρονών παίρνει το αίμα του ταύρου  και από την χώρα του  Ανταξέρξη …..αποχωρεί στην χώρα της Μαγνησίας  της Ασίας. Ασία το όνομα της κόρης του και Ιταλία και   Σύβαρις,  οι άλλες κόρες του.

Πικρία, θλίψη, υπερηφάνεια  θυμός ,οργή για  των συμπατριωτών του την αχαριστία και την αδικία;

-Ο λόγος του ανθρώπου  μοιάζει με κεντημένα  χαλιά , γιατί όπως εκείνα , έτσι και ο λόγος, όταν απλώνεται δείχνει τα κεντήματα,  ενώ όταν μαζεύεται , τα κρύβει και τα σκεπάζει .Έτσι του χρειάζεται ο χρόνος να ξεδιπλωθεί και, σωστά να κατανοηθεί.

Ήταν η απάντηση μου,  στον Αρταξέρξη, τον μεγάλο βασιλιά και θέλω να αρχίσω με τα λόγια  αυτά.

Δεν έχω ούτε πικρία, ούτε οργή και θυμό .Όλη μου η ζωή ήταν ένα μεγάλο στοίχημα, ένα κυνηγητό

για ένα  μεγάλο στοχασμό.

Οι πολεμιστές  αντιμετωπίζουν το κάθε τι  σαν πρόκληση και όχι σαν κατάρα ή ευλογία. ’Ετσι εξελίσσονται, έτσι προχωρούν.

Δεν νιώθω εκπλήξεις από των ανθρώπων, τον φθόνο , την ζήλια και  την αχαριστία. Είναι στην φύση τους. Παίρνω τα μέτρα μου. Το αντίθετο θα με εξέπληττε.Το πνεύμα του πολεμιστή δεν είναι να παραπονιέται ή να μεμψιμοιρεί αλλά  για να αγωνίζεται να βρίσκει λύσεις εκεί, που όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί.

Πες μας για εκείνο το κρίσιμο βράδυ της 21 ης Σεπτεμβρίου πριν από 2495.χρόνια  με τον Ξέρξη κατακτητή και εξολοθρευτή των Ελλήνων, απέναντί σου στον λόφο του Αιγάλεω να σε παρακολουθεί με αριθμητική υπεροχή στρατού και στόλου συντριπτική.

Τον παρακολουθούσα και εγώ από καιρό. Χαρτογραφούσα τα αδύνατα σημεία του και γνώριζα τα δυνατά.’Ήταν ένας ισχυρός αντίπαλος.Με καθοδηγούσε η ισχυρή διαίσθηση, το ονείρεμα στα όνειρα μου και η ρεαλιστική συμβουλή του ονειρευτή.

Ο Μορφέας, Νικογένης Όλβιος, όπως θα έλεγε και ο σύγχρονος Νίο, μας απαντά, χαμογελαστά.
"Στην νύχτα δώσε την φωνή, στην νύχτα την συμβουλή, στην νύχτα και την νίκη". 
 Με το φίδι να ανεβαίνει μέχρι το λαιμό μου και σαν αετός να με μεταφέρει σε μέρος ασφαλές.

Ήταν ένα βράδυ συμπύκνωσης χρόνου στις πύλες του χώρου. Τέτοιες στιγμές η αντίληψη οξύνεται, η όραση ενεργοποιείται η σκέψη υλοποιείται. Τυχεροί είναι οι άνθρωποι που παίρνουν μέρος σε  τόσο σημαντικές μυθιστορηματικές λάμψεις και   φαντασμαγορικές μεταβολές. Από μικρό παιδί έγραφα λόγους για την δικαιοσύνη και την ηθική. Το Κλέος της Θέμιδος είναι το όνομα μου, του πατέρα μου, του  Νέου Κλέους, σε μια  καινούργια, που εγκαινίασα,  εποχή, με την νίκη που χάρισα στην Ελλάδα,  δώρο της Κοσμικής Θάλασσας, στην πόλη των Αθηνών την μυθική.

Ο Ποσειδών δεν  μπορεί να καταργηθεί. Η Αθηνά στερέωσε  στον βράχο την ελιά, αλλά η δύναμη πηγάζει από τα υδάτινα αρχέγονα του Ωκεανού νερά.

Μελετώντας την Ιλιάδα προσεκτικά και επειδή η ιστορία  επαναλαμβάνεται σε κύκλους ,τακτικά, στάθηκα ιδιαίτερα στο ομηρικό γεγονός της παρουσίασης των νηών, στην Β Ιλιάδος. Σκέφθηκα με οδυσσειακή στρατηγική πως αργά ή γρήγορα, θα χρειαζόμασταν όλα τα πλοία της θάλασσας και ενεργοποίησα τα πλοία του νου για να πείσω τους Αθηναίους,  να ετοιμάσουν το ξύλινο τείχος και το ξύλινο άλογο για την επικείμενη εισβολή.

-Τι θα συμβούλευες  τους σημερινούς Έλληνες;

-Να διαβάζουν προσεκτικά βιογραφίες σημαντικών προσώπων και τα Έπη τα Ομηρικά. Να τα μελετούν και πίσω από τις λέξεις να τα αφουγκραστούν προσεχτικά. Χάρτη και οδηγό αυτά τα λόγια,-χαλιά, να έχουν, τα επικά. Να τα ξεδιπλώνουν. Μέσα τους έχουν διπλωθεί, όλα τα στοιχεία τα βιογραφικά σπουδαίων βίων και ζωών σε παράλληλα σύμπαντα μυθικά.

-Ποιο  πρόσωπο από τα Ομηρικά Έπη συμπαθείς περισσότερο και γιατί;

-Την Ευρύκλεια αναμφισβήτητα , μας απαντά χωρίς περιστροφή, όχι μόνο γιατί  έχουμε το ίδιο δεύτερο του ονόματος συνθετικό, αλλά, γιατί αφάνταστα με συγκινεί η αφοσίωση της σε μια Οδυσσειακή Επιστροφή.

Όπως και αυτό το τρόπαιο του Μιλτιάδη πάντα με ακολουθεί σαν μια δεύτερη ζωή μαζί με το άρμα που μου χαρίσανε οι Σπαρτιάτες με συνοδεία 300 πολεμιστών τους, τιμητική.

-Τι θα έλεγες για την Ομηρική Πολιτεία, την σημερινή;
Είναι μια ιδανική πολιτεία  νοήμονων πολιτών. Πρώτα πρέπει να φτιάξει ένα γερό στόλο ΝΗΩΝ γερών αβύθιστων καραβιών του ΝΟΥ. Μετά,  να ενώσει όλους τους Έλληνες σε ένα κοινό στόχο και σκοπό και η ΝΙΚΗ θα  έλθει με τα φτερά του ΑΕΤΟΥ.

Ο τύμβος σου ανοιγμένος σε ωραίο μέρος
θα προσφέρεται για χαιρετισμό πάντα στους εμπόρους
και θα βλέπει τους εκπλέοντες και τους εισπλέοντες
και κάθε αγώνα καραβιών ΝΗΩΝ
Πλάτων ο κωμικός για τον τύμβο του Θεμιστοκλή στην Αθήνα

Αστραία, Μπαλούμη Ευαγγελινή για την Ομηρική Πολιτεία

Οι Αθηναίοι παραλαμβάνουν τα οστά του Θεμιστοκλή

Οδυσσέας και Ηρακλής

 

Ιστορίες Τόξων Άθλων και Σταθμών

Μ ΄αρέσεις  γιατί είσαι ο μόνος θνητός που ξέρει να σκέπτεται, λέει ο Αίολος, στον Οδυσσέα και του δίνει τον Ασκό των Ανέμων, ερμητικά κλειστό.( σκηνή  από την ομώνυμη ταινία του  Φ. Κόπολα, Οδύσσεια, 1997)

Στον θρόνο του Ερμή

ἷξον δὲ σπεῖος γλαφυρὸν θεὸς ἠδὲ καὶ ἀνήρ·
καί ῥ' ὁ μὲν ἔνθα καθέζετ' ἐπὶ θρόνου, ἔνθεν ἀνέστη
Ἑρμείας, νύμφη δ' ἐτίθει πάρα πᾶσαν ἐδωδήν,
ἔσθειν καὶ πίνειν, οἷα βροτοὶ ἄνδρες ἔδουσιν·

ε Οδυσσείας 195

Έφθασαν σε ένα σπήλαιο θεός και ανήρ

Και εκείνος, ο Οδυσσέας, κάθεται επί του θρόνου

Ένθεν ανέστη  προηγουμένως, Ερμείας, η  δε νύμφη, Καλυψώ, 

του παρέθεσε πολλά εδέσματα

Να φάγει και να πιει, που μόνο  άνδρες, τρώγουν, βροτοί.

Από τον θρόνο του Ερμή , διάσημος δισέγγονος του,  ο Οδυσσέας, χρησιμοποιεί το μαγικό του  ραβδί, αυτό της ερμηνείας, σε ένοπλο πτερόεντα  λόγο και δεν είναι η πρώτη φορά, αφού και ο Θερσίτης το είχε δοκιμάσει  στην Ιλιάδα, κάποια φορά. Εκτός από τον τρίποδα της μαντικής που παίρνει δώρο από του Φαίακες για να ΒΛΕΠΕΙ στην ΕΡΜΗΝΕΙΑ του καθαρά.

Αν ο Οδυσσέας  έχει το ραβδί, και  κατασκευάζει τον μοχλό με άκρη μυτερή  στην σπηλιά του Κύκλωπα από ελιάς κλαδί, ο Ηρακλής το ρόπαλο, από αγριελιά επίσης  κρατά..

Πως; Πως το φτιάχνει αυτό το μοχλό ραβδί και μπορεί τον κόσμο να κινεί;

Με το μήκος των χεριών ενός ενήλικος και  μια  «οργυιά» μυαλό και το στερεώνει,  σε κόσμο ΙΔΕΩΝ γερό. Όπως ο Αρχιμήδης είχε πει τον παλιό καλό καιρό:

Δώστε μου ένα σημείο εκτός της Γης και εγώ  μπορώ να τη κινήσω, να την μετακινήσω , στο λεπτό.

Οδυσσσειακοί Σταθμοί

Έχουμε το Σπαθί έχουμε τα Βέλη

έχουμε και… το Τόξο!

Έχουμε  τα Πινέλα έχουμε

και τα Χρώματα

 και ζωγραφίζουμε… μία Πολιτεία καινοφανή!

1. Στο νησί των Κικόνων

2. Στο νησί των Λωτοφάγων

3. Στο νησί του Αιόλου

4. Στην σπηλιά του Κύκλωπα

5. Το νησί του Ήλιου

6. Οι Λαιστρυγόνες

7. Η Σκύλλα και η Χάρυβδη

8.Η Κίρκη και ο Άδης

9. Οι Σειρήνες

10. Η Καλυψώ

11. Στο νησί των Φαιάκων

2ο12. Ιθάκη το νησί του πολεμιστή

Η Επιλογή ενός Ποιητή
Ι θάκη!
Ο επαναστατικός δρόμος μιας ανυποχώρητης  Καρδιάς!
Μείνε όρθιος, Οδυσσέα !
Απέναντι … σ¨ένα ανελέητο Ποσειδώνα.
Μείνε όρθιος, Οδυσσέα!
Κι ονειρέψου τον εαυτό σουΜεγαλόπρεπο βασιλιάΤης Ιθάκης ξανά!!!

…από τα βουνά της Ιθάκης…

και την χώρα των λεόντων

Ομηρικό Σχολείο

Ομηρική Δικαιοσύνη

για μικρούς και μεγάλους πρίγκιπες των Ομηρικών Επών

Η δικαιοσύνη χωρίς δύναμη είναι ανίσχυρη.

 Δύναμη χωρίς δικαιοσύνη είναι τυραννία.

Ο Άρειος Πάγος είναι βραχώδης λόφος βορειοδυτικά της Ακρόπολης, ύψους περίπου 115 μέτρων, που προβάλει μεταξύ της Ακρόπολης και των λόφων Πνύκας και Αγοραίου Κολωνού. Το όνομά του προέρχεται είτε από το θεό Άρη(που κατά την ελληνική μυθολογία δικάστηκε εκεί από τους Θεούς του Ολύμπου για το φόνο του γιου του ΠοσειδώναΑλιρρόθιου), είτε από τις «Αρές Ερινύες» τις λεγόμενες και «Σεμνές» που ήταν χθόνιες θεότητες της τιμωρίας και της εκδίκησης. Στην αρχαιότητα ο βράχος αυτός ήταν αφενός, τόπος λειτουργίας δικαστικού σώματος και συγκεκριμένα της Βουλής του Αρείου Πάγου οι αρμοδιότητες του οποίου μετά το 462 π.Χ. ήταν η εκδίκαση υποθέσεων φόνων εκ προμελέτης, εμπρησμών και ιεροσυλιών, και αφετέρου θρησκευτικός με αρκετά ιερά σπουδαιότερο των οποίων ήταν το των Σεμνών θεαινών ή Ευμενίδων η πιθανή θέση του οποίου προσδιορίζεται σε βορειοδυτική κοιλότητα του βράχου.

Επίσης στη βόρεια πλαγιά του λόφου εντοπίστηκε νεκροταφείο με θολωτούς και λαξευμένους τάφους που ανάγεται στη μυκηναϊκή και γεωμετρική περίοδο (1600 - 700 π.Χ.). Εικάζεται πως αυτό ήταν και το αρχαιότερο νεκροταφείο της αρχαίας Αθήνας. Από τον 6ο αιώνα π.Χ. φαίνεται πως στο λόφο αυτόν αναπτύχθηκε οικισμός που αποτελούσε μέρος του αριστοκρατικού δήμου της Μελίτης στον οποίο και ανήκουν τα διάφορα θεμέλια οικιών, δαπέδων φρεάτων και αγωγών που έχουν αποκαλυφθεί κατά την αρχαιολογική έρευνα.

Η ικανότητα του ανθρώπου για δικαιοσύνη κάνει τη

 δημοκρατία δυνατή, αλλά η κλίση του ανθρώπου προς

 την αδικία κάνει τη δημοκρατία απαραίτητη.

Ελληνική Δικαιοσύνη

Σήμερα Άρειος Πάγος εκτός από λόφος είναι και το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της πολιτικής και ποινικής δικαιοσύνης της Ελλάδας.

Ο Άρειος Πάγος ιδρύθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1834 με βασιλικό διάταγμα και λειτούργησε ως το ανώτατο δικαστήριο του κράτους. Το όνομα προήλθε από το ομώνυμο δικαστήριο στην Αρχαία Αθήνα. Η πρώτη απόφαση του Αρείου Πάγου (1/1835) κρίθηκε και αποφασίσθηκε στις 30 Απριλίου 1835 και δημοσιεύθηκε την 1η Μαΐου 1835. Μέχρι το 1981 ο Άρειος Πάγος στεγαζόταν στο "Ιλίου Μέλαθρον" επί της Πανεπιστημίου, (όπου σήμερα στεγάζεται το νομισματικό μουσείο) ενώ μέχρι σήμερα στεγάζεται στο δικαστικό μέγαρο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Τα μέλη του Αρείου Πάγου έχουν ισόβια θητεία, αποχωρούν δηλαδή μετά τα 67. Στον Άρειο Πάγο σήμερα υπηρετούν ο Πρόεδρος, ο Εισαγγελέας, δέκα Αντιπρόεδροι, εξήντα Αρεοπαγίτες και δεκαοχτώ Αντεισαγγελείς του Αρείου Πάγου. Τα μέλη του εξετάζουν την ορθότητα της κάθε δικαστικής απόφασης εξασφαλίζοντας με τις αποφάσεις του την ενότητα της νομολογίας. Σε περίπτωση μη σχηματισμού κυβέρνησης, κατά το σύνταγμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει τη διακριτική ευχέρεια να επιλέξει ανάμεσα στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας ή του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την ανάθεση σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης όσο το δυνατόν ευρύτερης αποδοχής για να διενεργήσει εκλογές και να διαλύσει τη βουλή. ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η πολιτική

 εξουσία, παρά μια  οργανωμένη ληστεία;

Αστραία

Ο μικρός πρίγκιπας των λιονταριών

Λουί Μάικλ Λεόν

Ο μικρός πρίγκιπας των λιονταριών

αθεράπευτα ονειροπόλος και λάτρης των Ομηρικών Ραψωδιών

Βρήκαμε τον Λουί  Μάικλ Λεόν να παίζει ξέγνοιαστα σε ένα ευδιάθετο  λιβάδι που τραγουδούσε, να χοροπηδάει και να κάνει πλήθος από τούμπες, δεξιόστροφες αριστερόστροφες, να κάθεται με το κεφάλι κάτω  και να κυνηγάει ένα  πράσινο  τόπι πάνω σε ένα κόκκινο που ξεδιπλώνεται  κλεοπάτριο  χαλί.

Μόλις μας είδε σταμάτησε και μας πλησίασε. Με την αφοπλιστική ειλικρίνεια ενός μικρού παιδιού μας ρώτησε:

- Ήλθατε να παίξετε; Τι καλά! Βαρέθηκα να παίζω μόνος μου...

Του εξήγησα πως  είμαστε  από την Ομηρική Πολιτεία και ήλθαμε μαζί με ένα  άσπρο κουνέλι για μία συνέντευξη αποκλειστική.

-Και τι είναι  συνέντευξη με ρωτά  με απορία πραγματική.

- Είναι μία συνομιλία με κάποιο πρόσωπο, συνήθως επώνυμο και διάσημο  κατά την οποία κάποιος ερωτά και ο άλλος απαντά για κάποια θέματα σοβαρά από τον χώρο της καλλιτεχνικής  πολιτικής  της  ρεαλιστικής   και.... άλλης ζωής ενός τόπου.

-Α κατάλαβα... μου απαντά. 

Θες να με  ρωτήσεις πόσα παιγνίδια υπάρχουν στις θεωρίες παιγνίων τελικά.

-Περίπου   του  λέω και χαμογελώ. Είναι μια ερώτηση που απασχολεί όλο το οικονομικό και φιλοσοφικό κοινό σε ευρύ φάσμα πολιτικό.

- Όπως μπορείς να διαπιστώσεις άμεσα, εγώ παίζω  σε όλο το  γήπεδο λιβάδι από όλες τις πλευρές   και, βρίσκομαι καταλήγω στο κέντρο των Ομηρικών Επών κάθε φορά με φόρα και μεγάλη τούμπα  αναστροφή  έτσι στα ξαφνικά και ανατρεπτικά.

-Το έχω διαπιστώσει, του απαντώ και ομολογώ πως πρέπει να προταθείς για το βραβείο τουμπολογίας και  "δόκτωρ" να ανακηρυχθείς. Αυτό θα αποτελέσει και μια καλή αφορμή στο βιογραφικό σου να συμπεριληφθεί. Όπως και η συνέντευξη αυτή.

Δεν φάνηκα πολύ πειστική γιατί  τον είδα να κατσουφιάζει και να με ρωτά

-Βόλτες θα έχει, παγωτά,  τα περιλαμβάνουν  αυτά τα σύγχρονα  βιογραφικά;

-Δεν νομίζω του απαντώ αλλά ίσως να κάνουμε μια εξαίρεση για την περίπτωση σου αν μας πεις την ιστορία σου από την αρχή.

Πως  βρέθηκες  στην  πολιτεία αυτή;

-Αυτό είναι εύκολο και απλό  θα σου το πώ  με το Σίγμα και το Ρω.

Η  Αστραία με χάρισε ένα χειμωνιάτικο πρωινό στον Αφήτορα . Δεν με έφερε από την Αφρική  όπως νομίζουν μερικοί, γιατί  η Ελλάδα είχε λιοντάρια  στην πανίδα της και εξακολουθεί να έχει στην  ιστορική χλωρίδα της. Το λιοντάρι του Ηρακλή τα λιοντάρια της Δήλου και τον Αλέξανδρο ντυμένο με την  Λεοντή και άλλα. Με έφτιαξε  από αστερόσκονη Μυθιστορίας μαγική  και με υλοποίησε σε πεδίο βολής  με προβολή ομηρική.

-Και γιατί  σε έφτιαξε,  ερωτώ, για ποιο σκοπό;

-Μα.... γιατί λατρεύει τα μικρά και μεγάλα αιλουροειδή, τις Ιστορίες Δύναμης των μεγάλων Ονειρευτών  και τις Μεταμορφώσεις του Πνεύματος  στην άγια κατάφαση  της καμήλας του λιονταριού και του παιδιού . Εξακολουθώ  να είμαι πολύ  χαρούμενο  λιονταράκι  που τον σκοπό αυτό  συνδεδεμένος με το Πνεύμα του Λιονταριού υπηρετώ.

Θα σας μιλήσω για τις τρεις μεταμορφώσεις του Πνεύματος.
- Πως το πνεύμα γίνεται καμήλα, και λιοντάρι η καμήλα,και παιδί,και τελικά το λιοντάρι.
«Οφείλεις» λέγεται ο μεγάλος δράκος.
Μα το πνεύμα του λιονταριού λέει ‘θέλω’.- Μα πείτε μου αδελφοί μου,τι μπορεί να κάνει ακόμα το παιδί, που ούτε και το λιοντάρι ακόμα δεν μπορεί να κάνει?
Για ποιον λόγο το αρπακτικό λιοντάρι πρέπει να γίνει και παιδί ακόμα?Το παιδί ‘ναι αθωότητα και ξεχασιά, ένα ξαναρχίνισμα, ένα παιγνίδι, μια ρόδα που γυρίζει, μια πρώτη κίνηση, μια Αγια Κατάφαση.
Ναι, στο παιγνίδι της δημιουργίας, αδελφοί μου, χρειάζεται μια αγια κατάφαση.
Την δική του θέληση θέλει τώρα το πνεύμα.

Τον δικό του κόσμο κερδίζει αυτός... που τον κόσμο έχασε!

Σας μίλησα για τις τρεις μεταμορφώσεις του Πνεύματος.
Πως το πνεύμα έγινε καμήλα και σε λιοντάρι η καμήλα και σε παιδί στο τέλος λιοντάρι.
Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.
Και τον καιρό εκείνο έμενε σε μια πολιτεία, που λεγόταν "Παρδαλή Γελάδα".

-Και πως σε έφτιαξε ξαναρωτώ;

-Και αυτό είναι πολύ εύκολο μου λέει με τρόπο  παιδικό.

Πήγε στον Κόσμο των Ιδεών  και πήρε την αρχετυπική μήτρα  και μορφή. Και,... νάμαι  τώρα  ενδελεχώς  εδώ....για ένα ευτυχισμένο θεό.

-Αυτό μπορεί να το κάνει ο καθένας θαρρώ.

-Ο καθένας  μπορεί να το  κάνει, φθάνει να έχει επιμονή υπομονή στρατηγική  έλεγχο αυτοπειθαρχία θέληση και  να ζει μια άψογη ζωή.

-Το τελευταίο σε τι χρειάζεται;

 Όλοι κάνουμε λάθη. 

-Λάθος με λάθος έχει διαφορά. Και  επίσης μου λέει,  πρέπει να διορθώνουμε τα λάθη μας διαφορετικά  κανένα άγαλμα του  εσωτερικού ΕΑΥΤΟΥ μας δεν θα είναι ωραίο και σωστό συμφώνως με το αίτιον το ποιητικόν.  Κάθε λάθος εδώ στον κόσμο της Ύλης είναι μια  μαχαιριά στην Ιδέα την πρωταρχικιά.

-Πως πάει κανείς εκεί;

Μα φυσικά με βαθύ οραματισμό και σωστή χρήση της ενέργειας φθάνει κανείς στη Πηγή όπως λέει και ο Χούσσερλ στην διυποκειμενικότητα της φαινομενολογίας του, σε έρευνα λογική.

-Ξέρουν τα μικρά  λιονταράκια τον Χούσσερλ,  ερωτώ έκπληκτη

-Τα Λιοντάρια μου απαντά σοβαρά γνωρίζουν τι λέει ο Χούσσερλ αλλά, ο Χούσσερλ δεν ξέρει τι γνωρίζουν τα μικρά και μεγάλα   λιονταράκια

και θα πρέπει πολύ να το σκεφτεί για να γνωρίσει την φύση των πραγμάτων και των όντων όπως ήταν στην ΑΡΧΗ κοντά στην Πηγή.

-Είσαι ένα πολύ σοφό λιονταράκι του απαντώ και αυτό το λιβάδι που τραγουδάει  με τρόπο αρχετυπικά  ομηρικό είναι καταπληκτικό.

-Είμαι,  μου λέει, ένα μικρός πρίγκιπας στην χώρα των μεγάλων λιονταριών και εσύ μια Αλίκη σε μια μαγική   αυλή  και το κουνέλι μας ακολουθεί, σε ένα  κόκκινο ιπτάμενο πτερόεντων λόγων, χαλί.

Αστραία για την Ομηρική Πολιτεία

 με τον Λ.Μ Λεόν σε συνέντευξη Ομηρική

27 Ιουλίου 2014