Ο Οδυσσέας στη Σιγκαπούρη

Οδυσσέας του Μέρλιον 

Έχω πλεύσει σε πολλά νερά, 

Περιτριγυρισμένος από νησιά φωτιάς, 

Αντιμέτωπος με την Κίρκη 

που αγαπούσε το τσιρίδι των χοίρων· 

Πέρασα τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη 

για επτά χρόνια με την Καλυψώ, 

Έτρεξα σε μάχη ενάντια στους θεούς. 

Κάτω από όλα αυτά 

, κράτησα την πίστη μου στην Ιθάκη, ταξίδεψα, 

ταξίδεψα και ταξίδεψα, 

υποφέροντας πολύ, απολαμβάνοντας λίγο· 

Γνώρισα παράξενους ανθρώπους που τραγουδούσαν 

Νέους μύθους· έφτιαξα μύθους ο ίδιος. 

Αλλά αυτό το λιοντάρι της θάλασσας 

με αλμυρή χαίτη, φολιδωτό, με θαυμαστή ουρά, 

Αγγιγμένο με δύναμη, επίμονο 

Σε αυτό το σύντομο ακρωτήριο... 

                              Παζλ. 

Τίποτα, τίποτα στις μέρες μου 

δεν προμήνυε αυτό το 

μισό-θηρίο, μισό-ψάρι, 

Αυτό το ισχυρό πλάσμα της στεριάς και της θάλασσας. 

Λαοί εγκαταστάθηκαν εδώ, 

Έφεραν σε αυτό το νησί 

την αφθονία αυτών των θαλασσών, 

Έχτισαν πύργους χωρίς κορυφή όπως του Ίλιου. 

                          Φτιάχνουν, υπηρετούν, 

                          αγοράζουν, πουλάνε. 

Παρά τους άνισους τρόπους, 

Μαζί μεταλλάσσονται, 

Εξερευνούν τα όρια της αρμονίας, 

Αναζητούν ένα κέντρο. 

Έχουν αλλάξει τους θεούς τους, 

Κράτησαν κάποια ανάμνηση της φυλής τους 

Στην προσευχή, στα γέλια, στον τρόπο που 

οι γυναίκες τους ντύνονται και χαιρετούν. 

Κρατούν τα φωτεινά, τα όμορφα, 

καλά προγονικά όνειρα 

Μέσα σε νέα οράματα, 

Τόσο λαμπερά, επείγοντα, 

γεμάτα με αυτό που είναι τώρα. 

Ίσως έχοντας ασχοληθεί με πράγματα, 

Χορτασμένα από αυτά, 

Τα πνεύματά τους λαχταρούν ξανά εικόνες, 

Προσθέτοντας στον Δράκο, τον Φοίνικα, 

τον Γκαρούντα, τον Νάγκα, αυτά τα Άλογα του Ήλιου, 

Αυτό το λιοντάρι της θάλασσας, 

Αυτή την εικόνα του εαυτού τους.

του Edwin Thumboo 

από το Ulysses By The Merlion (1979)

Ο Μέρλιον ως εθνικός μύθος και ποιητικό βάρος

Ο Έντουιν Θάμπου, με το ποίημα Ulysses by the Merlion (1979), δεν απλώς «έγραψε για» το σύμβολο· το καθιέρωσε ως τον επίσημο μυθικό πυρήνα της Σιγκαπούρης. Ο Μέρλιον — μισός λιοντάρι, μισός ψάρι — ήταν ήδη ένα κρατικά επινοημένο έμβλημα. Ο Θάμπου όμως του έδωσε ποιητική νομιμοποίηση, συνδέοντάς το με:

• την ομηρική παράδοση,

• την ιδέα του ταξιδιού και της επιστροφής,

• την αναζήτηση ταυτότητας σε μια νεαρή, μετα-αποικιακή πόλη-κράτος.

Έτσι, ο Μέρλιον έγινε όχι απλώς τουριστικό λογότυπο, αλλά εθνικός μύθος με λογοτεχνικό κύρος

Από τους δρόμους του κοσμοπολίτη Οδυσσέα

.... σε Ανατολή και Δύση σε ομηρικούς βράχους ποιητικών στίχων

Αστραία

Ω διαλεκτική 25η Οδύσσεια

Ταξίδια στο Άπειρο της Ποίησης
(απόσπασμα)
[...]Ω, διαλεκτική, σαν τους παλιούς θαυματοποιούς,που αλλάζαν ένα πλήθος φτωχών θεατώνσ' έναν λαό από γέλια παντοδύναμα,
αστρονομία, που σαν την τρυφερή μητέρα, ακουμπάς κάτω απ’ το Χάοςένα ήρεμο παιδικό προσκέφαλο,ηλεκτρονική φυσική, βασανιστική ερωμένη μου,αυτοί οι πολύπλοκοι δοκιμαστικοί σωλήνες είναι πιο πολύτιμοι για τη ζωήκι απ’ τα ίδια τ’ άντερά μας,οι εξισώσειςσα μεγάλες τριήρεις οδηγούν σε άσφαλτο δρόμο πιατον κουρασμένο Οδυσσέα — πιο εκεί, ακόμα πιο εκεί,
πάντα πιο εκεί,
κι ω, εσύ, ερχόμενη Αγνότητα, πιο μεγάλη απ’ όλο το Σύμπαν.
Αιώνες ταξίδεψα, βυθίστηκα στο Άπειροόπως μέσα στα ξάστερα λαγόνια μιας γυναίκας — κι έφτασαμέχρι εκεί, πιο εκεί, πιο εκεί, πάντα πιο εκεί,
εκεί, που το Σύμπαν στηρίζεται πάνω στο Άσκοπο,σαν ένα αρμόνιο
πάνω στο ρύγχος ενός γουρουνιού. Αυτό το Άσκοπο εγώ τοπολέμησα
με την αδερφοσύνηκαι τα ποιήματα.

Τάσος Λειβατίτης  25η ραψωδία
Από το  Αρκτικόν  Άλφα έως το  Διαλεκτικόν Ω- μέγα
ΠΗΓΗ

Το Φωτόσπαθο του Αλέξανδρου

Burning bridges

This is a fictional scene from the Battle of Hydaspes river, today’s Jhelum that flows in Pakistan and India. It was the last battle of Alexander the Great against King Porus of the Paurava around 326 BC. The troops were extremely exhausted by the long campaign and the fierce resistance they encountered…

Hearts on wooden spikes
Trails colored with the blood of the ones we loved
The trees cast their shadow so the sun doesn’t see the rotten bodies
Who says there is glory in this battle?

We lost our brothers, our sisters and our children
We sacrificed our dearest dreams to serve in the Conquest
Our souls were marked indelibly by the pain and agony of forsaken hope
And he was standing there

A bird was singing mournfully
As if it was its task to contemplate all our sorrow
Despite grueling struggle there still was no end to this madness
Tragically trapped  in the ambiance of attrition

Our wounds were fresh
We witnessed the atrocity of the flesh
Slaughtered and slayed by the wrath of fallen kings
And he was standing here

Hear me fighters
No salvation, no redemption exists for us
We are born as ordinary men but we die as warriors
Winning only the enemy within

I am not the One
You are the heroes that reached that far
Nothing awaits for us back but sickness and corruption
This is the path we need to cross

Join me and burn every bridge behind

Απολύτως Διαλλακτικός

Ομηρικά Παιγνίδια

Ο Οδυσσέας με την Πηνελόπη παίζουν την  τυφλόμυγα στον θεματικό  κήπο της Ομηρικής Πολιτείας

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΚΑΙ  ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΣΑΝ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ

Ο ένας θέλει τον κόσμο, το φτερό της αυγής
χτυπάει το πρόσωπό του: Περισσότερα! Περισσότερο!
Η άλλη ποτέ δεν σαλεύει από τον αργαλειό.
Ένα αρχαίο ρυθμό επαναλαμβάνει:
"Λιγότερο-λιγότερο
το πραγματικό ταξίδι είναι προς τα μέσα. "
Ο ένας αγαπά τις καταιγίδες και τα σύννεφα,
λέει ο θάνατος είναι μια χώρα χωρίς ουρανό.
Η άλλη προτιμά τα δέντρα,
λέει ο θάνατος είναι ένα σύννεφο φύλλων
όπου επιτέλους καταλαβαίνουμε
τα λόγια του ανέμου.
Ο ένας αναρωτιέται γιατί να ξεκουραστούμε
ο φρικτός καλπασμός των λεπτών
θα μας ποδοπατήσουν αν μείνουμε.
Η άλλη σταματάει να χαϊδέψει
το λοφίο ενός χόρτου;
ακουμπά τα πέταλα που άστραφτουν στην βροχή.
Ο ένας ποθεί εξωφρενικά λόγια,
λέει σε μια αγάπη, "Μάγεψε με."
Η άλλη νήμα , νήμα
κάνει την ομορφιά πιο γυμνή?
ζυγίζει ένα ρίγος του ηλιακού φωτός,
κλεινοντας γύρω από το χέρι την ροή
Ο ‘ένας αφήνει την πρώτη ηλιαχτίδα να
διαγράψει όλα τα όνειρα,
σαν κάτι τόσο άχρηστο στης ημέρας τα αστέρια.
Η άλλη συγκεντρώνει τα όνειρα
όπως τα χαμένα φτερά,
ο ουρανός μια φωλιά απο ορίζοντες.
Μια μεμβράνη μνήμης
αναπτύσσεται μεταξύ τους,
ένα μωσαϊκό παλιρροιών και παραμυθιών.
Το κύμα και η ακτή,
που αναπνέουν την ίδια ανάσα,
μια θάλασσα, μια ιστορία της ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ-
το φεγγάρι στα δίχτυα ενός  ( ΗΦΑΙΣΤΟΥ) ψαρά.

Μετάφραση:

Κλειώ 

Μπαλούμη Κλεονίκη

 Penelope and Odysseus as One Person 

by Ionna-Veronika Warwick

Το ποίημα παρουσιάστηκε από την Ionna-Veronika Warwick

σε μία εκδήλωση "SPRING AND SUMMER 1991"του πανεπιστημίου της Ανκορέιτζ ,

στην Αλάσκα.

Ψίθυροι Ανυπόδητης Πηνελόπης

Το  ΄δράχτι της Πηνελόπης


Πίσω από τους αιχμηρούς βράχους
που φύτρωσαν καταμεσής στο λιοπύρι
της ανέμελης γης,
ανάμεσα στις σκιερές αναταράξεις
της φυλλωσιάς,
ορθώνεται το ανάστημα της λικνιστής ελιάς
στους τρεις ανέμους.

Το χέρι του Ποσειδώνα
πασχίζει να βάλει τάξη
στους φρενήρεις ρυθμούς της αύρας
που αρμενίζει
αντικριστά στο πέλαγος.
Αιώνες περιμένουμε τη νύχτα της ολομέλειας,
όπως την κατέγραψε με το δράχτι της
η Πηνελόπη της απουσίας
στην κορυφαία στιγμή της λύτρωσης.
Ο Οδυσσέας έμπλεος ευτυχίας
για την επιστροφή του στη γη,
δοκιμάζει τις αντιστάσεις της διαφάνειας
στις καθημερινές προσλήψεις της μοίρας,
έτοιμος να απορροφήσει σύσσωμες
τις αιματοκυλισμένες σταλαγματιές
που έσφυζαν ακόμη στις φλέβες
των παλαιών παλατιανών φίλων.
Ένα ταχύπλοο, που διέσχιζε τυχαία
τη ματιά μας,
καταπάτησε βιαίως τη χρυσή
ανταύγεια της θάλασσας,
καθώς εκείνη είχε, μόλις, ξαπλώσει
στα πόδια του χρόνου
την προσμονή.
Η σκηνική παρουσία του ηλιοβασιλέματος
δεν άφησε ίχνη στις μνήμες των επιγόνων,
μολονότι δεν έπαψε να συγκλονίζει
τους αναβαθμούς του μόχθου
μιας πυγολαμπίδας,
που πάσχιζε να την ξεπεράσει.
Φέτος το καλοκαίρι
η θάλασσα τραβήχθηκε βαθιά
κι άφησε επαρκές περιθώριο
στα πέλματα
να αποτυπώσουν την ιστορία τους.
Ο ρυθμός ενός στεναγμού,
που αποκαλύφθηκε ότι άφηνε,
επί πολλούς αιώνες, το κύμα
στη σχισμή του βράχου,
καθώς έγλυφε τις παρειές του,
λειτούργησε ως κατακλείδα
στο επιχείρημα.
Ήταν τελικά ένας απειροελάχιστος σκίουρος,
που διατάρασσε,
με την αθόρυβη περπατησιά του,
την ψευδαίσθηση.

 Γιώργος  Κοντογιώργης

Ψίθυροι Πηνελόπης,  με του Οδυσσέα  νου, την ποιητική ουσία

Δευτέρα Οδυσσεία

    Ταξίδια του Τηλέμαχου

Dante, Ιnferno, Canto ΧΧVΙ
                        Τennyson, «Ulysses»

Οδύσσεια δευτέρα και μεγάλη,
της πρώτης μείζων ίσως. Aλλά φευ
άνευ Ομήρου, άνευ εξαμέτρων.

Ήτο μικρόν το πατρικόν του δώμα,
ήτο μικρόν το πατρικόν του άστυ,
και όλη του η Ιθάκη ήτο μικρά.

Του Τηλεμάχου η στοργή, η πίστις
της Πηνελόπης, του πατρός το γήρας,
οι παλαιοί του φίλοι, του λαού
του αφοσιωμένου η αγάπη,
η ευτυχής ανάπαυσις του οίκου
εισήλθον ως ακτίνες της χαράς
εις την καρδίαν του θαλασσοπόρου.

Και ως ακτίνες έδυσαν.

                        Η δίψα
εξύπνησεν εντός του της θαλάσσης.
Εμίσει τον αέρα της ξηράς.
Τον ύπνον του ετάραττον την νύκτα
της Εσπερίας τα φαντάσματα.
Η νοσταλγία τον κατέλαβε
των ταξιδίων, και των πρωινών
αφίξεων εις τους λιμένας όπου,
με τί χαράν, πρώτην φοράν εμβαίνεις.

Του Τηλεμάχου την στοργήν, την πίστιν
της Πηνελόπης, του πατρός το γήρας,
τους παλαιούς του φίλους, του λαού
του αφοσιωμένου την αγάπην,
και την ειρήνην και ανάπαυσιν
του οίκου εβαρύνθη.
                        Κ’ έφυγεν.

Ότε δε της Ιθάκης αι ακταί
ελιποθύμουν βαθμηδόν εμπρός του
κι έπλεε προς δυσμάς πλησίστιος,
προς  Ίβηρας, προς Ηρακλείους στήλας,—
μακράν παντός Aχαϊκού πελάγους,—
ησθάνθη ότι έζη πάλιν, ότι
απέβαλλε τα επαχθή δεσμά
γνωστών πραγμάτων και οικιακών.
Και η τυχοδιώκτις του καρδιά
ηυφραίνετο ψυχρώς, κενή αγάπης.

Κ. Καβάφης
(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)                  
                                                                                                                                                                                                                                                           

                                                                                                                                                                  Στου Οδυσσέως   ..... την μεγάλη παρουσία                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

Το Μήνυμα του Απόλλωνα

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Τα Παιδιά του Οδυσσέα

Τα παιδιά του Οδυσσέα είναι περίλυπα και

θυμωμένα.

Για την ανάξια μοίρα.

Τ ΄αρχαία κλἐη που δεινοπαθούν

σε ασυνάρτητες ομιλίες.

Πώς άλλαξαν;

Πώς έκλεισαν οι δρόμοι και οι μεγάλοι ορίζοντες;

Πώς χάθηκε η λύρα των αοιδών;

Θα πρέπει να είναι κάπου η Αθηνά.

Η Φίλια, πατρώα θεά, η αριστόβουλη.

Ο Ερμής  με το νικηφόρο μώλυ.

Το άγαλμα  της Αφροδίτης

από την πιο θάλλουσα  μυρτιά.

Η κρήνη στο Μουσών λειμώνα.

 Ένα μαντείο γρήγορα.

Ένα φθεγγόμενο νερό.

Ένα χρησμό.

‘Ενα λόγο αίσιο.

Ένα βωμό στον Οδυσσέα

 Κτισμένο ψηλά,

σε λόφο πάνω από τη θάλασσα,

πνιγμένο σε μυρτιές, σε πεύκα και ανεμώνες.

Σε δάφνες και τριανταφυλλιές,

την ομορφιά που αρέσει στους θεούς να περπατούν,

πριν να δωρίσουν την εύπλοια.

Περικλής Νεάρχου

Το Μήνυμα του Απόλλωνα

Η Ναυμαχία των Άστρων

Η ζωφόρος του Στόλου Θήρα, Ακρωτήρι

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

Αφιερωμένο στην Παλλάς Αθηνά

Αφού περπάτησε για χρόνια πολλά

επάνω στην Ευτυχισμένη Μοίρα

πού Χαίρετε τις Γλυκόπνοες Χλόες , 

μια κοσμική πνοή γέμισε τα πνευμόνια του.

Μα ήταν ξανά ο πιστός του φίλος ο Αίολος! 

Και ξοπίσω απ' την ανάσα που γέμιζε το Παν, 

χαμογελώντας ο 'Ηφαιστος

του έδωσε τα Χαρούμενα Δώρα που του είχε υποσχεθεί

για να φτιάξει και ο Οδυσσεύς μεγάλα ΕργαΛεία.

Με αυτά τα χαρούμενα δώρα έφτασε στο μακρινό μέρος 

που ο νοικοκύρης του Κρατά όπλα χειρός και Αναμμένες Δάδες  

Αυτός του φώτιζε το διάβα του σαν πέρασαν τα σύνορα του βασιλείου του.

Τότε τον παρέδωσε στον Φόβο τον φοβερό στρατιώτη που φέρει δόρυ.

Ο Φόβος τον συνόδεψε μέχρι και την είσοδο

που οδηγεί στην Πύλη των Αστέρων. 

Ο Οδυσσεύς παραδόθηκε στον ποταμό της Στυγός

– Σείριος, στην σπείρα του Ωρίωνα –

εισήλθε στον ουράνιο ποταμό του Αχέροντα 

– αφίχθηκε στο αστρικό σύστημα της Πύλου, 

είσήλθε στην σπείρα του Περσέα του Άργου, 

μια από τις τέσσερις , κεντρικές σπείρες του γαλαξία. 

Αυτό βρίσκεται πέρα από τις φωτιές στον Ουρανό.

Κολυμπώντας μέσα στο γάλα της 'Ηρας και περπατώντας πάνω 

στη ραχοκοκαλιά της νύχτας, κατάφθασε 

στην πιο ψηλή κορφή στον 'Ολυβο. 

Από εκεί προέβαλε στο πνεύμα του βαθιές σχέσεις 

ανάμεσα στον ουρανό και την γη, 

μακριά από βιαιότητες ψυχών 

διότι ΒΙΑΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΟΥΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΝΟΜΟΣ.

Γιατί ο Νούς και ο Νόμος

είναι Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ.

κείμενο: Γιάννης Πανταζής

φωτογραφία: Klearchos Kapoutsis 

Σαντορίνη Θήρα

Οδυσσέας Όλυβος

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΡΜΟΥ

ΕΚΦΩΝΗΣΕΙΣ ΝΟΗΤΙΚΩΝ ΚΑΣΤΡΩΝ ΣΕ ΠΥΛΕΣ ΑΣΤΡΩΝ

Απαγγελίες στη Δασκαλόπετρα

Σ. Σιταράς, Ομογενής Ευπατρίδης στη Πέτρα του Ομήρου

μιλά για τον  Όμηρο και τον Ηρακλή

ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΗΡΑΚΛΗ!

Οδύνη και ηδονή
Πόσο ωραίες ταιριαστές,
που είναι αυτές η δυο λέξεις,
είναι τόσο ταιριαστές,
που είναι εύκολα
να τις μπερδέψεις!

Οδύνη , Ηδονή
Πηγάζουν από δυο
διαφορετικά ποτάμια,
ενώνονται στην ίδια θάλασσα…
τίνος το ρεύμα από τις δυο,
θα σε παρασύρει;?

Ο ιδρώτας της Οδύνης,
Ο ιδρώτας της Ηδονής,
ρέουν από τους ίδιους πόρους.
Δυνατέ Άνθρωπε της Καλοσύνης,
τον ιδρώτα τις Ηδονής ποτέ
να μην τον προτιμήσεις!!!

Τις ηδονής ο ιδρώτας,
είναι απατεώνας,
για δόλωμα του έχει πάντα
την γλυκιά απόλαυση,
την φανταστική την ευτυχία,
μα όταν πιαστείς
στο αγκίστρι του,
θα σε ποτίσει
πίκρα, θλίψη,
θα σε σμπαραλιάσει,
και πάνω στην νάρκωση
της ηδονής σου
θα σε αποκεφαλίσει…..

Πάντα να θυμάσαι,
την συνάντηση του Ηρακλή,
στο διχαλωτό στρατί
με την Οδύνη και την Ηδονή…
όμορφες και οι δυο
σαν τα κρύα τα νερά,
Θόλωσαν,
του Ηρακλή μας τα μυαλά,
δεν ήξερε πιάν από τις δυο
να προτιμήσει!!!
-Έλα μαζί μου Ηρακλή,
χαϊδευτικά, γλυκά,
γοητεύτηκα, τρυφερά
του λέει η Ηδονή
και θα σου δωρίσω
όλα τα βασιλεία του κόσμου
θα ζεις μέσα στην απόλαυση,
στον πλούτο
και την ευτυχία!!!

Ο Ηρακλής την ρώτησε:
-πώς σε λένε εσένα γλυκιά
τρυφερή όμορφη κοπέλα;?
-Το όνομα μου είναι ευτυχία,
αλλά οι οχθροί μου
με φωνάζουνε Κακία..

-Έλα μαζί μου του λέει Οδύνη,
αυστηρά, ταπεινή ντυμένη,
εγώ δεν θα σου δώσω τίποτα,
μόνο εσύ θα πολεμάς σκληρά,
και ότι σου έχει
δωρίσει η Φύση,
τσάμπα άφθονα
θα το δίνεις!!!

Έλα μαζί μου Ηρακλή,
σε έχει ανάγκη
ο αγνός λαός,
του ανθρώπου ο πόνος!!!

-Και ποια είσαι εσύ;
την ρώτησε ο Ηρακλής,
με την αυστηρή φωνή,
με την θαρραλέα όψη,
με τα αστραφτερά τα μάτια,
που μιλάς με της ψυχής το κάλλος;;?

-Εμένα με λένε Αρετή,
έλα μαζί μού Ηρακλή!
Με μόχθο και με πόνο
θα αποκτάς τις απολαύσεις,
την κάθε σταγόνα απόλαυση,
θα την αισθάνεσαι
από τα νύχια έως την κορυφή,
που θα σου περισσεύει...
και την υπόλοιπη απόλαυση
θα την απολαμβάνουν οι Θεοί!!!

-Έλα μαζί μου Ηρακλή
του λέει η Αρετή
με βροντερή φωνή!!!
-Θα έρθω μαζί σου Αρετή,
της λέει ο Ηρακλής!!!

Η ηδονή σου καταρρέει
πνεύμα και σώμα
οδηγώντας σε,
προς την εξόντωση.
Ενώ η Οδύνη
σου δυναμώνει
πνεύμα και σώμα
οδηγώντας σε προς
την δημιουργία
και την μακροζωία!!!

«Νους υγιής εν σώματι υγιεί»
Ηρωισμός δεν είναι μονάχα
να κάνεις άθλους
και ανδραγαθήματα…
Ηρωισμός είναι
να χαλιναγωγείς
τις επιθυμίες σου!!!!

Ανήθικες τέρψεις,
δεν διαρκούν για πολύ!!!

Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ
ΗΟΜΕR’S STONE

Μιλάει η Θάλασσα γελώντας,
στη μικρή Ελληνοαμερικανίδα
φοιτήτρια περιηγήτρια...

- Εκεί που κάθεσαι, εσύ κοράσι
είναι Ιερός ο Τόπος,
είναι Τόπος Ιερός και Ηρωικός!!!