Οι Μάσκες του Ομήρου

«Περί μάσκαν Ομήρου» 

Χρησιμοποιώντας ορολογία των ημερών, εννοώ τις τρεις «μάσκες», κάτω από τις οποίες είναι κρυμμένο το αληθινό «πρόσωπο» του ιδιοφυούς έλληνα ποιητή. Την πρώτη απ΄ αυτές την έχει επιλέξει μόνος του. Είναι δικής του επινόησης άλλωστε.
Η πιο περίτεχνη μάσκα, την οποία ο Ομηρος σημειολόγησε με την ανεπανάληπτη τεχνική και τέχνη του. Το αποτέλεσμα μοναδικό: Η (ομηρική) «Οδύσσεια».
Για τις άλλες δύο, τη δεύτερη και τρίτη κατά σειρά, δεν έχει καμιά ευθύνη ο ίδιος ο ποιητής. Ποιες όμως είναι οι δύο αυτές μάσκες που αναγκάζεται να φέρει, παρά τη θέλησή του, ο Ομηρος και ποιοι είναι αυτοί που τις σχεδίασαν.
Η δεύτερη λοιπόν μάσκα δεν είναι άλλη από την «ανταγωνιστική επιστημοσύνη» με την οποία θέλουν να εμφανίζουν τον Ομηρο τα «Ιερατεία» των μεγαλοφιλολόγων και όχι μόνο.
 Το αποτέλεσμα; Μια ελιτίστικη, απρόσιτη, χαοτική βιβλιογραφία.
 Η τρίτη, τέλος, στον αντίποδα της προηγούμενης, είναι η απλοϊκή, παιδαριώδης μάσκα των σχολικών μας βιβλίων. Σχεδιασμένη με βάση το ηθικοδιδακτικό σχήμα «οι καλοί και οι κακοί », εμφανίζει τον πρώτο, στην παγκόσμια λογοτεχνία, δραματικό ποιητή, σαν αφελή αφηγητή μιας ανούσιας μονοσήμαντης περιπέτειας, όπου φυσικά και σύμφωνα με τα... αποδεκτά ιδεώδη, οι «καλοί» νικούν πάντα τους «κακούς».
Αυτή η τρίτη μάσκα άλλωστε είναι και η μοναδική, μέσω της οποίας αναγνωρίζουμε τον ψεύτικο Ομηρο που μας δίδαξαν και μας διδάσκουν. Περιττεύει να πούμε ότι αυτός ο σχολικός μασκαράς ουδεμία σχέση έχει με τον αληθινό επαναστάτη-ποιητή και τις αλήθειες που έκρυψε (ευτυχώς) στα αθάνατα έπη του. Για επιβεβαίωση να θυμίσουμε την επισήμανση του Α. Lesky:
 «Με τη δραματοποίηση των γεγονότων από τον Ομηρο, αλλά περισσότερο με την εξανθρώπιση του παλιού μύθου, βρίσκει ο δρόμος της δυτικής ανθρωπιάς την αρχή του».

 Ο κ. Χρυσόστομος Τσιρίδης,
 φιλόλογος,από την Καβάλα
Πηγή

Το Φωτόσπαθο του Αλέξανδρου

Burning bridges

This is a fictional scene from the Battle of Hydaspes river, today’s Jhelum that flows in Pakistan and India. It was the last battle of Alexander the Great against King Porus of the Paurava around 326 BC. The troops were extremely exhausted by the long campaign and the fierce resistance they encountered…

Hearts on wooden spikes
Trails colored with the blood of the ones we loved
The trees cast their shadow so the sun doesn’t see the rotten bodies
Who says there is glory in this battle?

We lost our brothers, our sisters and our children
We sacrificed our dearest dreams to serve in the Conquest
Our souls were marked indelibly by the pain and agony of forsaken hope
And he was standing there

A bird was singing mournfully
As if it was its task to contemplate all our sorrow
Despite grueling struggle there still was no end to this madness
Tragically trapped  in the ambiance of attrition

Our wounds were fresh
We witnessed the atrocity of the flesh
Slaughtered and slayed by the wrath of fallen kings
And he was standing here

Hear me fighters
No salvation, no redemption exists for us
We are born as ordinary men but we die as warriors
Winning only the enemy within

I am not the One
You are the heroes that reached that far
Nothing awaits for us back but sickness and corruption
This is the path we need to cross

Join me and burn every bridge behind

Απολύτως Διαλλακτικός

Η Ημέρα του Γυρισμού

Ένας Ομηρικός Καημός

Ιθάκη: Η πατρίδα του πολεμιστή της γνώσης

Queridos amigos:

 He subido a mi canal COSASDEGENI de YouTube O KAIMÓS, el hermoso tema de MIKIS THEODORAKIS en una versión de cantante ISMAEL. El fotomontaje es un homenaje la “Odisea”: la salida de Ítaca, la cueva de Polifemo, los vientos de Eolo, la cólera de Poseidón, la maga Circe, las sirenas, la ninfa Calipso, el naufragio en la costa de los feacios y, por fin, el regreso a Ítaca. 

Με θερμούς χαιρετισμούς από τη Μαδρίτη.

 Ελπίζω να σας αρέσει 

Eugenia Castro

Από την Ισπανία με αγάπη

Ομηρικά Παιγνίδια

Ο Οδυσσέας με την Πηνελόπη παίζουν την  τυφλόμυγα στον θεματικό  κήπο της Ομηρικής Πολιτείας

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΚΑΙ  ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΣΑΝ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ

Ο ένας θέλει τον κόσμο, το φτερό της αυγής
χτυπάει το πρόσωπό του: Περισσότερα! Περισσότερο!
Η άλλη ποτέ δεν σαλεύει από τον αργαλειό.
Ένα αρχαίο ρυθμό επαναλαμβάνει:
"Λιγότερο-λιγότερο
το πραγματικό ταξίδι είναι προς τα μέσα. "
Ο ένας αγαπά τις καταιγίδες και τα σύννεφα,
λέει ο θάνατος είναι μια χώρα χωρίς ουρανό.
Η άλλη προτιμά τα δέντρα,
λέει ο θάνατος είναι ένα σύννεφο φύλλων
όπου επιτέλους καταλαβαίνουμε
τα λόγια του ανέμου.
Ο ένας αναρωτιέται γιατί να ξεκουραστούμε
ο φρικτός καλπασμός των λεπτών
θα μας ποδοπατήσουν αν μείνουμε.
Η άλλη σταματάει να χαϊδέψει
το λοφίο ενός χόρτου;
ακουμπά τα πέταλα που άστραφτουν στην βροχή.
Ο ένας ποθεί εξωφρενικά λόγια,
λέει σε μια αγάπη, "Μάγεψε με."
Η άλλη νήμα , νήμα
κάνει την ομορφιά πιο γυμνή?
ζυγίζει ένα ρίγος του ηλιακού φωτός,
κλεινοντας γύρω από το χέρι την ροή
Ο ‘ένας αφήνει την πρώτη ηλιαχτίδα να
διαγράψει όλα τα όνειρα,
σαν κάτι τόσο άχρηστο στης ημέρας τα αστέρια.
Η άλλη συγκεντρώνει τα όνειρα
όπως τα χαμένα φτερά,
ο ουρανός μια φωλιά απο ορίζοντες.
Μια μεμβράνη μνήμης
αναπτύσσεται μεταξύ τους,
ένα μωσαϊκό παλιρροιών και παραμυθιών.
Το κύμα και η ακτή,
που αναπνέουν την ίδια ανάσα,
μια θάλασσα, μια ιστορία της ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ-
το φεγγάρι στα δίχτυα ενός  ( ΗΦΑΙΣΤΟΥ) ψαρά.

Μετάφραση:

Κλειώ 

Μπαλούμη Κλεονίκη

 Penelope and Odysseus as One Person 

by Ionna-Veronika Warwick

Το ποίημα παρουσιάστηκε από την Ionna-Veronika Warwick

σε μία εκδήλωση "SPRING AND SUMMER 1991"του πανεπιστημίου της Ανκορέιτζ ,

στην Αλάσκα.