Ομηρική Πολιτεία

Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

Ιλίου Αλληγορίες

Giovanni Battista Tiepolo, 1757

Minerva Preventing Achilles from Killing Agamemnon

Ο χαρακτήρας του Αγαμέμνονος, υπερβολικά σε μία θέση και με εμμονή εγωιστής εμμένων αυτοκαταστροφικά.

Ποιος είναι ο ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ , ποιος είναι ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ;

Σύγχρονη διαχρονική ερμηνεία των Ομηρικών Ονομάτων και των χαρακτήρων τους.

Τα Ομηρικά Έπη λειτουργούν σε πολλά επίπεδα και η ανθρώπινη ζωή σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο είναι πάντα...μια Ιλιάδα και Οδύσσεια. Όλοι οι χαρακτήρες σκιαγραφημένοι από την οξυδερκή ματιά,αλλά,και την εσωτερική όραση του ποιητή, είναι κάτι παραπάνω από διάφανοι με την συμπεριφορά τους τις αντιδράσεις τους, τις επιλογές τους.Και είναι αναγνωρίσιμοι εύκολα, ευδιάκριτοι και μαζί...το πεπρωμένο τους,
γιατί, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου ορίζει και την μοίρα του.

Ποιοι είναι οι ΤΡΩΕΣ ;

Τιτρώσκω, κατατρώγω, τρωκτικό. Σε προσωπικό επίπεδο είναι ο κάθε άνθρωπος που θα φιλοξενήσουμε στο σπίτι μας, στην ιστοσελίδα μας στον χώρο μας στην ομιλία μας και θα φύγει κλέβοντας τους θησαυρούς μας, τα χρήματα μας , τις γνώσεις μας, την "γυναίκα" μας την ψυχή Σελήνη, Ελένη.Οι έχοντες και οι κατέχοντες που τρώνε πολλά και χτίσανε και κλειστήκανε μέσα στα καβαφικά ΤΕΙΧΗ τα ψηλά.Σε συλλογικό είναι αυτοί που θα φιλοξενηθούν από μία χώρα και φεύγοντας θα πάρουν τα μάρμαρα τα γλυπτά την γνώση τους θησαυρούς την ιστορία της, τα ονόματα της, την ομορφιά, τον χρυσό, όλα τα λεφτά.

Ποιος είναι ο ΕΚΤΩΡ;

Έκτωρ, ο κτήτωρ, ο έχων και ο κατέχων της άρπαγης Τροίας. Καλό παιδί, μεγάλος πολεμιστής αλλά σε λάθος στρατόπεδο και τον Πάτροκλο τον αδικεί πολύ μαζί με το ΚΛΕΟΣ μιας πατρίδος που αγανακτεί.

Ποιος είναι ο ΑΠΟΛΛΩΝ; Γιατί τους Έλληνες Αχαιούς δεν βοηθά;

Γιατί η συνείδηση τους είναι απούσα, έχει κάνει φτερά.

ΖΩΗ σημαίνει ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΣ, ήτοι …. ΑΠΟΛΛΩΝ Φοίβος και του Ανθρώπου η καρδιά.

Ποιος είναι ο Απόλλων ο θεός του τόξου των ακτίνων βελών και του φωτός;

Είναι η Συνείδησις του καθενός.

Γιατί η γέννηση του στάθηκε τόσο δύσκολη και κανένας τόπος δεν τον δεχόταν για να γεννηθεί;

Διότι η Συνείδηση παραμένει πολύ δύσκολη υπόθεση και αναζητεί ένα στερεό δήλιο νησί από την θάλασσα της ασυνείδητης κοσμικής αντίληψης να αναδυθεί.

Γιατί έκτισε τα Τείχη της Τροίας παρά τω πλευρώ των Τρώων;

Γιατί οι Αχαιοί Έλληνες απουσία της Όμορφης Γνώσης και της ενδελεχούς ενωτικής συνδετικής γραμμής ασυνείδητοι παραμένουν και πέφτουν «πτωχοί των πνεύματι» στην βιοπάλη της καθημερινής ζωής.

Γιατί ο Απόλλων συνδέεται με την καρδιά που βρίσκεται αριστερά;

Διότι αριστερά βρίσκεται το σημείο της αντίληψης κοντά στην καρδιά που την Συνείδηση ευθυγραμμίζει και γεννά όταν την Γνώση, την Όμορφη Ελένη και την Σιωπηλή Πηνελόπη με τα χέρια των Αχαιών Ελλήνων πίσω παίρνει και κρατά.

Το Α κεφαλαίο συμπέρασμα από την πρώτη μυθιστορηματική επική παραβολή είναι πως οι Έλληνες ,όντας ισχυρές προσωπικότητες , συνήθως φιλονικούν και οι έχθρες, οι διαμάχες και οι έριδες, εμφύλιοι σπαραγμοί έχουν ταλαιπωρήσει το στρατόπεδο των Αχαιών και συνεχίζουν να το ταλαιπωρούν και να είναι ο ανασταλτικός παράγων της επίτευξης του αντικειμενικού στόχου μιας εκστρατείας ή ενός σχεδίου.
Η Αχίλλειος πτέρνα των Ελλήνων προς χαιρεκακία των εχθρών τους, όπως αγορεύει ο Σοφός Νέστωρ στον παρεμβατικό λόγο του.

Αχιλλέας, από το ρήμα αχέω, αχεύω που σημαίνει θρηνώ, λυπούμαι, άχος. Το πρώτο όνομα ήταν Λιγύρων , ο έχων δυνατή καλή φωνή. Αλλά και άχα, ο λαός , ο αρχηγός του νερού .Άχιλος , εύφορα βοσκοτόπια. Ο Απολλόδωρος γράφει:
«… καὶ ὠνόμασεν Ἀχιλλέα (πρότερον δὲ ἦν ὄνομα αὐτῷ Λιγύρων) ὅτι τὰ χείλη μαστοῖς οὐ προσήνεγκε.» (Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη Γ, 13.6)
Ο Πτολεμαίου τέσσερις αιώνες μετά τον Απολλόδωρο:
«Ὡς Ἀχιλλεὺς διὰ μὲν τὸ ἐκ πυρὸς αὐτὸν σωθῆναι καόμενον ὑπὸ τῆς μητρὸς Πυρίσσοος ἐκαλεῖτο, διότι δὲ ἓν τῶν χειλέων αὐτοῦ κατακαυθείη, Ἀχιλλεὺς ὑπὸ τοῦ πατρὸς ὠνομάσθη.» (Πτολεμαίου Χέννου, Καινή Ιστορία 7,1)

Ο Αγαμέμνων, με μεγάλα ελαττώματα και προτερήματα , με σκήπτρο εκ του Διός, εμμένει στις θέσεις του σε κατάχρηση εξουσίας και ο ημίθεος οξύθυμος Αχιλλέας χάνει την αυτοκυριαρχία του και συμπεριφέρεται σαν πληγωμένο παιδί.
Η πρωταρχική αιτία των εσωτερικών συγκρούσεων, είναι το πλεόνασμα της ενέργειας των Ελλήνων που αντί να το διοχετεύουν δημιουργικά,το εκτονώνουν σε ενδομάχες και εσωτερικές διαμάχες προς αλλήλους.Σε δευτερογενές επίπεδο είναι η αδικία και η έλλειψη τιμής, η προσβολή που γίνεται από την επικρατούσα κάθε φορά αγαμεμνονική κυβέρνηση στους ήρωες που υπερασπίστηκαν πολέμησαν και πολεμούν ακόμη για την πατρίδα θυσιάζοντας τα πάντα σε αυτό τον αγώνα ακόμη και την ζωή τους.
Η αφαίρεση της “πλούσιας κόρης ” που βρίθει από την δόξα και κατάθεση τους την ηρωική.
Αρπάζουν όχι μόνο τον χρυσό αλλά και την τιμή από τους ημίθεους ήρωες και αγωνιστές και την ομορφομάγουλη κόρη Βρισηίδα. Όταν απαιτούνται θυσίες α π ’όλους,δεν ακολουθούν το παράδειγμα του Καποδίστρια που δεν δέχτηκε να παίρνει μισθό και χρήματα και χρυσό από το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος αλλά, εμμένουν και επιμένουν σε επιδείξεις ιδιωτικής περιουσίας και εύκολου πλουτισμού.
Ο Αλέξανδρος δεν κρατούσε τίποτα για τον εαυτό του εκτός από την Ιλιάδα που είχε στο προσκεφάλι του και όλο τον χρυσό τον μοίραζε στους στρατιώτες και συμπολεμιστές τους, ακόμη και τα γλυκά και τα εδέσματα της βασίλισσας της Καρίας τα επέστρεψε πίσω για να μην συνηθίσει στην καλοπέραση και την μαλθακότητα.
Τι θα έκανε ο Οδυσσέας αν ήταν στην θέση του Αγαμέμνονα και του Αχιλλέα;
Μπορούμε να αναλογιστούμε τροποποιώντας το σενάριο της Α Ιλιάδος.
Οπωσδήποτε θα χειριζόταν διαφορετικά το πρόβλημα και το θέμα.
Ο Οδυσσέας δεν είναι όσο εγωιστής, όσο ο κοσμήτωρ Αγαμέμνων και δεν διακατέχεται από εμμονές επίδειξης εξουσίας, δεν είναι τόσο ημίθεος όσο ο Αχιλλέας και δεν επιτίθεται αλόγιστα πριν διερευνήσει και χαρτογραφήσει μια κατάσταση. Πριν σιγουρευτεί για το αποτέλεσμα.
Στο πλαίσιο της οδυσσειακής τακτικής ,σαν “Αγαμέμνων” με ηγετικές ικανότητες ελιγμού., θα άκουγε τον ιερέα προσεχτικά επιδιώκοντας την φιλία του και την συμμαχία του προτείνοντας με το εύστροφο μυαλό του ένα καλό γάμο για την κόρη του, δελεαστικό για να μην φύγει από τους Έλληνες ο χρυσός που ίσως τελικά δεχόταν ο Χρύσης ως καλή λύση.
Σαν “Αχιλλέας “δεν θα αντιδρούσε με βρισιές και αιματοχυσίες και δεν θα αποσυρόταν εκδικούμενος όλους τους Έλληνες για την απερισκεψία του ηγεμονικού Αγαμέμνονα μειώνοντας το κύρος του μπροστά σε όλο το στράτευμα.
Μια κατ΄ ιδίαν συνάντηση θα ήταν πιο αποτελεσματική για την εξεύρεση λύσης του προβλήματος αφήνοντας τον να βγαίνει μπροστά αλώβητος, ως αρχηγός ,και διοχετεύοντας την δύναμη του υποστηρικτικά, γιατί η μαεστρία της οδυσσειακή σκέψης σε κάθε πρόβλημα είναι η έλλειψη εγωκεντρισμού, εμμονής και ο πολυμήχανος πολύστροφος ελιγμός.

Ο ποιμένας των λαών, κοσμήτωρ, βουληφόρος, σκηπτροφόρος του Διός
δεν πρέπει να είναι αλλά και να φαίνεται δίκαιος και σοφός.

Ο Αγαμέμνων παρουσιάζεται στους μακρυμάληδες «κάρυ κομώοντες» Αχαιούς με λαμπρή φορεσιά και αστραφτερά πέδιλα στα πόδια του τα λιπαρά. Οι θεοί εμφανίζονται , διαγράφονται στο αιθερικό του σώμα, ο Ζευς στο κεφάλι ,ο Άρης στην μέση και ο Ποσειδών στο στέρνο.
Ίσως αν ήταν ο Ποσειδών στα πέλματα, ο Άρης στο κεφάλι και ο Ζευς κυβερνήτης του ήπατος στις επιγονατίδες και ο Απόλλων στο βλέμμα του, η ροή της ενέργειας του να ήταν πιο αρμονική και αποτελεσματική .

Η ομορφιά είναι η καλή μορφή του όντος κι η ασχημοσύνη , η έλλειψη σχήματος, η αρμονία ή δυσαρμονία της ενεργειακής ροής .Η γνώση της ύλης , της ενέργειας και των μετατροπών της. Η εξερεύνηση της ύλης είναι ένα εξωτερικό ταξίδι της ύπαρξης και η κατανόηση της ενέργειας ένα εσωτερικό ταξίδι στο κέντρο του εαυτού.
Εξωτερική και εσωτερική ευθυγράμμιση της αντίληψης.
Και τα δύο ταυτοχρόνως ολοκληρώνουν ένα άνθρωπο στης ζωής του τον δρόμο και τον σκοπό.
Το αθάνατο Ελληνικό Πνεύμα ολοκληρωμένα παρουσιάζει και τις δυο διαδρομές με ένα τρόπο μαγευτικό και διαχρονικό.

Β Ιλιάδος

Τοὺς δ’ ὥς τ’ αἰπόλια πλατέ’ αἰγῶν αἰπόλοι ἄνδρες
ῥεῖα διακρίνωσιν ἐπεί κε νομῷ μιγέωσιν,
ὣς τοὺς ἡγεμόνες διεκόσμεον ἔνθα καὶ ἔνθα
ὑσμίνην δ’ ἰέναι, μετὰ δὲ κρείων Ἀγαμέμνων
ὄμματα καὶ κεφαλὴν ἴκελος Διὶ τερπικεραύνῳ,
Ἄρεϊ δὲ ζώνην, στέρνον δὲ Ποσειδάωνι.
ἠΰτε βοῦς ἀγέληφι μέγ’ ἔξοχος ἔπλετο πάντων 480
ταῦρος• ὃ γάρ τε βόεσσι μεταπρέπει ἀγρομένῃσι•
τοῖον ἄρ’ Ἀτρεΐδην θῆκε Ζεὺς ἤματι κείνῳ
ἐκπρεπέ’ ἐν πολλοῖσι καὶ ἔξοχον ἡρώεσσιν.
Ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματ’ ἔχουσαι•

Η Θυσία της Ιφιγένειας, της από καλό ένδοξο γένος της κόρης του Αγαμέμνονος.

Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ δεν αναφέρεται καθόλου στα έπη του Ομήρου, όπου απλώς μία από τις τρεις κόρες του Αγαμέμνονα καλείται Ιφιάνασσα.

Στην ανασκόπηση της Ελληνικής Μυθιστορίας… στην ανατροπή της δέσμευσης της στο ασύλληπτο, στα παιγνίδια του νου, στις μονομαχίες στα μαρμαρένια αλώνια του χώρου και του χρόνου … ολόγυρα στο εδώ το πριν και το μετά.
Είναι δύσκολο να ισχυρισθεί κάποιος άνθρωπος λογικός πως υπάρχει θεός που απαιτεί τοιούτου είδους θυσίας από ένα πιστό.
Η Ελληνική παραβολή απευθύνεται σε ευφυείς ανθρώπους και όχι υποτακτικούς στην καθαρότητα του λόγου της και αλίμονο αν ένας στρατηγός βρίσκεται τόσο πολιορκημένος σε ένα ωμό εκβιασμό, ακόμη και αν προέρχεται από τον θεό, και δεν έχει εναλλακτική λύση και πρόταση να βγει από το αδιέξοδο αυτό.
Ο Αγαμέμνων στο κρίσιμο σημείο έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη του απέναντι στην θεά…..λέγοντας «εγώ το έκανα» και είμαι υπόλογος για αυτό και το δικό του κεφάλι να τοποθετήσει στο βωμό.
Δεν θυσιάζεις το παιδί, τον νέο, το μέλλον του κόσμου για χάρη της αρχηγίας καμιάς εκστρατείας και η πατρίδα χρειάζεται τον νεό νεογνό. Όφειλε να παραιτηθεί . Να δώσει την αρχηγία στο Αχιλλέα . Να γινόταν οι γάμοι και να έμεινε κοντά στον γαμπρό του σύμβουλος και οδηγός. Θα γλιτώναμε από πολλά. Δεν θα θρηνούσαμε τόσες απώλειες στα τείχη τα ψηλά. Ο Αχιλλέας με την κατάλληλη σύγκοιτη δίπλα του , θα μετρίαζε τις υπερβολές της νεότητας και θα ήταν άτρωτος πραγματικά …ολοκληρωμένος με το σωστό ταίρι κοντά του και όλοι θα γυρνούσαμε πίσω λιγότερο βασανιστικά αλλά… όχι με τον τρόπο του Αγαμέμνονος. Μόνο με τον τρόπο του Οδυσσέως μπορεί να γυρίσει κανείς όταν λείπει από το σπίτι του καιρό . Διακριτικά ανιχνευτικά και στρατηγικά.

Πόσους «Αγαμέμνονες» βλέπουμε σήμερα προέδρους σε έδρανα πολιτικά στρατιωτικά και θώκους σε ιερατεία αρχιερατικά να εμμένουν σε αρχηγικές εμμονές κουβαλώντας μεγάλες του παρελθόντος ενοχές παραβάσεις και εκτροπές; Αρκετούς θαρρώ…και είναι λυπηρό.

Ο χαρακτήρας του Ατρείδη είναι χαραγμένος στην παγκόσμια σκηνή του κόσμου και είναι η μοίρα του, το πεπρωμένο του όπως ο κάθε χαρακτήρας των Ομηρικών Επών.

Σας ασπάζομαι

Αστραία

Δευτέρα 3 Μαρτίου 2014

Ιλιάδος Χώρα

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΙΛΙΑΣ»

Φθάνοντας στο θέατρο «ΧΩΡΑ» της οδού Αμοργού 20, σκεφτόμουν ότι μετά από την «ΟΔΥΣΣΕΙΑ» του Γουίλσον στο Εθνικό θέατρο που είχα δει πριν ένα χρόνο, ήταν καιρός και για την Ιλιάδα και χάρηκα ιδιαίτερα που ένας Έλληνας σκηνοθέτης αποφάσισε να καταπιαστεί με ένα τόσο δύσκολο και απαιτητικό έργο.

Συναντήσαμε τον κ. Στάθη Λιβαθινό να υποδέχεται τον κόσμο στην είσοδο της αίθουσας. Του εξηγήσαμε ότι είμαστε από την Ομηρική διαδικτυακή Πολιτεία, ευγενικά μας έδωσε το e- mail του για να επικοινωνήσουμε μαζί του και μας ευχήθηκε να απολαύσουμε την παράσταση.

Η αίθουσα του θεάτρου ήταν κατάμεστη, κάποιοι έφεραν μαζί τους και παιδιά για ένα έργο τεσσάρων ωρών, Κυριακή 4 ώρα το μεσημέρι, εκπλαγήκαμε ευχάριστα.

Η σκηνή ανοίγει με τον Χρύση κρατώντας ένα κοχύλι παρακαλώντας τον άκαμπτο Αγαμέμνονα να του δώσει πίσω την κόρη του , επικαλούμενος τον Απόλλωνα.

Ο σκηνοθέτης μας μεταφέρει αριστοτεχνικά στο στρατόπεδο των Αχαιών όπου εμφανίζεται ο Αγαμέμνονας με τον οργισμένο Αχιλλέα, ο θυμός του οποίου είναι διάχυτος.

Συγχρόνως οι θεοί πάντα παρόντες όπως μας περιγράφει ο Όμηρος, η Αθηνά που συμβουλεύει τον Οδυσσέα, το όνειρο του Αγαμέμνονα, η Ίρις αεικίνητη μεταφέρει τις βουλές του Δία.

Εντύπωση μου έκανε που ακόμη και η σκηνή με τον Θερσίτη που πρόσβαλε τον Αγαμέμνονα και η παρέμβαση από τον Οδυσσέα, η παρουσίαση των νηών με τους αρχηγούς των Αχαιών.

Η μονομαχία Μενελάου –Πάρι, από τις πιο ωραίες σκηνές που με συνεπήρε. Ο Μενέλαος κρατώντας το μαντήλι της Ελένης μπλε –σιέλ πάλευε για την χαμένη αξιοπρέπεια και για την κλεμμένη τιμή, σε έναν χορό του πολέμου, με την συνοδεία των κρουστών και μουσικής συμφωνίας . Η Ωραία Ελένη σε μία και μοναδική εμφάνιση της παρακολουθούσε ανεβασμένη σε μία αιώρα. Εκπληκτική σκηνή.

Η επέμβαση της Αφροδίτης , η Αθηνά με την Ήρα ανεβασμένες στο άρμα των Ωρών, και το « ἔσσεται ἦμαρ ὅτ' ἄν ποτ' ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴ» που λέει ο ηγέτης των Αχαιών, ο Αγαμέμνων, στο Δ 164 της Ιλιάδας, » και ακούστηκε δυνατά στην αίθουσα, από τις πιο δυνατές σκηνές.

Όλες οι σκηνές της μάχης ουσιαστικά δοσμένες, πάντα με την συνοδεία των κρουστών , που αποτελούσαν τον συνδετικό κρίκο, εναλλάσσονταν η αρμονία και συνοχή μετέφεροντάς μας όλα τα δυνατά συναισθήματα των ηρώων.

Διομήδους αριστεία , Αινείας-Διομήδης, Αθηνά –Διομήδης, Αθηνά –Άρης, όπου η θεά χτυπά τον Άρη.

Έκτορας-Ανδρομάχη στις Σκαιές Πύλες, Αίας-Έκτορας-Απόλλων.

Άνετη η μεταφορά από τα πλοία των Αχαιών στα τείχη της Τροίας , με τα σκηνικά να μεταφέρουν το τοπίο καθώς και την αγωνία την απελπισία τον φόβο το θάρρος των πολεμιστών. Μαζί κτίσαμε το τείχος και σκάψαμε την τάφρο γύρω από τις βαθύκοιλες νήες με τους κάρη κομόωντες Αχαιούς. Είδαμε τον οιωνό με τον αετό και το φίδι με τον Έκτορα που ορμούσε πάνω στο στρατόπεδο των Αχαιών και τον Σαρπηδόνα να γκρεμίζει το τείχος.

Ο ποταμός Σκάμανδρος που προσπαθεί να πνίξει τον Αχιλλέα η επέμβαση του Ήφαιστου καθώς και η κατασκευή των όπλων του μετά την παραίνεση της μητρός του Θέτιδος, ο θρήνος των αλόγων του Ξάνθος και Βαλίος, μπροστά στον νεκρό Πάτροκλο.

Και ενώ η Ήρα εξαπατά τον Δία και τον αποκοιμίζει , εν τω μεταξύ έρχεται ο κοσμοσείστης Ποσειδώνας να εμψυχώσει τους Αχαιούς και ο Αίας αφού σκοτώνει τον Σαρπηδόνα απευθύνει στο κοινό που τον παρακολουθεί, με βροντερή φωνή και με άριστη ερμηνεία, το δικό του μήνυμα «…στα χέρια μας είναι να σωθούμε….. μη περιμένουμε ξένη βοήθεια….»

Ο θάνατος του Πάτροκλου , ο θρήνος του Αχιλλέα η αναμέτρηση του με τον Έκτορα από τις πιο δυνατές στιγμές και ο θρήνος της Ανδρομάχης σε μία ερμηνεία εξαιρετική, και δεν σας κρύβω ότι δάκρυσα, όπως και η σκηνή με τον καταβεβλημένο πλέον Πρίαμο να πηγαίνει στην σκηνή του Αχιλλέα με την βοήθεια του Ερμή, να πέφτει στα πόδια του ζητώντας του το νεκρό σώμα του γιού του και τέλος να δίνουν τα χέρια, κι οι δυο συντετριμμένοι.

Νικητές και ηττημένοι μπροστά στην αδήριτη αναγκαιότητα που υποδεικνύει η κοινή ανθρώπινη τύχη.

Ήταν από τις πιο υπέροχες θεατρικές παραστάσεις που έχω δει και θα ξαναέβλεπα πάλι, και έχει πάρει τον δρόμο για το εξωτερικό.

Ο Στάθης Λιβαθινός σε μετάφραση του Δ.Ν.Μαρωνίτη, στηρίχτηκε απόλυτα στο έπος του Ομήρου κρατώντας ακμαίο τον λόγο του , μεταδίδοντας όχι μόνο τα διδάγματα αλλά και την κάθαρση και αυτό από μόνο του συνιστά άθλο . Η παράσταση από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν σε απόλυτο συντονισμό, σαν συμφωνία. Ερμηνεία, χορογραφία και αφήγηση ,( Μαρίας Σαββίδου) ταυτόχρονα ενώ εναλλάσσονται τα επεισόδια.

Μου έκανε εντύπωση οι παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί ο Όμηρος και ειπώθηκαν στην αφήγηση καθώς και χαρακτηριστικές Ομηρικές λέξεις και προσωνύμια ηρώων και θεών.

Τα σκηνικά (Ελένης Μανωλοπούλου), γάντζοι και λάστιχα αυτοκινήτου με μία μικρή λιμνούλα ,σιδερένιες πλατφόρμες και μία κόκκινη πολυθρόνα χωρίς άσκοπη χρήση της τεχνολογίας και χωρίς εφέ προς χάρη εντυπωσιασμού, λιτά μεν αλλά τόσο ουσιαστικά.

Όλοι οι ηθοποιοί οι Χρήστος Σουγάρης, Αρης Τρουπάκης, Βασίλης Ανδρέου , Γιώργος Χριστοδούλου, Διονύσης Μπουλάς , Γεράσιμος Μιχελής, Γιώργος Τσιαντούλας , Λευτέρης Αγγελάκης, Γιάννης Παναγόπουλος, Αμαλία Τσεκούρα Νεφέλη Κουρή, Μανούσο Κλαπάκη …..ακούραστοι τέσσερις ώρες πάνω στην σκηνή, σε παράσταση με δύσκολα λόγια, παίζοντας και δύο και τρεις ρόλους, οι οποίοι κατάφεραν να μας κρατήσουν «ζωντανούς» και το σπουδαιότερο να συμμετέχουμε νοερά μαζί τους. Με θέρμη, με σεμνότητα τόλμη, αλλά πάνω από όλα με την μαγεία του «έρωτα» έδωσαν «ζωή» σε μία παράσταση μεγάλων απαιτήσεων , όπως αυτή ενός κλασσικού μνημειώδους Έπους. Μαζί τους νιώσαμε τη φρίκη ενός πολέμου , την βαναυσότητα και τα συναισθήματα που προκαλεί και «ακούσαμε» τον Όμηρο να μιλά για τη μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης, και την αντιμετώπιση της ζωής ως πεδίου αγώνα ή μάχης.

Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους. Ένα μεγάλο εύγε στον σκηνοθέτη.Τους ευχαριστούμε όλους για την παράσταση που μας χαρίσανε!

Στο τέλος της παράστασης συναντήσαμε κάποιους από τους πρωταγωνιστές, τον Οδυσσέα, τον Αχιλλέα , τον Αίαντα, τον Αγαμέμνονα, τον κον Μαρωνίτη τους μιλήσαμε για την Ομηρική μας Πολιτεία.

Φεύγοντας κοίταξα πίσω μου την είσοδο του Θεάτρου «ΧΩΡΑ» … κάνοντας κάποιους συνειρμούς.

ΚΛΕΙΩ, Μπαλούμη Κλεονίκη ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΗΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

2 Μαρτίου 2014

Κυριακή 2 Μαρτίου 2014

Απαγγελίες Μαρτίου

Α Ιλιάδος

Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω Ἀχιλῆος

οὐλομένην, ἣ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε,

πολλὰς δ’ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν

ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν

οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ’ ἐτελείετο βουλή· 5

Ο Διονύσιος Ζαφειρίδης , ιδρυτής και διευθυντής του πολυχώρου -ΦΙΞ in art διαθέτει την κεντρική σκηνή του θεάτρου του και την βιβλιοθήκη του χώρου για την απαγγελία από ερασιτέχνες και μη ηθοποιούς των Ομηρικών Ραψωδιών και την διαλεκτική μαιευτική του ΕΥΜΑΙΟΥ συζήτηση των Ομηρικών Επών . Κάθε Κυριακή για δύο ώρες 4 -6 το απόγευμα.

Πρώτη συνάντηση 9 Μαρτίου του 2014.

Πρόγραμμα

4.00 Χαιρετισμός και καλωσόρισμα

από τον Δ.Ζαφειρίδη

4.15 Αστραία: Ο χαρακτήρας του Αγαμέμνονος,υπερβολικά σε μία θέση και με εμμονή εμμένων.

Ποιος είναι ο Αγαμέμνων , ποιος είναι ο Αχιλλέας ; Σύγχρονη διαχρονική ερμηνεία των Ομηρικών Ονομάτων και των χαρακτήρων τους.

4.30: Απαγγελία Α Ιλιάδος

5.00 Συζήτηση